-مرور خاطراتت، بُعدای جدیدی از خودمو بهم نشون میده و این ینی بهتر شناختن خودم.
یجا نوشته بود: واسه‌ی تغییر دادن دنیا و جامعه و هر چیز دیگه‌ای، اول باید یاد بگیری خودتو تغییر بدی و به نوعی یه ورژن جدید از خودت بسازی.

《به کمال عجز گفتم که به لب رسید جانم/ز غرور ناز گفتی که مگر هنوز هستی؟》
[فروغی_بسطامی]

#محیکس

اگر تو عاشقی معشوق دور است
وگر تو زاهدی مطلوب حور است
ره عاشق خراب اندر خراب است
ره زاهد غرور اندر غرور است
دل زاهد همیشه در خیال است
دل عاشق همیشه در حضور است

#عطار

⏱ 1:10
💾 609.67 KB

-این ماجرا تا کجای چشم تو طول میکشد؟

این دیگه چه رنگشه، حیرونم... یه آدم گنده باهاس بشه نوچه‌ی یه وجب دل. آخه چرا باهاس همچی باشه؟ کی گفته؟ مگه من کیم؟ کی گفته یه جوجه دل بشه اختیار دار آدمیزاد؟ دایی! اینو هم بگم، آدم... آدم مثلاً من اینو می‌خوام اونو می‌خوام نداره. باهاس دید که... باهاس دید که اون صاب‌مرده چی می‌خواد.
این... این... این درست نیس
 دایی... درست نی... دایی، کار از یه جا خرابه.

گفتم ببینمش مگرم درد عشق ساکن شود
بدیدمش و عاشق‌تر شدم

اینگونه که گویی تمام دلتنگی دنیا حناق شده در گلویت! نه راهی برای پس دادن و نه راهی برای پیش رفتن...
محکوم به تزلزل سیب گلو و نفس های بریده بریده و اشک‌هایی که به پهنای صورت روانه بالشت میشوند.

#محیکس

-و تو را در قبال کسی که عاشق خودت کردی مسئولیتی‌ست ورای بودن.
ورای ماندن.

#محیکس

‏آدم‌ها را در عکس‌هایی که از جهَان می‌گیرند، بازمی‌شناسم، نه در عکس‌هایی که از خودشان می‌گیرند . ظاهرِ همه‌ی آدم‌ها تقریبا به هم شبیه است، نحوه‌ی نگاه‌شان به جهان، یک‌سره متفاوت!

#ابراهیم_سلطانی

@pegah_saniee