امروز مشاورم می‌گفت سوگواری‌ها تا پایان عمر ادامه می‌یابند. شکل و شمایل و شدتِ سوگواری عوض می‌شود، اما آدم‌ها تا پایان عمر برای آدم‌ها و روابطِ از دست ‌رفته‌شان سوگواری می‌کنند. درست است که آخرین مرحلهٔ سوگواری «پذیرش» است، اما پذیرش به معنای پایان نیست، به معنای پوست‌اندازی‌ست.


#ابراهیم_سلطانی

مرهم بودی، محرم خلوت و راه خلاص از کهنه دردام 🌙
@Deep_Mo🫠

‏فرق منو آدمای دورت مثل ون کلیف و ون یکاده!

Mi amor Mi amor
بم میگی دوستت دارم
آره دیوونه‌مو

Espero que te vaya bien
Aunque sin ti me siento mal
Menos mal que yo me marché
Porque no me trataste igual
Tú me amaste y yo te amé
Pero siempre alguien da más
Todo fue como lo soñé
Hasta que tocó despertar

@Deep_Mo✨

امیدوارم حالت خوب باشه
اگرچه بدون تو احساس بدی دارم
خوب شد که رفتم
چون تو با من مثل قبل رفتار نکردی
تو عاشق من بودی و من عاشق تو
اما همیشه کسی هست که بیشتر میبخشد
همه چیز درست مثل خوابم بود
تا اینکه مجبور شدم از خواب بیدار شوم

‏من از حرفای سطحی بیزارم...
‏من دوست دارم درباره موجودات فضایی، کهکشان‌های دور، مرگ، عقل، معنای عمیق زندگی، دروغ‌هایی که گفتی، دوران کودکیت، چیزهایی که شبا بیدار نگهت می‌دارن، ترس‌ها و دل‌نگرانیات حرف بزنم.
‏من آدمایی رو دوست دارم که عمق دارن
‏اونایی که با احساس حرف می‌زنن و ذهن خاصی دارن.

Amor Y cielos,
Hermanos gemelos :)
@Deep_Mo✨

روایتی هست که ابوسعید ابوالخیر و یارانش به دروازه شهری میرسند و سه جنازه پوسیده شده آویزان بر سردر شهر می‌بینند، میپرسه اینا کی هستند، میگن اون یکی 50 تا کاروان رو لخت کرده، این یکی هم از 200تا کاروان دزدی کرده، ولی اون آخری شاه راهزنان بوده و 1000تا کاروان رو لخت کرده... میگن ابوسعید میره و استخوان‌های پوسیده پای راهزن آخری رو میبوسه و وقتی بقیه میگن چرا، پاسخ میده: چون رسالتش رو تمام کرد...