یک شب هایی هم هست که یهویی ترمز دستی رو می کشی، بر می گردی، اول به مسیر نا همواری که طی کردی نگاه می کنی و بعد به جاده ی مه آلود پیشِ رو. حس می کنی دیگه کافیه، جاده در حال نا هموار تر شدنه و نمی دونی حتی تا سورس تغذیه بعدی چقدر مسافت داری، دیگه حتی سر سوزنی کنجکاوی و هیجان درونت برای ادامه دادن، پیدا نمی کنی و امیدواری دیگه صبحِ فردا مجبور نباشی توی این سیکل معیوب قرار بگیری.

گاهی هنوز هم منتظرم منِ ده سال بعد به دیدنم بیاد و کمکم کنه.

1:42

دفترم رو جا گذاشتم و هیچ وقت انقدر به دفترم نیاز نداشتم.

در واقع دارم ته مونده های انرژیم رو ذخیره می کنم تا با بی مسئولیتیِ تمام، تئاتر امروز رو از دست ندم لااقل!

-you're just like your father. lazy, conceited, weak.
-I'm not weak.
-then prove it. control your emotions. discipline your mind.

امّا نخواهد توانست که اعمال زشت مرا زایل و مرا تطهیر کند.

عمرِ شمعم، کوتاهه.

بی جهت دارم تلاش می کنم، باشم.

همانطور که درخت به تنهایی درخت تره، آدم هم به تنهایی آدم تره.
-عباس کیارستمی