در سایت ژیوارآموزان میتونین با کد تخفیف zhivar90 همه دوره های آموزشی رو با 90 درصد تخفیف شرکت کنین!

من هم در این سایت چهار دوره آموزشی دارم، سه تا برای مطالعه‌های کیفی که مبانی این مطالعات، تحلیل با نرم افزار MAXQDA و نگارش مقالات کیفی گفته شده و یک دوره برای نگارش مقالات مروری روایتی

این فرصت تخفیف مشخص نیست تا کی باشه! ازش استفاده کنین!

برای آپدیت بگم که فعلا یکم کارای عقب مونده داریم که در زمان قطعی اینترنت نمیتونستیم انجام بدیم و فعلا درگیر اونا هستیم و تموم بشن؛ تولید محتوا رو باز شروع میکنیم.

البته سوالای پژوهشی و آماری خودتون رو میتونین ازمون بپرسین و مثل همیشه جوابگو هستیم...

خیلی ممنونم که همراه ما هستین

چند وقت پیش داشتم چایی می‌ریختم که یه اتفاق عجیب افتاد:
چایی درست همون رنگی شد که دوست داشتم.
نه پررنگ، نه کمرنگ.
یه شاهکار دم‌کردگی!

یه لحظه دلم خواست براش دست بزنم!

ولی خب… زشته آدم برای چای ذوق کنه!

جامعه میگه باید برای حقوق دلاری، سفر اروپا یا ماشین صفر ذوق کنی.
نه برای چایی.

ولی اینجاست که مشکل شروع شده:
ما از شادی‌های کوچک جدا شدیم!

مغز انسان مشکل پیدا نکرده ولی ما توقع‌مون زیاد شده!

طبق تحقیقات جدید نوروساینس،
ما دچار dopamine desensitization شدیم؛
یعنی مغز از شدت مقایسه، مصرف محتوا و توقع بالا
دیگه به چیزهای کوچک واکنش نشون نمی‌ده.

قبلاً بوی نون تازه = خوشحالی واقعی
الان؟
گیر می‌دیم که چرا کنارش پنیر تبریزی نیست!


چرا دیگر ذوق نمی‌کنیم؟

سه دلیل اصلی علمی داره:

۱) مقایسه اجتماعیِ دائمی

اطرافیان نیمرو می‌خورن،
ولی ما نیمرو نمی‌بینیم؛
عکس صبحانه‌ی هتل پنج‌ستاره‌شون رو می‌بینیم.
مغز یاد می‌گیره:
«اگه لوکس نباشه، ارزش ذوق‌کردن نداره.»

۲) مصرف زیاد محرک‌ها

اینستاگرام، سریال، خبر، صدتا نوتیف،
همیشه dopamine بالا می‌دن.
ذهن با خودش میگه:
«چایی دیگه به پام نمی‌رسه، دِلَم دنبال چیز بزرگ‌تره.»

۳) “پاداش‌های فوری” همه‌جا هستن

مثلاً قدیم اگر می‌خواستی آهنگی گوش کنی
باید از رادیو انتظار می‌کشیدی.
الان ۰٫۲ ثانیه طول می‌کشه.
وقتی همه‌چیز این‌قدر دم‌دست باشه،
دیگه هیچ‌چی خاص نیست.

یه خبر خوبم هست! علم میگه:
اگه پاداش‌های کوچک رو دوباره فعال کنیم،
مغز دوباره حساس میشه.

راهش هم عجیب نیست؛ بیشتر شبیه زندگی عادیه:
• یک چای درست‌دم‌کرده
• یک پیاده‌روی ده دقیقه‌ای
• یک آهنگ ساده
• نور آفتاب پنج دقیقه‌ای
• یه خنده‌ی بی‌دلیل
• یه جمله‌ی خوب از یه آدم معمولی
• یه خواب ظهر بی‌برنامه
• تکمیل‌کردن یک کار کوچیک

این‌ها به‌ظاهر کوچیکن،
ولی برای مغز مثل «بازگشت به تنظیمات کارخانه» می‌مونن.

شادی‌های بزرگ خوبن،
اما ثبات روانی ما رو شادی‌های کوچک می‌سازن.
اون ذوق‌های ریز
که به‌خاطرشون نمی‌شه استوری گذاشت،
ولی مغز یواشکی لبخند می‌زنه.

گاهی دنیا اون‌قدری که سخت شده تقصیر ما نیست،
ولی خوشحال‌نشدن از چیزهای کوچک
کمی تقصیرِ ماست.

پس اگر امروز از چیز کوچیکی حال خوبی گرفتی:
چایی، آفتاب، بوی نون،
یا حتی پیدا کردن یه موزیک خوب!
به خودت اجازه بده که ذوق کنی.
غیرطبیعیه که دنیا این‌قدر خشن باشه
و ما این‌قدر جدی.

🆔@Episphere1

می‌خوای بدونی چطور مقالات علمی دسترسی آزاد پیدا کنی و اطلاعات مجلات رو بررسی کنی؟ 📚
این ویدئو، راهنمای کامل استفاده از DOAJ برای پژوهشگرهاست!

🆔@Episphere1

وقتی مغز ما فکر می‌کنه جا مونده

چند شب پیش داشتم می‌خوابیدم که گوشیم ویبره خورد!
یک نوتیف از اینستاگرام که نوشته بود:
«فلانی بعد از مدت‌ها پست گذاشت!»
و مغزم دقیقاً مثل بچه‌ای که شنیده بستنی مجانی پخش می‌کنن،
یکهو پرید وسط اتاق:
«اِاِاِاِاِاِاِ! اگه نبینی چی؟ اگه الآن یه چیز مهم گذاشته باشه؟!»

بازش کردم…
پست چی بود؟
عکس قهوه.
نه حتی قهوه‌ی خاص…
کاملاً معمولی.
قهوه‌ای که اگر خودم می‌ریختم، خودم هم لایک نمی‌کردم.

ولی همون لحظه فهمیدم: مشکل من نبودم!
مغز بود!
و تکنولوژی که استاد هک کردنشه!

چرا مغز این‌قدر می‌ترسه چیزی رو از دست بده؟

در گذشته، اگه قبیله جایی می‌رفت و تو خبر نداشتی،
تقریباً تمام تضمین‌های بقایت دود می‌شد.


مغز ما هنوز همون نسخه‌ست:
هر “اطلاع جدید” = “احتمال نجات”.
پس وقتی پست یکی رو نمی‌بینیم،
یا تو گروهی درباره چیزی صحبت می‌کنن و ما خبر نداریم،
مغز اضطراب نجات تولید می‌کنه.
اسم شیکش هم هست: FOMO!

مورد دیگه هم هست که پژوهش‌ها نشون دادن نوتیفیکیشن‌های “شخصی‌سازی‌شده”
دقیقاً روی همون مدارهای دوپامین کار می‌کنن
که قمار آنلاین کار می‌کنه.

یعنی وقتی می‌خوای گوشی رو چک نکنی
ولی چک می‌کنی؟
نه تو معتادی،
نه ضعیفی…
فقط تو طرفی با زور کم‌تری وایسادی!

مقابلت ده‌ها مهندس نشستن
که با حقوق ده‌هزار دلاری،
مغز تو رو مثل خمیر پیتزا شکل می‌دن!

قبل‌تر، نهایتاً فامیل و همسایه رو می‌دیدی.
الآن؟
۴۵۰۰ نفر از بهترین لحظه‌های زندگیشونو می‌ریزن تو صورتت.

طبیعیه مغز فکر کنه:
«ای بابا… همه دارن یه کاری می‌کنن، فقط من جا موندم.»


نتیجه‌اش؟

در واقع FOMO نمی‌ذاره حال کنیم با اون‌چیزی که داریم!
نمی‌ذاره لحظه‌ها کامل باشن!
وقتی داری چای می‌خوری ⬅️ فکر می‌کنی بقیه قهوه بهتر خوردن.
وقتی داری استراحت می‌کنی ⬅️ فکر می‌کنی بقیه دارن موفقیت می‌سازن.
وقتی داری کار می‌کنی ⬅️ فکر می‌کنی بقیه دارن تفریح می‌کنن.

یک جور نارضایتیِ دائمیِ دیجیتال!


آخرش که چی؟

ترس از دست دادن یه جور بازی ذهنیه
که تکنولوژی خیلی حرفه‌ای‌تر از ما بازی می‌کنه!

ولی وقتی کم‌کم یاد می‌گیری
به لحظه‌ی جلوی چشم‌هات وصل شی،
اتفاق قشنگی می‌افته:

تو از دنیا جا نمی‌مونی؛
دنیا از اضطراب تو جا می‌مونه.

🆔@Episphere1

امید الکی که بگیم «همه‌چی درست میشه» به درد نمی‌خوره!
امید واقعی اینه که بگی «همه‌چی هم درست نشه، من هنوز یه کارایی از دستم برمیاد»

#صبح_بخیر

🆔@Episphere1

اگر عمری باشه از امروز سعی میکنیم هر هفته یک موضوع مهم پژوهشی رو بیان کنیم در قالب متن، وویس یا فیلم!

(برای این هفته، اخلاق پژوهشی رو در ابعاد مختلف بررسی میکنیم)- هر روز یک پست قرار میگیره...

لطفا ما رو بقیه دوستانتون معرفی کنین که ما بتونیم بهتر فعالیت کنیم:)

مباحث اخلاقی در پژوهش‌های بهداشتی: وقتی علم با انسانیت دست می‌ده - جلسه 1 از 6

خب، می‌دونم شاید برات سوال پیش بیاد: چرا اصلا توی پژوهش‌های علمی باید به اخلاق توجه کنیم؟

ممکنه به‌نظر بیاد که وقتی داریم تحقیق می‌کنیم، فقط باید از داده‌ها استفاده کنیم، از روش‌های آماری صحیح استفاده کنیم و تحلیل‌ها رو بی‌نقص انجام بدیم. خب، این‌ها خیلی هم مهمن، ولی یه چیز دیگه هست که حتی مهم‌تر از این همه دقت در داده‌هاست: حقوق آدم‌ها!

حالا تصور کن قراره یه دارویی رو آزمایش کنیم که هیچ‌کس نمی‌دونه چطور عمل می‌کنه. ممکنه توی آزمایش‌هایی که روی موش‌ها انجام شده، جواب خوبی داده باشه؛ ولی وقتی نوبت به آدم‌ها می‌رسه، خب، یه سوال پیش میاد: «آیا میشه آدم‌ها رو بدون اطلاع کامل از خطرات وارد این آزمایش کرد؟»
جوابش ساده‌ست: نه!

البته این به این معنی نیست که همیشه تحقیق ممنوعه. نه!

تحقیق می‌تونه انجام بشه، ولی در عین حال باید یه سری اصول رعایت بشه که همه چی درست و اخلاقی پیش بره.

مثلاً: آیا شرکت‌کننده از تمامی عواقب و فواید آزمایش باخبره؟ یا همونطور که می‌گیم، آیا این فرد رضایت آگاهانه داده؟ یعنی باید توضیح بدیم که ممکنه دارو عوارض جانبی داشته باشه، یا اصلاً هیچ فایده‌ای نداشته باشه و هیچ نتیجه‌ای ازش به دست نیاد!

فرض کن یه روز به عنوان پژوهشگر، یه داروی جدید رو با کلی شور و شوق به بازار معرفی می‌کنی. در تحقیق‌های اولیه، نتیجه‌ها خیلی خوب بودن. اما هنوز هیچ‌کسی به طور واقعی توی تحقیق بالینی شرکت نکرده بود. حالا می‌خوای که مردم توی آزمایش شرکت کنن، ولی باید مطمئن بشی که این‌ها می‌دونن دارو ممکنه چه عواقب وحشتناکی داشته باشه!

اینجاست که باید یه اتفاق بزرگ رخ بده: هیچ چیزی به اسم «بی‌خبر بودن» وجود نداره! تو نمیتونی بگی: «خب، شما برید این دارو رو مصرف کنید، شاید فایده‌ای هم داشت، شاید نه!» این یعنی بازی با جان مردم.

فرض کن یه نفر توی آزمایش شرکت کنه و بعد از مدت کوتاهی با عوارض شدید روبه‌رو بشه، تو به‌عنوان پژوهشگر باید احساس مسئولیت کنی، نه اینکه بگی: «خب، این کار خطرناکی بود، اما خب، علم پیش میره!»

(یه موردش آزمایش معروفی هستش که توی سوئد بر روی افراد کم توان ذهنی انجام دادن سال‌ها قبل! - به آدمایی با توان ذهنی کم شکلات میدادن که ببینن، دندوناشون خراب میشه یا نه و بعدش وقتی حتی دیدن دندونا خراب شدن به کارشون ادامه دادن!)

یه مثال دیگه بزنم! فرض کن یه روز توی تلویزیون یه تبلیغ می‌بینی که بهت می‌گه: «آیا می‌خوای انرژی فوق‌العاده داشته باشی؟ این دارو با ترکیب ۳۸ گیاه نادر و ۲ ماده شیمیایی فوق‌العاده، می‌تونه انرژی شما رو ۳۰۰ برابر کنه! فقط 399 هزار تومان، فقط امروز!»
حالا ممکنه تو خوشحال بشی و بخریش. اما…
آیا هیچ‌کدوم از این تبلیغات به شما گفته که ممکنه این دارو باعث سردرد شدید، تهوع یا حتی مشکلات قلبی بشه؟ احتمالش هم هست که اصلاً هیچ تاثیری نداشته باشه!
پس این دقیقا همونجاییه که اخلاق وارد میشه. اگر کسی قراره چیزی مصرف کنه، باید بدونه که ممکنه از این ۳۸ گیاه نادر فقط ۳ تاش مفید باشه!

علم و انسانیت با هم می‌رقصن!

یعنی در پژوهش‌های بهداشتی، نباید از آدم‌ها به‌عنوان ابزار علمی استفاده کرد.

تحقیقات باید بر اساس احترام به حقوق انسان‌ها پیش برن. یعنی هر فردی که توی یک تحقیق شرکت می‌کنه باید از جزئیات آزمایش مطلع بشه و بدون هیچ فشار یا اجبار، خود انتخاب کنه که آیا می‌خواد وارد تحقیق بشه یا نه. این به معنای «رضایت آگاهانه» است که خیلی وقت‌ها در همه انواع تحقیقات بی‌چشم‌داشت از لحاظ اخلاقی باید رعایت بشه.

یعنی بیاید دقیق‌تر بگیم: هر پژوهشگری که وارد عرصه‌های بالینی میشه، باید بدونه که تحقیق علمی و انسانیت دو روی یک سکه هستن. هیچ چیزی مهم‌تر از جان آدم‌ها نیست، حتی اگه قرار باشه یک کشف علمی بزرگ به دست بیاد!

🆔@Episphere1

با ری‌اکشن‌هاتون نشون بدین که مطالب رو دوست دارین یا نه و ادامه بدیم؟

اگه گاهی از خودت بدت میاد که چرا جلو نمی‌ری، یه لحظه وایسا!
ببین با چه حجم فشاری داری زندگی می‌کنی؛ با خودت مهربون‌تر حرف بزن!

#شب_بخیر

🆔@Episphere1

مقایسه خودت با آدمایی که تو شرایط باثبات‌ترن، فقط حالتو بدتر می‌کنه! زمین بازی یکی نیست، نتیجه هم نباید یکی باشه.

#صبح_بخیر

🆔@Episphere1

ابعاد اخلاق در پژوهش ها - جلسه 2 از 6

الان دیگه مباحث اخلاقی در پژوهش‌های بهداشتی رو با جزئیات بیشتر بررسی کنیم؛ می‌خواهیم به سه موضوع مهم و اساسی بپردازیم: رضایت آگاهانه، حفظ حریم خصوصی و اطلاعات شخصی، عدم فریب یا اجبار در شرکت در پژوهش.

رضایت آگاهانه: «چرا باید دقیقاً بدونی قراره چیکار کنی!»

خب، شما می‌خواهید توی یک آزمایش بالینی شرکت کنید. ولی آیا دقیقاً می‌دونید چی به چیه؟ میدونید ممکنه چه اتفاقاتی بیفته؟ آیا در این آزمایش دارویی قرار هست مصرف کنید که احتمالاً باعث بشه روزها احساس کنید خودتون رو توی یک فیلم علمی-تخیلی گیر افتادید؟ 🤔

"رضایت آگاهانه" یعنی دقیقاً باید بدونید قراره چی بشه!
یک مثال ساده‌ش اینه که فرض کنید می‌خواهید توی یک آزمایش کاهش وزن شرکت کنید. به شما گفته می‌شود: «این دارو ممکنه چربی‌ها رو از بدن شما بکشه، اما ممکنه بعدش شکم‌تون شبیه یه بادکنک بشه که می‌خواد پر بشه!» حالا تصمیم با شماست: آیا این خطر رو می‌پذیرید؟ یا ترجیح می‌دهید به جای این دارو، همون رژیم غذایی ساده رو ادامه بدید؟

اگر به شرکت‌کننده‌ها کاملاً توضیح بدید که این دارو یا روش ممکنه چه خطراتی داشته باشه، این یعنی رضایت آگاهانه!


چون اگه قرار باشه کسی با چشم بسته وارد بشه، پس چی میشه؟ اوه، همین می‌شه که می‌بینیم در تحقیقات بی‌اخلاق، مردم رو وارد تحقیق می‌کنن و بعد می‌گن: «آه، اصلاً نمی‌دونستیم این اتفاقا بیفته!»

حفظ حریم خصوصی و اطلاعات شخصی: «شما این اطلاعات رو گفتید، ولی هیچ‌کس قرار نیست بدونه!»

حالا فرض کن در یک تحقیق بالینی شرکت کردی و به طور ناخواسته، اطلاعات شخصی‌ات رو به اشتراک گذاشتی. مثلاً نام، آدرس، بیماری‌های قبلی و … همه این‌ها ممکنه وارد تحقیق بشه. اما هیچ‌کس حق نداره این اطلاعات رو با کسی به اشتراک بذاره، حتی اگر ازشون کلی پول بگیره.

خب، اما اینجا یه نکته خیلی مهم وجود داره:

آیا شما می‌خواهید که بعد از شرکت در یک تحقیق علمی، اطلاعات‌تون به صورت ناشناس باقی بمونه؟ یا می‌خواهید فردا برید به داروخونه و از داروساز بشنوید: «اوه! شما همونید که توی اون آزمایش داروی جدید سرطان شرکت کرده بودید!؟»
حالا احتمالاً این اطلاعات خیلی حساس باشه، مثلاً اگر متوجه بشید که یکی از دوستان یا همکارانتون متوجه بشه که شما توی یک آزمایش دارویی شرکت کرده‌اید، ممکنه احساس کنید که: «چه طور این رو می‌دونه؟!» و این اصلاً خوب نیست!

در واقع، اطلاعات شما باید کاملاً محرمانه بمونه.

کسی نباید بتونه از اینکه شما در تحقیق شرکت کردید، یا حتی چه نتیجه‌ای گرفته‌اید، باخبر بشه.

این یعنی شما به عنوان شرکت‌کننده در پژوهش حق دارید که حریم خصوصی شما حفظ بشه و داده‌ها فقط در اختیار پژوهشگرانی قرار بگیره که نیاز دارن.

عدم فریب یا اجبار در شرکت در پژوهش: «فریب نخور، یا نترس!»

حالا بذارید با یک مثال خیلی ساده شروع کنم!: فرض کنید یه روز توی تلویزیون یا اینستاگرام تبلیغی می‌بینید که به شما میگه: «آیا می‌خواهید چاقی‌تان را برای همیشه از بین ببرید؟ بپیوندید به آزمایش دارویی جدید، به طور رایگان!»
تا اینجا هیچ چیزی غیرطبیعی به نظر نمیاد، درسته؟ اما وقتی میرید آزمایشگاه، به شما دارویی می‌دن که اصلاً به‌طور جدی هیچ خاصیت درمانی نداشته باشه! این یعنی فریب دادن!

در پژوهش‌های بهداشتی هیچ‌کس نباید با فریب، اجبار یا وسوسه کردن افراد به شرکت در یک تحقیق مجبور بشه که وارد یک آزمایش بشه. شاید بعضی‌ها فکر کنن که «آخه همه می‌گن این دارو عالیه، چرا که نه؟!» اما همین فریب‌ها و وعده‌های دروغین می‌تونن خطرناک باشن.

یه جا گفتم اجبار! یعنی مثلا نباید به یک بیمار بگی اگه تو آزمایش من شرکت نکنی، دیگه درمانت نمیکنم! و یا خواست از آزمایش کنار بکشه، اجازه ندی!

و برای جلوگیری از این مسأله، باید همیشه به فردی که قراره توی تحقیق شرکت کنه، تمام واقعیت‌ها گفته بشه. یعنی هیچ‌کس نباید با وعده‌های دروغین، افراد رو به انجام کاری که ممکنه بهشون آسیب بزنه مجبور کنه. چون وقتی این کار انجام بشه، نه تنها اخلاقیات نقض میشه، بلکه ممکنه نتایج تحقیق هم بی‌اعتماد بشه!

در نهایت، همیشه باید یادتون باشه که اخلاق در پژوهش‌ها تنها «یک نیاز» نیست، بلکه یک «مسئولیت» بزرگه.

هر تحقیقی که انجام میشه باید در چارچوب اصول اخلاقی پیش بره:

رضایت آگاهانه یعنی هر فرد باید بدونه که قراره وارد چه چیزی بشه.

حریم خصوصی یعنی هیچ‌کس نباید اطلاعات شما رو بدون اجازه شما در اختیار دیگران بذاره.

عدم فریب یا اجبار یعنی هیچ‌کس نباید تحت فشار قرار بگیره که در تحقیقی شرکت کنه که بهش آسیب می‌زنه یا حتی اون تحقیق بهش هیچ کمکی نمی‌کنه!

با این رویکردها، هم علم پیشرفت می‌کنه، هم افراد به‌طور سالم‌تری در پژوهش‌ها شرکت می‌کنن. علم، وقتی با اخلاق همراه بشه، همیشه می‌تونه به جایی خوب برسه!

🆔@Episphere1

قرار نیست تو این شرایط شاهکار بسازی؛ کافیه خودت رو کامل از دست ندی!

#شب_بخیر

🆔@Episphere1

اگه می‌تونی هنوز چیزی یاد بگیری یا یه مهارت کوچیک جلو ببری، این کار کوچیکه نیست؛ داری برای خودِ آینده‌ات جا باز می‌کنی.

#صبح_بخیر

🆔@Episphere1

پژوهش بر روی کودکان و گروه‌های آسیب‌پذیر: رعایت اخلاق برای حفظ کرامت انسانی- جلسه 3 از 6

خب، شاید خیلی وقت‌ها وقتی از پژوهش‌های بهداشتی صحبت می‌کنیم، به ذهنمون میاد که ممکنه هر کسی که به خودش اجازه بده، توی یک تحقیق شرکت کنه.

اما وقتی نوبت به گروه‌های آسیب‌پذیر می‌رسه، مثل کودکان، زنان باردار یا افراد با معلولیت، قضیه یه کمی پیچیده‌تر می‌شه. اینجاست که اصول اخلاقی وارد میشن.

چرا باید دقت بیشتری کنیم؟

گروه‌های آسیب‌پذیر معمولاً توانایی تصمیم‌گیری کامل ندارن، یا ممکنه تحت فشار باشن و نتونن درست انتخاب کنن.

پس وظیفه ما به عنوان پژوهشگر اینه که قبل از هر چیز، این افراد و یا سرپرست قانونیشون رو از تمامی خطرات و فواید آزمایش آگاه کنیم. این نه فقط یک مسئولیت اخلاقی، بلکه یک تعهد انسانیه.

کودکان: معصومیت یا تصمیمات اشتباه؟

حالا فرض کن که شما می‌خواهید توی یک آزمایش دارویی جدید که برای کودکان هست، پژوهش کنید.

چون این آزمایش برای درمان یک بیماری نادر طراحی شده، طبیعتاً نتایج می‌تونه خیلی مفید باشه.

اما آیا می‌تونید کودکانی رو بدون اجازه والدین‌شون وارد آزمایش کنید؟

جواب واضح: نه! حتی اگر شما مطمئن باشید که این دارو می‌تونه زندگی کودک رو تغییر بده، اول باید والدین کودک کاملاً از مزایا و خطرات دارو آگاه بشن و تصمیم‌گیری رو به عهده خودشون بذارید.

زنان باردار: «یه ذره دیگه به من نگاه کن»

در تحقیقات بالینی روی زنان باردار، داستان یه مقدار پیچیده‌تر میشه. چرا؟ چون داروهایی که برای یک مادر تجویز می‌شن ممکنه هم برای مادر و هم برای جنین عواقب ناخواسته داشته باشه. در این شرایط، نه تنها باید از خطرات دارو مطلع بشن، بلکه باید خطرات برای جنین هم بررسی بشه.

اگر آزمایشی برای درمان بیماری‌ای خاص برای زنان باردار در حال انجامه، مثلاً درمان سرطان، هیچ‌کس نباید اون‌ها رو تحت فشار بذاره که در این آزمایش شرکت کنن. باید همه چی شفاف باشه، خطرات گفته بشه و خود فرد تصمیم بگیره که وارد تحقیق بشه یا نه.

افراد با معلولیت: احترام به استقلال و حقوق‌شون

در مورد افراد با معلولیت هم خیلی وقت‌ها شرایط به‌طور ویژه‌ای حساسه.

افرادی که دچار معلولیت‌های جسمی یا ذهنی هستن ممکنه قادر به تصمیم‌گیری مستقل نباشن، بنابراین وکیل قانونی یا قیم اون‌ها باید وارد بشه تا حقوق‌شون حفظ بشه.

نکته خیلی مهم اینه که حتی در این شرایط هم هیچ‌کس نباید به اون‌ها تحمیل کنه که در پژوهش‌ها شرکت کنن. همه باید آگاهانه و با رضایت کامل وارد این تحقیقات بشن.

چرا این همه دقت لازم داریم؟

چون ما در حال کار با آدم‌ها هستیم. این آدم‌ها ممکنه نتونن همه جوانب تحقیق رو ببینن یا ممکنه به دلیل شرایط خاص‌شون، نتونن تصمیم درستی بگیرن.

پس ما باید دقت کنیم که هیچ‌وقت از این افراد برای تحقیقات به‌طور غیرمنصفانه یا بی‌دقت استفاده نشه. همیشه باید احترام به کرامت انسانی و حقوق فردی رو در نظر بگیریم.

این یعنی که علم باید به شکلی پیش بره که همیشه در خدمت انسان‌ها و نه بر ضدشون باشه.

🆔@Episphere1

اینکه از این وضعیت دلزده‌ای، یعنی هنوز برات مهمه زندگی بهتر چه شکلیه!

بی‌تفاوت شدن خطرناک‌تره!!!

#شب_بخیر

🆔@Episphere1

سیاست، اقتصاد کلان، تصمیم‌های بالا دست تو نیست!
مهارت، زبان، یادگیری یه ابزار جدید، شبکه ارتباطی، اینا دست خودته!
تمرکز رو از چیزای خارج کنترلت بردار تا کمتر فرسوده شی.

#صبح_بخیر

🆔@Episphere1

پژوهش‌های علمی با حیوانات: کجا باید مرز بذاریم؟ - جلسه 4 از 6

آیا تا حالا به این فکر کرده‌اید که وقتی داریم دارویی رو برای بیماری خاصی آزمایش می‌کنیم، چطور باید با حیوانات برخورد کنیم؟

توی آزمایشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی، حیوانات زیادی برای آزمایشات دارویی، پزشکی و بهداشتی استفاده می‌شن.

اما سؤال اصلی اینجاست: چه زمانی استفاده از حیوانات در تحقیقات اخلاقی هست و چه زمانی نه؟

بازی با جان یه موجود زنده؟!

پژوهش‌های علمی، از جمله آزمایش‌های دارویی و پزشکی، گاهی نیاز به استفاده از حیوانات دارند. مثلاً وقتی دارویی برای درمان سرطان یا بیماری‌های دیگر به آزمایش می‌رسه، معمولاً از موش‌ها یا خرگوش‌ها استفاده میشه. اما آیا می‌شه فقط برای اینکه یه دارو رو تست کنیم، به حیوانات آسیب برسونیم؟

جواب: نه!

حیوانات هم احساس دارن!

میشه گفت که حیوانات در بیشتر موارد احساس درد دارن و این مسئله رو باید جدی بگیریم.

برای مثال، تصور کن که یه خرگوش رو برای تست دارویی به آزمایشگاه می‌بری. حالا، اگر این آزمایش باعث درد و رنج بی‌مورد برای خرگوش بشه، این یعنی که اصول اخلاقی نقض شده!

در تحقیقات علمی، ما باید حواسمون باشه که درد و رنج غیرضروری برای حیوانات به حداقل برسه.

یعنی هیچ‌وقت نباید به حیوانات آسیب‌های بی‌دلیل وارد کنیم. همین‌طور، اگه آزمایشی لازم به استفاده از حیوانات بود، باید مطمئن بشیم که این آزمایش ضروری است و در نهایت به نفع بشر خواهد بود.

«آیا موش‌ها هم حق اعتراض دارن؟»

حالا فرض کنید یک موش که قراره توی یک آزمایش علمی شرکت کنه، یه روز صبح از خواب بیدار میشه و می‌بینه یه دسته از محقق‌ها دارن دارویی جدید رو بهش تزریق می‌کنن. موش می‌گه: «آقا! این دارو چیه؟ من اصلاً اجازه ندادم!»

خب، طبیعتاً این موش هیچ وقت نمی‌تونستهبه کسی اجازه بده که وارد تحقیق بشه.
اما انسان‌ها باید همیشه در نظر بگیرن که برای انجام هر تحقیقی که بر پایه استفاده از حیوانات هست، باید از قبل از خود سوالات اخلاقی رو مطرح کنن.

آیا این آزمایش برای پیشرفت علم ضروری هست؟ آیا از حیوانات به‌طور انسانی و بدون آسیب استفاده میشه؟

پژوهش‌های اخلاقی با حیوانات: چند نکته ساده

حداقل آسیب و درد: باید اطمینان حاصل کرد که حیوانات کمترین آسیب رو می‌بینند.

آزمایشات ضروری: باید بررسی بشه که آیا استفاده از حیوانات در آزمایش‌ها برای پیشرفت علم ضروری هست یا نه. اگر بشه تحقیق رو بدون استفاده از حیوانات انجام داد، باید همین کار رو کرد.

رضایت در کجا؟ حیوانات نمی‌تونن «رضایت آگاهانه» بدن (خب، اون‌ها که نمی‌تونن فرم پر کنن!) ولی در عوض باید به حداقل درد و رنج در طول آزمایشات توجه کنیم.

قانون و اخلاق در کار با حیوانات

در کشورهای مختلف، قوانین و دستورالعمل‌های خاصی برای حفاظت از حیوانات در تحقیق‌ها وجود داره.

به‌طور معمول، پژوهشگران باید مجوزهای خاصی برای استفاده از حیوانات در تحقیق دریافت کنن و باید در همه مراحل تحقیق، قوانین اخلاقی رو رعایت کنن.

این یعنی اگه می‌خواهید توی یک تحقیق آزمایشگاهی با حیوانات کار کنید، باید ثابت کنید که این آزمایش نه‌تنها علمی و مفید هست بلکه اخلاقی هم هست.

در نهایت، پژوهش‌های علمی باید به گونه‌ای پیش برن که هم علم پیشرفت کنه، هم حقوق حیوانات و کرامت اون‌ها حفظ بشه. استفاده از حیوانات در آزمایش‌ها باید همیشه با رعایت دقت، احترام و اصول اخلاقی انجام بشه، چون در نهایت، علم باید در خدمت انسانیت باشه، نه به قیمت رنج و درد موجودات دیگه.

🆔@Episphere1

تحریم‌ها و وضعیت اقتصادی هیچ وقت خوب نبوده و نیست!
اما تو هیچ‌وقت مجبور نیستی به همون شرایط محدود بمونی...

چیزهایی هست که در هر وضعیتی می‌تونی تغییر بدی.

نگرش خودت یکی از اون‌هاست؛ می‌تونی انتخاب کنی که امروز چطور به دنیا نگاه کنی.

مهارت‌هایی که داری و می‌تونی رشد بدی، همون چیزی‌ن که هیچ‌چیزی نمی‌تونه ازت بگیره.

حتی تو این شرایط، ورزش کردن می‌تونه ذهن و بدنت رو قوی‌تر کنه، نه فقط برای امروز، که برای فرداهای بهتر.

تمرکز رو بذار روی تغییر خودت، همین کافیه.

#شب_بخیر

🆔@Episphere1

روی مهارت های قابل حمل سرمایه گذاری کن!
چیزی یاد بگیر که محدود به یه جا و یه سیستم نباشه: زبان، مهارت دیجیتال، تحلیل داده، تولید محتوا، هر چیزی که اگر شرایط عوض شد یا مسیرت تغییر کرد، همراهت بیاد.

#صبح_بخیر

🆔@Episphere1