دلم می خواد کتاب های فلسفه و سیاستم از سر و روی اتاقم بریزه، بینشون قهوه مو بخورم و به جای اینکه حواسم رو به موزیک کلاسیک بدم، گرمای آفتاب تابیده شده از ثانیه های آخر خورشید رو روی پوست گردنم حس کنم. آروم از بین کاغذ ها و کتاب ها رد بشم و یکی از همون جلد های نیمه تموم چین دوم رو بذارم توی جیبم و دوچرخه ام رو سوار شم و تا شب برم یه جای روتین کسل کننده ی جسمی و شب که برگشتم از ذوق ترجمه ی نیمه کاره ی زیر دستم تا نیمه شب مشغول باشم و بعدش نفهمم کی بارقه های طلوع بیدارم می کنند.

گاهی اوقات هیچ چیز نمی تونه خلا غریبه بودن رو برام پر کنه.

اون موقع ست که خودم دست به قلم می شم، و سعی می کنم پُرش کنم.