میدونی ۱۲ کیلومتر پیاده روی تو اتاق ۱۲ متری
یعنی چی...؟!!!!!؟؟؟

حـــالم بهــم میخوره از حـــالم😔🤘
وقتی همــه فکر میکنن شادمـــو🔫😂
فقط تو خلــوت خودم می پیچه صـــدای نالــم😃🚬☠

‏مهم نیست چقدر دوستش داری،چقدر براش وقت میذاری،چقدر نگرانش میشی..مهم اینه اون هم به این چیزا اهمیت بده
#m

کی گفته دلگیربودن مختص عصرای جمعس؟
من همین جا باصراحت اعلام میکنم ک میشه صبح جمعم دلگیرو گرفته بود
میشه کزکردزیرپتو و وانمود کردکه ب هیچکس و هیچ چیز فکرنمیکنی ...
میشه بعدش رفت جلو آیینه و یه نگاه ب وضع ظاهری انداخت وفهمیدکه چقدقیافت پریشونه و شاید چندقطره اشکیم بوده...شاید:)
ناخوداگاه بعدشم ببینی بغضت همون اول صبح ترکید...نشستی رو به روی همون آیینه ی لعنتی و داری واسه1000 رابطه ی مصلن پایدارت که تموم شده اشک میریزی😄یا شایدم از بی معرفت بودن یه سری که بهشون میگن دوست گلایه کنی یا ....یا....یا....
نمیدونم..شاید عصرجمعه اوضاعت بدتر بشه شایدم رونده صعودی داشته باشی و حالت خیلی بهترشه.
شایدم دوباره بایه شیرجه بپری روتخت و بخوابیی:)))
بخوابی و فک نکنی که دیشب احتمالا واسه یه موضوعاتی دستات میلرزیده و انزوارو ترجیح دادی به یه دورهمی خیلی خوب و دوستانه...
فک نکنی که ک کسی پیشت نبوده که تواون لحظه آرومت کنه وپیشت باشه
فک نکنی ب چیزیو و فقط بخوابی و بخوابی و بخوابی
ازکجا میدونی؟شاید عصرجمعه حالت بهتر باشه رفیق 👌
#مُحی

همين "تو"
كه حتى فكرَش را هم نميكنى
ميتوانى دليلِ حالِ خوبِ جمعه هاى يك نفر باشى...
خودَت را دريغ مكن:)

#علي_قاضي_نظام

کاش تواین بارون کنارم بودی ...😔😔😔😔😔
#خاص

-ادم ها یک بار عمیقا عاشق
می شوند ..
چون فقط یک بار نمی ترسند که همه چیز خود را از دست بدهند؛
اما بعد از همان یک بار،
ترس ها آنقدر عمیق می شوند
که عشق دیگر دور می ایستد ...
-آلبر کامو

در سرم دختر پیری عصبی می رقصد
شهر بر روی سر من عربی می رقصد
این جهان با همــه ی دغدغه هایش دارد
روی یک جمجمه ی یک وجبی می رقصد

❤️
@Deep_Mo ✨

توو زندگی یه جایی ام هست مثل اینجا...
دستتو کردی توو کشوی سوم دراور و دنبال چیزی میگردی که مطمئنی اینجا گذاشتیش اما پیداش نمی کنی....
تعجب می کنی که نیست... ولی نیست...
میرسه یه روز که دستتو می کنی توو دلت... اما چیزی که اینهمه مدت اینجا بوده نیست... عجیبه اما نیست...
به مغزت فشار میاری که یاد یه خاطره بد بیافتی
یادت میاد اما انقدر دوره که دردت نمیاد...می بینی متنفر نیستی...
سعی می کنی یاد یه خاطره خوب بیافتی...می بینی حتی دلتنگ ام نیستی...
میدونی یادت نرفته، میدونی نبخشیدی
اما مثل همون یه تیکه چیزی که توو کشوی دراور پیداش نکردی و بیخیالش شدی؛ دیگه توو اون حال و هوا نیستی، بیخیالش شدی...
انگار یه فصل از زندگیت با هر چی که بوده و نبوده ورق خورده... همین
تو سرِ فصل بعدی ئی...
#پریسا_زابلی_پور

حرف هاي ما هنوز نا تمام...
تا نگاه ميكني:
وقت رفتن است
باز هم همان حكايت هميشگي!
پيش از آنكه باخبر شوي
وقت رفتن ميرسد
اي دريغ و حسرت هميشگي!
ناگهان
چقدر زود
دير ميشود!
#قيصر_امين_پور

سیگارشو گذاشت بین لباش و همینجور که فندک میزد گفت "نچ. اون عاشقت نیست. نمیدونی، یه مرد وقتی عاشق میشه دیوونه میشه"
گاز فندکش تموم شده بود انگار. هرچی تلاش می کرد روشن نمیشد.
از آخر فندکشو با اکراه انداخت رو میز و دست کرد تو جیباش و بالاخره یه قوطی داغون کبریت کشید بیرون. یه کبریت درآورد و شروع کرد به کشیدن سرش به تیکه ی قهوه ای کنار جعبه ش.
با حرص گفت: اااه اینم که...
- کبریته گوگرد نداره
نگام کرد. گفتم "یه بار آتیشش زدی قبلا. سوخته!" نگاه به کبریت کرد و تلخ خندید.
گفتم "از کجا انقدر با اطمینان حرف میزنی؟ خودت تا حالا عاشق شدی؟"
نگاهشو دزدید؛ سیگارشو با یه کبریت جدید روشن کرد و گفت "نه...
این کبریت سوخته هه رو کی گذاشته تو قوطی؟"
#آنا_جمشیدي

گَر زِ مَسیح پُرسَدَت مُرده چِگونه زنده کرد
بوسه بده به پیشِ او جانِ مَرا که همچنین...
#مولانا

نمیدانم کدام را راضی کنم

"دلی" که میخواهد
عاشق باشد
یا "عقلی" که میخواهد
عاقل باشد

من، لای کتاب زندگی
مانده ام؛
لای فصلی بدخط و تلخ
بنام "تحمل"

کاش آدمی میتوانست
"دلش" را به
صندوق امانات بسپارد،

و با اولین قطار
به تعطیلات برود

میدانی؟
هیچ کس،
هیچ چیز را
واقعا فراموش نمی کند
فقط آدم ها
یک وقت هایی
از به یادآوردن خسته می شوند...

#الهه_بهشتی

بعضی آدم‌ها، كتبى‌اند.
آدم‌هاى كاغذ و قلم.
اهل تكست و وب و نوشتن، آدم‌هاى كلمه.
اين‌ها نوشتن را به حرف زدن ترجيح مي‌دهند، اين‌ها آدم‌ها را از لاى كلماتشان بيشتر مي‌فهمند و مي‌شناسند انگار نه اينكه بيشتر لزوماً، بهتر شايد.
روبه‌روى آدم‌هاى نوشتارى كه بنشينيد، حرف كمى براى گفتن دارند، مگر اينكه آنقدر حس نزديك بودن داشته باشند تا كلمه‌هايشان را بتوانند در ذهنشان بنويسند و با زبانشان برايتان بخوانند.
اينها زياد نگاهتان نمي‌كنند معمولاً، مگر اينكه جنس نگاه و چشمانتان را دوست داشته باشند يا اينكه حس كنند كلماتى لاى نگاهتان جاريست. آدم‌هاى كتبى هميشه چيزى براى نوشتن دارند، در هر اتفاقى دنبال كلمه مي‌گردند تا ثبتش كنند، حتی برایتان بوها و رنگ‌ها را هم كلمه مي‌كنند.
از صبح تا شب گوشى موبايلشان كنار دستشان و مشغول تكست زدن‌اند، مشغول نوشتن‌اند، از اتفاقات روزانه‌شان مي‌نويسند تا خاطرات سياه و سفيد و رنگيشان. بعضى از اينها از اجتماعات دورند، در هر جمعى شركت نمي‌كنند، بين آدم‌ها پيدايشان نمي‌شود، كلاً كمى مردم گريزند.
يكى دو نفر را پيدا مي‌كنند و مدام با آنها مي‌پلكند ، اما با همان يكى دو نفر حالشان خوب است. تنهاييشان كمى پر مي‌شود. احتياجى ندارند آدم‌هاى جديد وارد زندگيشان كنند ، آنقدر با همان‌ها مي‌مانند تا روزى برسد طرف برود بيرون از رابطه، حرفى براى گفتن نماند ،بى هيچ حرفى كنار مي‌كشند.
خودشان را لا به لاى زندگى كسى نمي‌چپانند.
آرامند، سرشان گرم كار خودشان است، چاى مي‌خورند، قدم مي‌زنند، موسيقى بى كلام و با كلام گوش مي‌دهند، كتاب مي‌خوانند...
اينها را تا ببينيد مي‌شناسيد، اصلا انگار هاله دورشان يك رنگ خاص باشد، انگار همه‌شان يك بو بدهند، انگار همه‌شان از يك جنس باشند، به راحتى مي‌شناسيدشان...
آدمهاى آرامى كه انگار هميشه منتظرند... هميشه منتظر يك چيز خوب اند، يك اتفاق خوب، يك آدم خوب، يك روز خوب. هميشه منتظر يك حس خوبند. لاى كلمه‌ها، لاى ساعت‌هاى روز، لاى ن‍ُت‌هاى موسيقى، لاى برگ‌هاى رنگى چنار، لاى نگاه آدم‌ها...
اين آدم‌ها از جنس ماندگارى‌اند. از جنس رفاقت‌هاى ناب و خواستنى.
پيدايشان كرديد حواستان باشد آهسته وارد حريمشان شويد، آهسته بشناسيدشان، آهسته كنارشان بنشينيد.
اينها آهسته مي‌آيند، آهسته مي‌ماند، آهسته مدام‌اند. هستند. هميشه هستند مادامى كه از جنس حريمشان باشيد.
بمانيد كنار اينها.
حتماً روزهايتان خاطره انگيز خواهد شد. حالتان خوش خواهد شد. اينها نويد روزهاى خوب زندگى اند.
زندگي كنيدشان.
#مارال_مشکل_گشا

بده که پای روابط
(خانوادگی - دوستی - عاطفی )
به حساب و کتاب برسه
بده که پای روابط به
"دفعه ی قبل من زنگ زدم حالا نوبت اونه"
برسه.
بده که پای روابط به
"بذار پیامشو چند ساعت دیگه باز کنم
که فکر نکنه بیکارم"
به "بذار فعلا جواب اس ام اسشو ندم،
اون که نمیدونه خوندم"
به "بذار دو تا دیگه م زنگ بخوره
بعد جواب بدم"
به "بذار این دفعه که دعوتم کرد
الکی بگم فکر نکنم
برنامه م جور شه
که نشون بدم آدم با برنامه ای ام" برسه
بده که اونجوری که توی دلمون هستیم،
نیستیم
بده که یه سری منطق های بی منطق دارن به جای ما تصمیم میگیرن
و اسمش رو هم گذاشتیم "سیاست"
بده که میذاریم
کار همه ی ارتباطاتمون به اینجا برسه...
#آنا_جمشیدی