جنگیدن، جنگیدن، جنگیدن، من از جنگیدن تا سر حد مرگ برای به دست آوردن هرچیز، حتی چیزهای کوچک، خسته‌ام.

با کسی باش که همه چیز تو براش یه موضوع مهم باشه، تولدت، غذای مورد علاقه‌ات، گل مورد علاقه‌ات، خود تو یه اتفاق بزرگ و ارزشمند براش باشی.

‏تمام تلاش‌های این مدتم فقط برای برداشتن آوار بود، من هیچی نساختم.

من تو رو بخاطر چیزهایی بخشیدم که اگه من انجام میدادمشون تو نگاهم هم نمیکردی، بعد میگی مگه من چیکارت کردم؟

واقعیت اینه که من اون دختر همیشگی نیستم، خیلی چیزها ازم کم شده، اعتمادم، شورم، حرف زدنم، حتی خندیدنم، آدم‌ها فکر میکنن قوی‌ام چون چیزی نمیگم، اما نمیدونن چقدر شب‌ها با خودم جنگیدم که صبح دوباره آدم معمولی‌ای باشم، گاهی دلم میخواد یکی بیاد که بدون سوال و قضاوت، فقط بفهمه، فقط حس کنه که من پشت این سردی یه دنیا دلتنگی، خستگی و حرف‌های نگفته پنهون کردم.

دختر جون نمیدونم کجایی و داری چیکار میکنی با زندگیت ولی تو لیاقتت کسیه که حلوا حلوات کنه، رو تخم چشم‌هاش بذارتت، دوره زمونه خواهش برای توجه دیدن گذشته، غیر از این رفتارها رو دیدی بده بره، این نتونست صدتا دیگه قشنگ‌تر از این میتونن.

انقدر از بدی آدم‌ها نگذرید که فکر کنن حق با اون‌هاس، آخرش چشم باز میکنی میبینی هم بدی دیدی، هم آدم بده شدی.

بله دقیقا من خیلی حساسم، خیلی سریع گریه میکنم، هر رفتار و حرف تندی بهم برمیخوره، از ته دل ناراحت میشم و کینه میگیرم، حالا ولم کنید.

تهش حیف بی‌ لیاقت‌ترین آدم میشی.

از قطع ارتباطم با کسی پشیمون نیستم ولی از اینکه زودتر کنارشون نزاشتم چرا.

یکی رو انتخاب کن که وقتی کنارت داریش، دیگه متوجه چیزهایی که نداری نشی.

من به اندازه عزیز بودنت ازت ناراحت می‌شم،
نه اشتباهت!

قدرت تحمل هرکس را از میزان سکوتش بسنجید، آنان که هیاهو می‌کنند بار هیچ چیز را به روی شانه‌های خود تحمل نمی‌کنند...