قسمت بیستم (قسمت پایانی)
"ناهید"

دو هفته بود از کنار خسرو جُم نخورده بود
دو هفته بود که آب و غذا از گلویش پایین نمیرفت
دو هفته بود که هیچ کس جرات نمیکرد بگوید ناهید بیمارستان را ترک کن.
دو هفته بود هر شب کنار تخت خسرو مینشست و جوری صحبت میکرد که انگار نه انگار در حالت کماست.
.
.
صبح روز پانزدهم بود
صبح روزی که طبق معمول ناهید گوشه ای از سالن بیمارستان خوابش برده بود که پرستار بالای سرش آمد

_علائم حیاتی نامزدت برگشته

ناهید در حالت خواب و بیداری از جایش بلند شد و با موهای بر هم ریخته و لباسی نامرتب خودش را به خسرو رساند و با لبخند زیر گریه زد و روی زمین نشست و سجده کرد.
دو هفته بیدار ماندن و خدا خدا کردنش جواب داده بود و پزشکان امیدوار بودند که از حالت کما خارج میشود.
انگار که دنیا را به ناهید داده بودند ....انگار که جانی دوباره گرفته بود
...انگار که خسرو در تمام مدتی که در حالت کما بوده
حرف هایش را مو به مو گوش کرده و از خدا خواسته که ناهیدش را تنها نگذارد...
که حرف هایش رنگ بدقولی نگیرد
که نکند ناهید هر بعد از ظهر چشم بدوزد به گوشی تلفن و خسرویی نباشد که حال دلش را بخرد
انگار که از خدا عشق را خواسته بود!
.
.
دو روز نکشید که خسرو از حالت کما خارج شد و به هوش آمد اما...
اما به گفته ی پزشک به دلیل ضربه ای که هنگام برخورد با زمین به نخاعش وارد شده پاهایش فلج شده بود و باید ادامه ی زندگی را روی ویلچر میگذراند و تا آخر عمر دیگر نمیتوانست راه برود.
.
ناهید نمی توانست از این خبر ناراحت باشد
آخر فقط از خدا بودن خسرو را خواسته بود...همین نفس کشیدنِ خسرو برایش دنیایی رضایت داشت.
خسرویی که پس از گذشت سه روز انتقالش به بخش با هیچکس حرف نمیزد و واقعیت را نمی دانست
.
.

آنروز با اندکی ریشِ بلند و موهای پریشان تر از همیشه روی تخت دراز کشیده بود و زل زده بود به سقف که ناهید را بالای سرش دید
ناهید ایستاده بود و فقط نگاهش میکرد و بی صدا اشک میریخت.
بی حرف شال ناهید را مقابل صورت گرفت و بو کرد و سرش را برگرداند، بغض داشت گلویش را خفه میکرد
.
.

_نامردی بود زنده بمونم....برو ناهید ...فقط برو

ناهید هیچ حرفی نزد و خم شد و پیشانی اش را بوسید و نوار کاستِ صدایِ ضبط شده ی ماه بانو را در ضبط صوتی کنار خسرو گذاشت و روشن کرد و رفت.
.
.
ناهید رفت اما چه رفتنی
با وضعیتی که برای خسرو بوجود آمده بود تمام خانواده با زبان بی زبانی میگفتند فکر خسرو را از سرت بیرون کن!
اما ناهید به عشق فکر میکرد
به زندگی
به خسرو!
به خسرویی که بعد از فهمیدنِ واقعیت چون نمیخواست ناهید به پایش بسوزد در خانه پنهان شده بود و دیدار با ناهید را ممنوع!
ممنوع کرده بود و دلش مثل سیرو سرکه میجوشید
ممنوع کرد بود و فکرِ اینکه ناهید مال دیگری شود رگ هایش را بند می آورد.
.
.
بالاخره یک روز ناهید تصمیمش را گرفت و مقابل همه ی خانواده ایستاد و فریاد کشید که خسرو...تمام آن چیزی ست که من از زندگی میخواهم
تمام عشقی ست که در گلویم گیر کرده
تمام نفسی ست که در سینه ام پیچیده
تصمیمش را گرفت و با هر بدبختی که بود خودش را به خسرو رساند و این حَصرِ ممنوع را شکست و کنارش نشست...
هر نفسشان پر از عشق بود اما نمیتوانستند این سکوت سرشار از حرف های نگفته را بشکنند....
.
.
خسرو راهی جز تسلیم در مقابل ناهید پیش رویش نبود
دیگر همه میدانستند ناهید، خسرو رادوست دارد
همه میدانستند زن ها اگر عاشق شوند
اگر عشق را باور کنند
هیچکس جلو دارشان نمیشود
ناهید عشق را باور کرده بود
خسرویِ مجنون را باور کرده بود
باور کرده بود و برایش ماند
باور کرده بود که....
خسرو، ناهید را دوست دارد

خسرو، ناهید را دوست دارد/ #علی_سلطانی

-دوست داشتم انقد از آدما فاصله داشتم که قبل اینکه نور از سطح بدنم بازتاب بشه و به چشمشون برسه و ببیننم، بین راه یعنی قبل اینکه این مسافتو نور طی کنه تو تاریکی و سکوت محض میمردم!

#Samitext
زندگی کودتای دو سر باختیست که هرزگی را میان زنانش به اوج رساندم
شاید..
شاید اگر دستی برای حمل احساسم بود ...
شاید اگر بود و دمکش دور سر دیگم میگذاشت...
هیچگاه...
و هیچگاه،، لرزش پلکهایم را به تکه نانی میان دندان های آسیاب کسی نمی رقصاندم

شاید بودن کسی حکم آخر باشد...

-اگه یه روز آلزایمرم بگیرم،
دستامو بگیری،
تو چشمام زل بزنی و بخندی،
شاید هیچی یادم نیاد، ولی دوباره عاشقت میشم

راحت باش ، دورم از دنیای تووو ...💛
@Deep_Mo ✨

مردم برات که اخه من😍😍❤️😍

با ﯾﮏ ﻧﺎﺑﯿﻨﺎ ﻣﯿﺸود ﺁﻫﻨﮓ ﮔﻮﺵ ﮐﺮﺩ
ﺑﺎ ﯾﮏ ﮐﺮ ﻭ ﻻﻝ ﻣﯿﺸود ﺷﻄﺮﻧﺞ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩ
ﺑﺎ ﯾﮏ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻣﯿﺸود ﺭﻗﺼﯿﺪ
ﺑﺎ ﯾﮏ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺳﺮﻃﺎﻧﯽ ﻣﯿﺸود از زندگی گفت
ﺑﺎ ﯾﮏ ﺁﺩﻡ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺭﻭﯼ ﻭﯾﻠﭽﺮ ﻣﯿﺸود قدم زد
ﻭﻟﯽ
ﺑﺎ یک ﺁﺩﻡ بی احساس ...
ﻧﻪ ميشود ﺣﺮﻑ ﺯﺩ
ﻧﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩ
ﻧﻪ ﻗﺪﻡ ﺯﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺷﺎﺩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩ!
یک ضرب المثل میگوید برنج سرد را می توان خورد ، چای سرد را می توان نوشید اما نگاه سرد را نمی توان تحمل کرد!

-هر دختری به یه شاملو نیاز داره
وهر پسری به یه فروغ .
نه اینکه حتما شاعر باشن
اما حتما "عاشق" باشن .

من نمیگم دوست دارم!
اما اگه یروز به زبون آوردمش
بدون از دوست دآشتنت لبریز شدم!
انقد که دیگه پنهونی قربونت رفتن دلمُ آروم نکرده!
من نمیگم دلم برآت تنگ شده،
اما اگه یروز برات مسیج اومد "دلم برآت تنگ شده"
تو بیشتر ازینآ بخونش..
تو بخون دآرم جون میدم از دوریت ،
بخون نیاز دارم ببینمت،
بخون بدجوری دلبستت شدم!
من نمیگم بیآ ببینمت اما وقتی میپرسم کجایی،
تو بخون خیلی دلم میخواست الان کنارِ من باشی!
من نمیگم " دلم گرفته "
اما هر وقت گفتم " دلم گرفته " تو بخون بدجوری ازت دلخورم!
آخه اگه هر چیزی جز تو اذیتم کنه خودم حلش میکنم مگه این که غمی که تو دلم خونه کرده مربوط باشه به تو... اونوقتِ که غیر مستقیم هوار میزنم حالمُ خوب کن!
اگه برات مسیج اومد دلم گرفته ،
تو بخون گریه اَمونمُ بریده، بخون فقط خودتی که میتونی این اشک ها رو پاک کنی و لبامُ بخندونی...
تو بخون بغلم کن ، بخون به نوازشت نیاز دارم ،
بخون دلمُ گرم کن، بخون میخوام کنارم باشی و گوشِ شنوا بشی واسه حرفام...
میدونی چیه...؟
من خیلی میترسم از روزی که هی بگم دلم برات تنگ شده ، هی بگم کجایی ، هی بگم دلم گرفته و تو بی توجه رد بشی و من باز هی دلم بگیره ، هی بیشتر و بیشتر غرق شم تو سیاهیِ نبودنت!
من میترسم از روزی که لبریز باشم و هرچقدر دوستت دارم و تکرآر کنم باز حس کنم لبریزم از عشقت ، انقد بگم دوست دارم که رنگ عآدت بگیره واسه تو ، انقد که دلتُ بزنه...
انقد که دلت دوستت دارم با تُنِ صدای یکی دیگرو هوس کنه....!
#هادی

"دوستت دارم" خودش يه قصه س..