«برق شیراز»

غروب برق شیراز سقوط کِرد تو خونه
همو شب تو دوماد شدی من دییونه
(همان شب تو داماد شدی و من دیوانه)
دلُم کوتراش شد با ریشمیز گریه
(دل‌ام با موریانه‌ی گریه ریزریز شد)
ازو شب من و برق شدیم آیه‌وایه
(از همان شب من و برق آواره و سرگردان شدیم)

برق شیرازه یا علی مدد
تیم شیران‌ه یا علی مدد

ایی روزا آرومم ولی آرامش ندارم
مث زیرگذر زند هواکش ندارم
پِتُم کنده شد تُ پُشَم از سوقوطم
(پوست‌ام کنده شد تا از سقوط خودم بلند شوم)
تُوُل زد لبُم از بِ داغ بود سوکوتم
(از بس که سکوت‌ام داغ بود لب‌ام تاول زد)

برق شیرازه یا علی مدد
تیم شیران‌ه یا علی مدد

|مربای گلوله|
ابر دم کردم و دریا پختم
با گلوله‌ها مربا پختم
روحم آرد می‌شه و نونت می‌دم
مثل گهواره تکونت می‌دم
منو توی ریه‌هات حبس بکن
منو توی بغلت تفت بده
از سیاهی چشام وام بگیر
به چراغ سفره‌مون نفت بده

زندگی جنگه به خون فکر نکن
به اجاره‌خونه‌مون فکر نکن
تا ته دره کنارت هستم‌
جاده رو خواب برون فکر نکن

من خوشم به چشم بی‌درویشت
بوسه‌مو رنده کنه ته‌ریشت
کاش این خونه کلنگی‌تر بود
کاش این خونه کلنگی‌تر بود
کاش این خونه کلنگی‌تر بود
که تو زلزله بخوابم پیشت
من زنم همیشه عصیان دارم‌
توی ناممکنت امکان دارم
در خودم معجزه رو زاییدم
من به زن بودنم ایمان دارم

زندگی جنگه به خون فکر نکن
به اجاره‌خونه‌مون فکر نکن
تا ته دره کنارت هستم‌
جاده رو خواب برون فکر نکن
زندگی جنگه به خون فکر نکن
تو رو جون هر دومون فکر نکن
تا ته دره کنارت هستم‌
جاده رو خواب برون فکر نکن

[مرثیه‌ای برای ریال]

آه ریال غمگین، ریال خسته، پول کلافه
آه کارگر خوب، ریال محجوب، صفر اضافه
معدن به معدن،بازار به بازار ، دندون به دندون
برکت نداری، سکه‌ی زخمی، دایره‌ی خون

از جیب‌ها بِبُر، به جوب‌ها بریز، سیگارتو بکش ای خرد ای خمیر
از جیب‌ها بِبُر، با من عرق نریز، یا مست کن برقص، یا مست کن بمیر

آه ریال غمگین، ریال فرتوت، شاهد پوچی
آه پول بدهکار، ریال بیکار، واحد پوچی
ما رو نگا کن، که زندگی رو، یه عمر مردیم
سفره به سفره، هر شب سر شام، شکست خوردیم

از جیب‌ها بِبُر، به جوب‌ها بریز، سیگارتو بکش ای خرد ای خمیر 
از جیب‌ها بِبُر، با من عرق نریز، یا مست کن برقص، یا مست کن بمیر
 
موهامو چیدم شوهرم افتاد از ته سیگار، چه حس و حالی
ما که به جز هم چیزی نداریم، دو هیچِ در هم، یوگای مالی

از جیب‌ها ببُر
 

|واویلا|

چه نستعلیق می‌رقصی
مثِ ماهیچه‌ی دریا
تو می‌خندی و می‌ریزم
تو پا می‌شی و واویلا
چه برقی می‌زنه چشمت
در این بوسه‌ی سرپایی
چه شمشیری بغل کردم
به قصد کشت زیبایی

ولم کن وسط عطرت
ولم کن وسط خنده
ولم کن وسط موهات
که این دنیا به مو بنده

تو نستعلیق می‌رقصی
مثِ روح یه گهواره
تویی مرکز این پرگار
منم دور تو آواره
چه شخمی می‌زنه دستت
به این مرتع پوسیده
چه زخمی می‌زنه لبهات
به این گردن بوسیده

ولم کن وسط عطرت
ولم کن وسط خنده
ولم کن وسط موهات
که این دنیا به مو بنده

بلندم کن

مثل یه آهنگی که معنیشو نمی‌دونی
بلندم کن
از آخرین لیوان خالی توی مهمونی
بلندم کن
دارم می افتم، مثل سروی ناز، چشما مست، موها باز
با اسب از توی خیابونای بارونی
بلندم کن

رو آخرین دیوار این کشور نوشتم
من وقت کم دارم واسه بوسیدن تو
تو وقت کم داری واسه بوسیدن من

رو آخرین دیوار این کشور نوشتم
ما عمرمون کوتاهه مثل خنده‌ی تو
ما عمرمون کوتاهه مثل دامن من

مثل یه پرچم روی دستت واسه چرخیدن
بلندم کن
تا خرخره خوردم، کشیدم، واسه رقصیدن بلندم کن
از تیسفون تا سیستان جنگه، دل خونه، دل تنگه
با خواب از بیداریِ سنگین این میهن
بلندم کن

رو آخرین دیوار این کشور نوشتم
من وقت کم دارم واسه بوسیدن تو
تو وقت کم داری واسه بوسیدن من

رو آخرین دیوار این کشور نوشتم
ما عمرمون کوتاهه مثل خنده‌ی تو
ما عمرمون کوتاهه مثل دامن من