با کلی جوایز و هدایای ویژه و استثنایی😎😀

خوندن کتاب کسی دیگه که توش خط کشیده خیلی جالبه، انگار دو نفره دارین کتاب میخونین، بهت میگه کجای متن براش جذاب بوده، سعی میکنی از لای اون کلمات خاصی که خط کشیده فکرش رو بخونی و بیشتر بشناسیش.

همزمان هم خنگ‌تر و هم باهوش‌تر از اون چیزی هستم که فکر میکنی، چه من رو دست کم بگیری چه دست بالا، در هر صورت غافلگیر میشی.

ما اولین نسل از عمو و دایی و خاله‌هایی هستیم که برای زمین و ارث نمیجنگیم و سر هم کلاه نمیزاریم، چون همگی با هم هیچی نداریم.

من آزادم هر کاری که دلم بخواد انجام بدم اما اگه آدم مورد علاقم بگه نه یعنی نه.

تو میتونستی چشم‌هایی که تا ابد فقط تو رو میبینه رو داشته باشی، میتونستی لب‌هایی که جز تو احدی رو نبوسیده‌ و بدنی که توسط هیچکس جز تو لمس نشده رو داشته باشی، پاهایی که وقتی اسمت وسط باشه تا آخر دنیا میاد و قلبی که تا ابد میخواد توش باشی و داشته باشی ولی تو متاسفانه لیاقت هیچی رو نداشتی.

بزرگ‌ترین باگم اینه که وقتی همه چی خوبه و هیچ مشکلی وجود نداره یهو یه شکی میاد تو مغزم که نکنه تمام رفتارها دروغی باشه.

‏این گفت‌ و گوهای خیالی با آدم‌هایی که اذیتم کردن داره اذیتم میکنه.

⚽️ مهم‌ترین فوتبال ایران و جهان با بری بت ⚽️

حتی دلم نمیخواد یه ریکوئست جدید تو اینستا رو اکسپت کنم چه برسه به یه آدم جدید تو زندگیم.

اگه مودب و آروم بشینم همه از من قطعا میپرسن چیشده؟ ناراحتی؟ مریضی؟ خسته‌ای؟ از من دلخوری؟ یعنی هیچ امیدی به تغییر و عاقل شدن من ندارن.

خداحافظی نکردن، بدترین نوع خداحافظیه، نه حرفی، نه توضیحی، یهو به خودت میای میبینی تو موندی و یک میلیون چرا؟

‏وضعیت طوری شده که پول داری ولی انگار پول نداری، هیچی نمیتونی بخری، یا خیلی گرونه یا زورت میاد بابتش اینقد پول بدی.

دختر خوب کسی که ازت خوشش بیاد، بعد یمدت بدون نوبت پیام میده، به بهونه‌های الکی حالت رو میپرسه، سعی میکنه باهات حرف بزنه و ارتباط بسازه، لازم نیست زیادی پیچیده‌اش کنی اگه نمیشه یعنی دوست نداره، تو هم دوستش نداشته باش تموم.

از دستش نده👆

تو اولین پناهگاهی نبودی که بر سرم آوار شدی، اما اولین پناهگاهی بودی که با تموم وجود امید داشتم امن و استوار بمانی.

‏گول خاطرات رو نخور، درهایی که بسته بودی رو دوباره باز نکن، اگر برات خوب بودن، هیچوقت اون‌ها رو نمیبستی عزیزم.

وقتی آدم از دست یک نفر خیلی ناراحت میشه یا قلبش میشکنه، هیچکس به جز همون یک نفر نمیتونه حالش رو خوب کنه و باعث شه دوباره مثل روز اول بخنده، هر چقدر هم دورش پر باشه، هرچقدر هم دوست‌ها و رفیق‌هاش یا آدم‌های جدید توی زندگیش بیان و برای بهتر شدنش تلاش کنن، فایده‌ای نداره فوقش اون آدم تظاهر به فراموشی و خوشحالی میکنه که اطرافیانش از تلاش‌هاشون ناامید و دلخور نشن، شاید بخاطر همینه که خیلی از آدم‌ها توی دنیا برای مدت طولانی غمگین موندن، انگار یکی توی گذشته اون‌ها رو قفل کرده و کلیدش رو با خودش برده یجای دور و دیگه هم برنگشته.