«ترسم از نبودن نیست، از شعارِ بودنه.»

انقدر سرگرم رفتن به سمتش شدم که مقصد رو یادم رفت، ردش کردم.

یه من گوه خوردم اعتماد کردم رو باید پین بکنم که هروقت میام چشمم بهش بخوره که یادم نره.

درد که یکی دو تا نیست که. حداقل ۳تاست‌.

که اون سنی رو که می‌گفتن اقتضای سنشه رو رد کردیم، دیگه می‌گن از حماقتشه.

«گذشتم از او به خیره سری، گرفته ر‌ه مه دگری
کنون چه کنم با خطای دلم، گرم برود آشنای دلم
به جز ر‌ه او، نه راه دگر، دگر نکنم خطای دگر»

درسته که "خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا کن" ولی خب بیا ببخشا.

«یک تو وسط زندگیَم گم شده است»

استفاده از علائم نگارشی واقعا میتونه معنای جمله رو عوض کنه مثلا:
۱-من میخوام پیتزا بخورم
۲-من میخوام علائم نگارشی بخورم

آبسرد هیرو [👤] [➕]
@Twitter_Farsi

که من خودمو گم نمی‌کنم تا تورو پیدا کنم.

که حالا توی خاطراتت غرق شو ببین چی گیرت میاد جز خفه شدن.

می‌دونید وقتی از کسی چیزی رو می‌خوام یجورایی انگار قراره یه بخشی از جونم رو بِکَنم و وقتی قبول نکنه انگار اون تیکه دیگه برنمی‌گرده.

نمی‌دونم چی شد تصمیم گرفتم بین کسی که نفهمیده و کسی که فهمیده اما دلش خواسته کار دیگه ای بکنه تفاوت بذارم فقط می‌دونم همین که فکر کردم می‌تونم این دو مورد رو از هم تشخیص بدم، خودم آدم نفهمیم.

احتمالا اگه با دوتا آدم منفور تو یه اتاق باشم و یه تنفگ داشته باشم که دو تا تیر بیش‌تر نداره، هردوتارو تو سر خودم خالی کنم.

شما بیای به من بگی بیا حرف بزنیم ولی من جواب ندم بعدش بیام اینجا بنویسم یکیتون بیاد حرف بزنیم چه حسی بهتون دست می‌ده؟ پر از اون حسم.

«منو از دست بدی نیست خوشحال تر از بختت رو کل این زمین خاکی»

اونکه می‌گن بغل کردن آدمو آروم می‌کنه احتمالا داستان این نیست که هرکی رو دیدی بغل کنی. آدمش هم مهمه.

داره بارون میاد، چتر بیرون نبرید‌.

جوری لاس نزنید که اگر نفر سومی حرف هاتون رو دید خجالت بکشید.

«ترسم از نبودن نیست، از شعارِ بودنه.»