نزار قبانی یه‌ زنی رو ترسیم می‌کنه
به‌نام «لم تخلق للنسیان»:
زنی‌که برای فراموش‌شدن خلق نشده.
می‌گه: یه‌جور زنی هست، که اگه آزارش دادی و رهاش کردی، دیگه شبیهش رو پیدا نمی‌کنی. اون‌وقت تا آخر عمرت تیکه‌تیکه از وجودش رو تو زن‌های دیگه می‌جوری، ولی نمی‌تونی جاش رو پر کنی...

"آنجا یک قهوه خانه بود، اما ننشستیم به نوشیدن دوتا استکان چای.چرا؟
دنیا خراب می‌شد اگر دقایقی آنجا می‌نشستیم و نفری یک استکان چای میخوردیم؟
عجله،همیشه عجله!
کدام گوری میخواستم بروم؟
من به بهانه رسیدن به زندگی،
همیشه زندگی را کشته ام..."

#محمود_دولت_آبادی

نوشته بود:
"آنقدر تجربیات مهم زندگی‌اش را در تنهایی گذرانده بود که هنگام مرور خاطراتش به جای آنکه با آدم‌های مختلف مواجه شود، با تنهایی‌های گوناگون خود روبه‌رو می‌شد."

چقدر منه..
‌|زیتون|

نوشته بود:
«آدم‌هایی که یک روز عاشق هم بودن؛ نمی تونن دوست معمولی بشن! چون قلب هم‌رو شکستن؛
و نمی‌تونن دشمن همدیگه هم بشن، چون قلب همدیگرو لمس کردن.
‏و تا همیشه می‌شن "غریبه ترین آشنا" برای هم.»

"All those moments will be lost in time, like tears in rain."

🎥: Blade Runner