دلم تو را می خواست.در تمام لحظه های زندگی ام دلم تو را می خواست.دلم می خواست وقتی پیاده از کنار خیابان عبور می کردیم تو از فانتزی های سکسی ات برایم می گفتی و من هم در فکر برآورده کردنشان بودم.دلم می خواست چشم هایم را می بستم و تا باز می کردم تو را می دیدم.دلم می خواست دستانت را محکم و سفت فشار می دادم و غرق در آرامش چشمانت می شدم.دلم می خواست تمام شعر های دنیا را خودت در گوشم می خواندی.دلم می خواست شب های تابستان توی حیاط خانه مان هندوانه میخوردیم و تخمه هایش را می شکستیم و تو از دغدغه های روز پر مشغله ات می گفتی.دلم می خواست شب های زمستان سرم را بگذارم روی شکمت و دیگر هیچ چیزی نگویم.دلم تو را می خواست.دلم با تو بودن را می خواست.دلم می خواست با هم کنار پنجره بنشینیم و رهگذر ها را نگاه کنیم و سیگارم را تو روشن کنی.دلم سفرهای دو نفره با تو را می خواست.دلم می خواست آدامس جویده شده ات را بگذارم درون دهانم و به آن شعر عباس معروفی فکر کنم.دلم میخواست در کنار تو غصه بخورم.دلم خیلی چیزها می خواست.
به هشت سالگی ات فکر می کنم.وقتی که کیف مدرسه کوچک ات را روی دوش ات می انداختی کاش من آن موقع تو را می دیدم.کاش مثلا پسر کوچک همسایه تان بودم و صبح ها مسیر مدرسه ی مان را با هم می رفتیم.میدانی این فکر ها از کجا می آید؟از بی حوصلگی،از بی کاری،از تنهایی،ازتلف شدن دقیقه ها.دلم تلف کردن عمر با تو را میخواست.هر روز صبح که از خواب بیدار می شوم درون تخت خواب به این فکر میکنم که تو را دارم.اما هر بار به زور با این قضیه کنار می آیم.ثانیه ها بیهوده می گذرند و تو نیستی که بهترشان کنی و از من هم کاری بر نمی آید.حتی اگر فرهاد باشم هم تو شیرین قصه من نیستی.فقط تلخی ماند و بس.مجبورم بنشینم گوشه ی خانه و این تلخی هم کنارم می نشیند و زل می زند به خیابان خلوت و سوت و کور.چه فکر می کردیم و چه شد.می بینی؟آخرش هم دستانت رفت توی دستان دیگری.دستان من هم توی سوراخ دماغم ماند.همانطور که تو همیشه بدت می آمد.از من هم هیچ وقت خوشت نیامد.این را همان اول فهمیده بودم اما همیشه می خواستم خودم را گول بزنم که نه تو حواست به من هست،اما نبود.چه قدر دلم می خواست باشد اما نبود.کاری هم نمی توانستم بکنم.خریدن دسته گل بنفشه و گوشواره و کتاب و عروسک و خواندن شعر هم نقشه های مزخرفی بود که به جواب نرسید.دلم می خواست با تو پیر شوم،اما حالا با این گل کاکتوس پیر خواهم شد.گندش بزنند.ببین چه طور باید این روزها را بگذرانیم در حالی که تو اصلا نمی فهمی که یک نفر این جا از بس به تو فکر کرده است دستش درد گرفته است...

#پویا_رفیعی

به ماندن آدم ها اصرار نکنید!
چون عشقتان لوس میشود
چون غرورتان لکه دار میشود
چون آنها یاد خواهند گرفت به تمام خواسته هایشان در ازا نرفتن جامه عمل بپوشانند
آدم های ماندنی اصلا به رفتن فکر نمیکنند
به خودتان دروغ نگویید
شما بدون رفتنی ها هم زندگی را ادامه خواهید داد
فقط کمی سخت تر

گفت: «معلوم هست حواست کجاست؟»
معلوم بود.
حواسم همش به خودش بود.
ولی حواسش نبود:)

<3

بعضیا رو باید یهو از زندگیت حذف کنی مثل کندن چسب زخم از روی پوست، درد داره اما یهو میکنیش و خلاص.

دیالوگ

#آزادی به این معنا نیست که هرکاری دلت می‌خواهد انجام دهی؛ بلکه بدین معناست که مجبور نباشی آن کاری را انجام دهی که دلت نمی خواهد....!

#ژان_ژاک_روسو

یه وقتایی به یه جایی توی زندگیت میرسی
که ازخودت میپرسی
چراهنوز دنبال چیزی میرم
که حتی دیگه نمیخوامش؟!

فرصت دوباره به کسی که یه بار امتحانشو پس داده یعنی درس نگرفتن از تجربه ها،
این یعنی تکرار دوباره درس ها
تکرار دوباره زخم ها؛
" دوباره ها " گرون تر تموم میشن ...

📝
يه آدمایی هستن كه "بايد" باشن!
اصلا نبودنشون انگار برای دنيا تعريف نشده!
دلت ميخواد بشینی ساعت ها بیخیالِ همه چیز ، از هر دری باهاشون حرف بزنی!
بدونِ اینکه نگرانِ چیزی باشی!
لازم نيست كاري كنن ، فقط كافيه بشينن و گوش بدن به حرفات...
اين آدما میتونن دنیای خاکستریِ مارو رنگی کنن ،
دقیقا مثلِ تو...!

چیزی که همیشه برایم عجیب بوده این است که اصولا اشک در برنامه خلقت پیش بینی شده!
یعنی آدم بَناست گریه کند!
#رومن_گاری | زندگی در پیش رو

من میتونم به راحتی بهت دروغ بگم
تو چشمات نگاه کنم و بگم "دوسِت ندارم. میتونی بری . بری و هیچوقت برنگردی ."
اره من دروغگوی خوبیم و همیشه اینو یکی از نقاط قوتم میدونستم
در صورتی که همین نقطه قوتم داره بدجوری عذابم میده
من راحت میتونم تو چشمای قهوه ایت زل بزنم و بگم حالم خوبه و با یه لبخند ملیح حرفمو تکمیل کنم وَ تو ذره ای هم شک نکنی
و بعد خیلی طبیعی در حالی که دارم به بی مزه ترین جک سال قهقهه میزنم به خودم بگم "من دارم نمیمیرم"

من اروم اروم ميـــــرم