متاسفانه بیش از حد به جزییاتی اهمیت می‌دم که بقیه نمی‌دن. دوست ندارم کسی رو مجبور کنم چیزی که دوست دارم رو رعایت کنه ولی خب این حق رو دارم که از کسی که رعایتشون نمی‌کنه خوشم نیاد، ندارم؟ من آزاد نیستم از چیزی خوشم نیاد؟ آزادی انتخاب و اینا برای بقیه‌ست؟

تحمل آدم تا کجاست؟ متاسفانه برای من خسته بود نتونست تا اونجا بره. همین پایین موندش.

دروغ گفتم، خسته نبود، پیاده کلی رفت تا اون بالا ولی خب سربالایی بود، پاره شد.

اگر از چیزی ناراحت بودید نگیدش، نگه دارید تو دلتون جوری که اگر بگیدش انگار می‌میرید ، فقط بد رفتار کنید. اینحوری طرف مقابل می‌فهمه از چی ناراحتید و درستش می‌کنه.

تنهایی رو دوست ندارم ولی بهش عادت دارم، ترک عادت موجب مرضه؟

«نیستم اهل موندنی که بو خدافظی می‌ده»

«اون که فکر برد بود برد یا اونکه بازی می‌کرد؟»

«پشت قدیمی‌شده، دیگه همه تو روت دوتان»

آره ما خوبیم، اصلا شما نه، من که اینجا نشستم هم حرف می‌زنم خوبم. من که همش دارم فکر می‌کنم به اینکه چی دوست دارم بشه خوبم.

خوبم؟ ریدم تو زندگیم.

من امتحان کردم، سه هفته دوش نگیری، بوی کباب کوبیده می‌گیری.

از خدا که پنهون نیست، از شما چه پنهون که با از دست دادنتون غمگین می‌شم ولی خب چاره چیه؟ کاریش نمی‌شه کرد. آدم باید بگذره. نمی‌شه بشینه دست و پا بزنه و بیش‌تر غرق بشه که.

سرخیِ رنگ زردمی؟

من سگ اخلاق نیستم که، شما آدم رو سگ اخلاق می‌کنید.

در دستشویی رو محکم تر بزنید تا ما تفریحمون رو اون تو قطع کنیم که شما بری توش به کار واجبت برسی.

ای بابا، ای بابا.

ولی خب حداقلش اینه که من تلاشم رو می‌کنم آدم بهتری باشم.

تو چی؟ خوب یا بد، سر جات وایسادی.

همیشه وقت برای از اول‌ نیستش، همیشه وقت برای جبران نیست، از یه جایی به بعد دیره! از یه جایی به بعدم بخوای هم نمی‌شه، بحث این‌ نیست که نظرت رو عوض کنی یا نکنی.

اکثر چیزایی که فکر می‌کنید جزو اخلاقای خوبمه رو وقتی انجام می‌دم که ازتون متنفرم.

اینو سر این یادم اومد که یکی بعد ۱ سال منو دید و گفت اوه چقدر اخلاقات بهتر شده، چقدر بزرگ و باشعور و اینا شدی و‌نمی‌دونست دلیل تمام اون رفتار هام باهاش، تنفرم ازش بود.

از یجایی به بعد دیره، از یجایی به بعد هم دوره:(
#ارس
@Ostad_mamazh

حتا اگه همه چیز تقصیر بقیه باشه، بازم اشتباه از منه که انقدر بی تاثیر بودم تا همه بتونن جز خودم رو زندگیم اثر بذارن.