آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند🕊

تورو مثل آهنگام دوست‌ دارم؛
من دلم نمیاد اونارو برا کسی بفرستمشون، میخوام فقط مال خودم باشن.
وقتی تنهام، وقتی غمگینم، وقتی خستم، وقتی عصبیم، وقتی خوشحالم، وقتی عاشقم، گوششون میدم.
وقتی حوصله‌ی هیچ کیو ندارم، فقط باید اونا باشن.
من همیشه بهشون نیاز دارم، همیشه دوسشون دارم.
پس وقتی میگم مثل آهنگام دوست‌دارم، یعنی همیشه میخوام که باشی، همیشه حوصلتو دارم، همیشه بهت نیاز دارم، همیشه برات وقت دارم، همیشه دوست‌دارم

آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند🕊

فروید می‌گه شما وقتی یه چیزی توی خودآگاهت برات آزاردهنده‌ست و دردناکه می‌فرستیش به ناهشیارت تا یادت بره اصلاً وجود دارن.
حالا اینو گفتم که بگم آدما وقتی می‌گن من رفتم پیش تراپیست (منظورم تراپیست خوبه) حالم بد شد فقط دردام یادآوری شد فقط اذیت شدم به این معنی نیست که تراپیست رفتن بده و قبلش که نرفته بود همه‌چی گل و بلبل بود، به این معنیه که اون دردها از ناخودآگاه به خودآگاه اومدن تا درمان شن، اینکه قبلش فکر می‌کنیم خوب بودیم در حقیقت خوب نبودیم فقط نمی‌دونستیم که خوب نیستیم، اینکه فکر می‌کردیم با دردهامون دیگه کنار اومدیم و پشت سر گذاشتیم و رد شدیم و حلشون کردیم در حقیقت هیچکدوم اتفاق نیفتاده، اونا فقط رفتن توی ناخودآگاهمون که مسبب بیماری‌های روحی جدی‌تر مثل اضطراب و افسردگی و... بشن.
برای همین تراپیست رفتن خیلی مهمه. به آدم یاد می‌ده چطور با دردهاش مواجه شه و حلشون کنه و به ناخوداگاه نفرستتشون. اینکه جلسات اول دردناکه و آدم اذیت می‌شه بخاطر این نیست که تراپیست رفتن خوب نیست، بخاطر اینه که داریم با دردهامون مواجه می‌شیم و می‌بینیم چقدر همه‌چیز افتضاح بوده و ندیدیم. و این واقعیت خیلی تلخه که بخوایم قبول کنیم آره هیچی خوب نیست و من الان مسئولم که درستش کنم.
چون مسئولیت دردناک و خسته‌کننده‌ست و آدم دلش نمی‌خواد مسئول باشه. چون آدما با این باور می‌رن تراپیست که خب اوکی افسار زندگیمو می‌دم دست تراپیست مسئولیت زندگیمو اون به عهده بگیره و تهش من خوشحال بشم در صورتی که این نیست.
تراپیست رفتن مهمه، خیلی مهمه! همه اون دردهایی که فکر می‌کنیم رفتن، نرفتن. وجود دارن. فقط ما متوجهشون نیستیم. برای همین مهمه که یه جا وایسیم و دست از لجبازی برداریم و بگیم: هیچی خوب نیست. من به کمک نیاز دارم. لطفاً کمکم کنید.

اگه شد سر صداهاش زیادو/ واسش دو میلی بکشین دیازو...
@Deep_Mo✨

بدجوری دوسش داشتم. بدجوری. قهر کرده بودیم و جواب تلفنامو نمی داد...
می دونستم با خونوادش قراره بره اون رستوران بزرگه تو گیشا. نفوذی داشتم تو خونوادشون. عصر رفتم پنجاه هزار تومن رشوه دادم به بچه های رستوران. سال 77. با اون پول می تونستم خیلی کارها بکنم.اما می دونستم دلم چی میخواد...
اومدن، نشستن ، سفارش دادن. غذاشون که آماده شد، من با لباس پرسنل رستوران رفتم غذاها رو گذاشتم روی میزشون. منو که دید، کپ کرد. زیر نون پیتزاش با ماژیک نوشته بودم دوستت دارم، منو ببخش. هی تیکه تیکه پیتزا خورد و هی به من نگاه کرد و خندید. فرداش آشتی کردیم، و روزهای خوبی داشتیم تا چند ماه بعد که کلا از ایران رفت...
هیچوقت اندازه اون روز حالم خوب نبود. روزی که تونستم کسی رو بخندونم که دوستش داشتم و ازم ناراحت بود. عشق، علاوه بر شوق و نیاز، شهامت و نگهداری و تلاش هم لازم داره...
نمی دونم چرا، ولی همینجوری دلم خواست جای زهرمارهای هرشب، امشب اینو براتون بنویسم. هنوزم بهش که فکر میکنم، ته دلم به خودم میگم دمت گرم...

#حمید_سلیمی

آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند🕊

پرسیدش که: محبوب کیست و مُحب کیست؟

گفت : محب آن که از آن سوی می‌آید، محبوب آن که از این سوی می رود.

از شمس

-نوشته بود:
«‏آدم متعلق به جايى كه به دنیا اومده و بزرگ شده‌، نيست؛ آدم حتی متعلق به جايى كه خوشحال و یا غمگين بوده‌ هم نيست؛ آدم متعلق به اونجاییه كه دلش می‌خواد باشه، ولى نیست.»

آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند🕊

این‌ روزها، هر روز بخش‌هایی از بودنم را از دست می‌دهم که قبلتر از آن، اصلا نمی‌دانستم که وجود داشته‌اند و حالا تنها نبودنشان احساس می‌شود.

#یک_مماس

آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند🕊

ز کدام رَه رسیدی؟ زِ کدام در گذشتی؟
که ندیده دیده ناگه به درونِ دل فتادى؟

#مولانا