کمرنگ شدن با آدم‌هایی که حس میکنم ثانیه‌ای دلشون با من نیست از واضح‌ترین و بارزترین ویژگی‌های این روزهامه.

درست وقتی که فکر میکنم دیگه حالم بهتره و میتونم به مسیرم ادامه بدم، غم دو دستی پام رو میگیره و میکشتم پایین پیش خودش.

نمیدونم چطوری میشه گفت ولی یه سری آدم‌ها دیگه از دوست و این چیزها گذر میکنن، تبدیل به اعضای بدن میشن.

خیانت کردن حتما این نیست که شما بری و با یک نفر دیگه وارد رابطه شی، هر کاری که باعث شه طرف مقابلتون ازتون دلخور شه اسمش خیانته.

چقدر درس خوندیم، چقدر کار کردیم، چقدر باشعور بودیم، چقدر برای پیشرفت جنگیدیم، چقدر ورزش کردیم، چقدر زحمت کشیدیم، آدم‌های قابلی بودیم و این زندگی حقمون نبود.

‏یک رابطه عاشقانه باید بهت آرامش بده، نه اینکه هر لحظه به پارتنرت التماس کنی که درست رفتار کن.

من آدم نرفتنم، همیشه تلاش میکنم تا آخرین ذره‌ احساسم پای آدم‌ها بمونم ولی وقتی دلسرد شدم، آتیشم هم بزنن دیگه اون آدمی که برای خوشحالیشون هر کاری میکرد نمیشم.

تو روزهای سخت زندگیت یهو یه کسایی یه کارهایی میکنن واست که انتظار نداری، خوشحال میشی ولی تا مدت‌ها یه غمی باهات همراه میشه که چرا از اون‌هایی که انتظار داری خبری نمیشه، انگار هی یادمون میره نباید از کسی انتظار داشت.

شبی که بدون تو صبح شه، دیگه صبحش پیدات نشه.

گریه کردم نبودی، ناراحت بودم نبودی، ساعت‌ها غر زدم نبودی، تنهایی قدم زدم نبودی، پاکت‌ها سیگار کشیدم نبودی، ساعت‌ها به دیوارهای اتاق زل زدم نبودی، دلم تنگ شد نبودی، دلم گرفت نبودی، رنگ لاکم رو عوض کردم نبودی، لباس جدید خریدم نبودی، مست کردم و جای خالیت حس شد نبودی، تنهایی چای دم کردم نبودی، تنهایی کافه رفتم نبودی، تنهایی آسمون رو تماشا کردم نبودی، تنهایی روی شن‌ها نوشتم و نبودی، انقدر نبودی که نبودنت رو یاد گرفتم و چقدر این جمله بند بند وجودم رو به درد میاره ولی من نبودنت رو یاد گرفتم چرا اجازه‌اش رو دادی؟

‏نه بابا ناراحت واسه چی بشم؟ من که میدونم تو عقل و شعور درست و حسابی نداری.

تو هیچ دوست داشتن و نرسیدنی غرق نشید، دوست داشتن اگه واقعی باشه شما رو در آغوش میگیره و بهتون نفس میده نه اینکه نفستون رو بگیره و غرقتون کنه.

هرکس یه رفته‌ای داره ک به رفتنش هنوز عادت نکرده.

یه روزی دنبالت میگردن که یا خودت نیستی یا حست.

دوست داشتم با مردی قوی‌تر از خودم آشنا شم، اما زندگی چیکار کرد؟ هر چی لوزر و بلاتکلیف بود رو بهم نشون داد که حتی حاضر بودم دنگشون هم بدم و فقط نبینمشون.