و ما شبیه اندوه‌هایمان می‌شویم، ساکن، بی‌حرف، ناپیدا، آنطوری که دیگر کسی نمی‌داندمان و همانطوری که خیال می‌کنند که می‌دانندمان.

عشق یعنی به یکی این قدرت رو بدی که نابودت کنه، و مطمئن باشی که اینکارو نمیکنه.

أنتِ لستِ شمسًا وأنا لستُ زهرةَ دَوّار ِ الشمس، لماذا إذنْ لا يتجهُ قلبي إلا نحوكِ ؟

نه تو آفتابی، نه من آفتاب‌گردان
پس چرا قلبم جز به سمت تو نمی‌گردد؟

• يحيى السماوي

یک چیزی هم باید باشد به اسم سندروم غریبگی یا غریبه شدن پیوسته، که آنطور است که ناگهان و از یک روز مشخص و نامعلومی تمام آدم‌هایی که می‌شناسی کم کم و به مرور زمان برایت تبدیل به غریبه‌هایی می‌شوند که یک روزی آن‌ها را می‌شناخته‌ایی و حالا برایت کسی شده‌اند مثل تمام آدم‌های دیگری که هیچ چیزی از آن‌ها نمی‌دانی، و انگار که هر روز وارد مهمانیی می‌شوی که تمام افرادش تو را می‌شناسند و تو هرچقدر هم که به خاطرت فشار می‌آوری به یادت نمی‌آوری که قبلا آن‌ها را کجا دیده‌یی و تنها با لبخندی جوابشان را می‌دهی و طوری وانمود می‌کنی که می‌شناسیشان و تنها نقش نامعلومت را ادامه می‌دهی.

-۱مماس

آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند🕊

فراموش کردن کسی که دوسش داری مثل حل شدن قندی میمونه که تو چای انداختی، درسته که اون قند حل میشه و دیده نمیشه ولی برای همیشه مزه ی اون چای رو عوض کرده.

آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند🕊

چه فایده ای دارد
نگرانِ من باشی ولی،از من دفاع نکنی؟
خیلی دوستم داشته باشی، اما من را نفهمی؟
جایِ خالیم را حس کنی، اما سراغم را نگیری؟
چه فایده ای دارد..
در بینِ وسایلت باشم اما مهمترینشان نباشم.

#نزار_قبانی

آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند🕊

تورو مثل آهنگام دوست‌ دارم؛
من دلم نمیاد اونارو برا کسی بفرستمشون، میخوام فقط مال خودم باشن.
وقتی تنهام، وقتی غمگینم، وقتی خستم، وقتی عصبیم، وقتی خوشحالم، وقتی عاشقم، گوششون میدم.
وقتی حوصله‌ی هیچ کیو ندارم، فقط باید اونا باشن.
من همیشه بهشون نیاز دارم، همیشه دوسشون دارم.
پس وقتی میگم مثل آهنگام دوست‌دارم، یعنی همیشه میخوام که باشی، همیشه حوصلتو دارم، همیشه بهت نیاز دارم، همیشه برات وقت دارم، همیشه دوست‌دارم

آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند🕊

فروید می‌گه شما وقتی یه چیزی توی خودآگاهت برات آزاردهنده‌ست و دردناکه می‌فرستیش به ناهشیارت تا یادت بره اصلاً وجود دارن.
حالا اینو گفتم که بگم آدما وقتی می‌گن من رفتم پیش تراپیست (منظورم تراپیست خوبه) حالم بد شد فقط دردام یادآوری شد فقط اذیت شدم به این معنی نیست که تراپیست رفتن بده و قبلش که نرفته بود همه‌چی گل و بلبل بود، به این معنیه که اون دردها از ناخودآگاه به خودآگاه اومدن تا درمان شن، اینکه قبلش فکر می‌کنیم خوب بودیم در حقیقت خوب نبودیم فقط نمی‌دونستیم که خوب نیستیم، اینکه فکر می‌کردیم با دردهامون دیگه کنار اومدیم و پشت سر گذاشتیم و رد شدیم و حلشون کردیم در حقیقت هیچکدوم اتفاق نیفتاده، اونا فقط رفتن توی ناخودآگاهمون که مسبب بیماری‌های روحی جدی‌تر مثل اضطراب و افسردگی و... بشن.
برای همین تراپیست رفتن خیلی مهمه. به آدم یاد می‌ده چطور با دردهاش مواجه شه و حلشون کنه و به ناخوداگاه نفرستتشون. اینکه جلسات اول دردناکه و آدم اذیت می‌شه بخاطر این نیست که تراپیست رفتن خوب نیست، بخاطر اینه که داریم با دردهامون مواجه می‌شیم و می‌بینیم چقدر همه‌چیز افتضاح بوده و ندیدیم. و این واقعیت خیلی تلخه که بخوایم قبول کنیم آره هیچی خوب نیست و من الان مسئولم که درستش کنم.
چون مسئولیت دردناک و خسته‌کننده‌ست و آدم دلش نمی‌خواد مسئول باشه. چون آدما با این باور می‌رن تراپیست که خب اوکی افسار زندگیمو می‌دم دست تراپیست مسئولیت زندگیمو اون به عهده بگیره و تهش من خوشحال بشم در صورتی که این نیست.
تراپیست رفتن مهمه، خیلی مهمه! همه اون دردهایی که فکر می‌کنیم رفتن، نرفتن. وجود دارن. فقط ما متوجهشون نیستیم. برای همین مهمه که یه جا وایسیم و دست از لجبازی برداریم و بگیم: هیچی خوب نیست. من به کمک نیاز دارم. لطفاً کمکم کنید.

اگه شد سر صداهاش زیادو/ واسش دو میلی بکشین دیازو...
@Deep_Mo✨