عکس والپیپرتون رو این زیر کامنت کنید

این مجموعه والپیپر رو چند وقت پیش جمع کرده بودم گفتم اینجام بذارم اگر کسی خواست استفاده کنه‌.
یک سری نقاشی‌ان به سلیقه‌ی‌ خودم که سعی کردم بالاترین کیفیتشون رو انتخاب کنم.

@Emood

این برنامه رو هم اگر نصب کنید می‌تونید والپیپرهارو بهش اضافه کنید و مشخص کنید که دوس دارید هر چند دقیقه والپیپر رو خودکار براتون عوض کنه.
(اپ برا اندروید هست برا ios اطلاعی ندارم که آیا همچین برنامه‌ای وجود داره یا نه)

اشکی شدم.
ممنونم رعنا.

بخشی از مقاله‌ی احمد شاملو با عنوان «شرف هنرمند بودن»، که روزنامه‌ی اعتماد ملی در شماره‌ی ۹۷۶ خود چاپ کرد:


نقاشی و شعر و تئاتر و باقی قالب‌های هنری امروز دیگر فقط ابزاری برای سرگرمی و تفنن نیست. بچه‌ی بازی‌گوش کودکستانی‌ دیروز، اکنون انسان پخته‌ی کاملی است فهیم و پرتجربه و خردمند، که می‌تواند جامعه را به درک خود و فرهنگ و مفهوم عمیق آزادی‌ اندیشه و رهائی از قید و بندهای خرافات مدد برساند. و بی‌شک صرف «توانستن» ایجاد مسوولیت می‌کند. اگر امروز هـم هنر نتواند پس از آن همه کوشش و جوشش در به‌دست‌آوردن شیوه‌های بیـان، اندیشه‌ئی کارآیند را به معرفتی فراگیر مبدل کند حضورش جز به حضور قدحی خالی اما سخت پرنقش و نگار بر سفره‌ی بی‌آش گرسنه‌گان به چه می‌ماند؟

از اتهامات ما یکی این است که گویا مثـلا شعر عاشقانه را نمی‌پسنـدیم به این دلیل کوته‌فکرانه که چنین اشعاری فردی است و اجتماعی (بخوانید «سیاسی») نیست. بگذارید برای آن‌که ناگفته‌ئی بر زمین نماند این را گفته‌باشیم که قضا را آن‌چه مـا نمی‌پسندیم شعر سیـاسی است که به‌ناگزیر از دریچه‌ی تنگ تعصبات سخن می‌گوید و آن‌چه سخت اجتماعی می‌شماریم شعر عاشقانه است که درس محبت می‌دهـد. ما در دنیائی سرشار از خصومت و نفرت زنده‌گی می‌کنیم. دنیائی به وزن سرب و به رنگ سیاه و به طعم تلخ. می‌بینید که در فاصله‌ئی کوتاه از خانه‌ی خودمان، برای پاره‌ئی از مردم این روزگار، رهائی از یوغ وحشت و ادبـار به معنی آزادی تیغ برکشیدن و کشتن دیگران است. مـا باید عشق را بیاموزیم تا بتوانیم از زندان تنگ تعصب و نفرت رها شویم.

Four nights of a Dreamer • Robert Bresson