یه دیالوگی تو انیمه "Sprited Away" هست که خیلی عجیبه، میگه تو هیچوقت خاطرات عمیقی که تجربه کردیو فراموش نمیکنی، حتی اگه دیگه به خاطر نیاریشون!

این جمله‌ی امیلی دیکنسون رو با تموم وجودم حسش کردم:

«یک روز خودم را خواهم بخشید
از آسیبی که به خویش روا داشتم
از آسیبی که اجازه دادم
دیگران بر من روا دارند
و چنان محکم خویش را در آغوش خواهم کشید
که هرگز ترک خود نکنم...»

تو رو نمیشه که آرزو کرد،
به دنیا نمیدم‌ یه تار موت؛
میکنم عادی وانمود،
حتی دلم تنگ میشه واسه بوت.

یادته؟
@Deep_Mo✨

واقعیت، توهم اون خیال قشنگس که از بارون داری و وقتی آسمون خونیه؛ تو، زیر زمین, داری میری خونه...

#محیکس

آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند🕊

بهترین متن خداحافظی از کسایی که هنوز دوسشون داریمم سپهر خدا بنده نوشته:
“شاید همه چیز ایده آل نبود اما من همیشه دلم به بودنت خوش بود.
شاید شرایط طبق میلمون پیش نمی رفت ولی بودنت برام قوت قلب بود.
شاید ما شبیه هم فکر نمی کردیم ولی من به بودنمون کنار هم امید داشتم.
شاید اونقدر که من تورو دوستت داشتم تو منو دوست نداشتی ولی من به اندازه ی جفتمون دوستت داشتم و همه جا توی هر شرایط کنارت بودم.
شاید مسیرمون یکی نبود ولی ازت ممنونم که بخشی از داستان من بودی، اثر انگشتت از رو قلبم پاک نمی شه و همیشه برام دوست داشتنی می مونی.”

آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند🕊

می‌دونی اگه درِ یخچال رو باز بذاری چی میشه؟
وقتی در یخچالو باز بذاری علاوه بر خودش ، می‌خواد هوای اتاق رو هم خنک کنه.
چون کارش اینه ؛ ولی نمی‌تونه و نهایت موتورش از کار میفته.
قصه‌ی ماهم درست مثل یخچاله.
می‌خوایم به همه خوبی کنیم ، می‌خوایم همرو خوشحال نگه داریم ، که باعث میشه حواسمون از خودمون پرت شه و خودمونو دیگه یادمون میره.
آخرشم قلبمون مثل موتور یخچال از کار میفته و ذره‌ای اهمیت به خودمون ندادیم.

چقدر جولین بارنز جدا شدن رو قشنگ توصیف میکنه و میگه:
«چقدر دلم تنگ شده برای آنچه در او بود و باعث می شد من خودِ خودم باشم..»