شما خوبی که می‌بخشی ولی خب من خوب نیستم و کینه نگه می‌دارم. زندگی کوتاه تر از این حرف هاست که این کینه ها بار سنگینی روی دوش به حساب بیاد.

جزییاتی هست که بهشون اهمیت نمی‌دید ولی نمی‌دونم چقدر تجربه انجام کارایی رو داشتید که دو بخش داشتن، یه بخش کلیاته و یه طرح کلی و بقیه‌ش جزییات. همیشه انجام اون بخش کُلیش راحت ترینه، خیلی زود انجام می‌شه و راحت هم هست و اما اون جزییات با اینکه شاید ظاهرن کوچیک باشن اما وقت گیر ترین و سخت ترین بخش کارن. حالا اون کار چه کد های یه برنامه ای باشه که نوشتی چه یه نقاشی و چه اخلاق و رفتارت و چه هرچی، بگذریم داریم درگیر حاشیه می‌شیم.

خواستم بگم اون طرح کلی داشتن رو راحته، اون رو می‌شه حتا تقلید کرد، اونی که مهمه جزییاتشه و خب می‌دونید حتا اگر قرار باشه تا آخرین روز زندگیم یه آدمی باشم که از همه متنفره، از همه جداست، حاضر نیستم جزییات رفتار و شخصیتتون رو نبینم، برام مهم نباشه.

شاید بگید پس اون طرح کلی‌ه چی می‌شه؟ که باید بگم اون که اگر بد باشه که هیچی، بخش راحتش رو خراب کردید. ولی خب خوب بودن اون می‌تونه با تقلید باشه و حتا اگر تقلید نباشه، کار راحتی باشه.

که چی؟ که هیچی، درگیر نشید. از بارون پاییزی چه خبر؟

پیر می‌شم تا بفهمونم لزوما نباید حرف بدی بزنید یا کار بدی بکنید تا کسی رفتارش باهاتون عوض بشه.

«تو از آنِ دگری رو که مرا یاد تو بس ، خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم».

اگه حرف بد یا کار بد باعث نمیشه رفتار کسی عوض بشه پس چی باعث میشه یهو رفتار یکی کلی تغییر کنه با آدم؟ اصلا توجه میکنید به شوکی که با این تغییر رفتار به طرف مقابل وارد میشه؟!

بس کنید بابا. جمع کنید این بحث فقط جای فرد مورد ظلم قرار گرفته قرار دادن خودتون. مگه اگه رفتارم تغییر کنه کاری جز چیزی که به خودم مربوطه کردم؟ طبق چجور قانون اخلاقی/شرعی/قضایی حق ندارم رفتار خودم رو عوض کنم؟ ولی خب می‌گی بهت آسیب می‌زنه این تغییر رفتار؟ خب آفرین! تمام حرف من همینه که لازم نیست کار اشتباهی بکنی تا طرف مقابلت آسیب ببینه.

سوال بالا رو توی پیام ناشناس فرستادید.

متاسفانه باورپذیر نیستید با هیچ متر و معیاری. نهایتا شبیه فیلم های فانتزی هالیوود هستید. آدم می‌دونه قشنگه ولی برای چند ساعت تفریح نگاهشون می‌کنه و نمی‌تونه باورشون کنه که هستن.

توی توییتر دیدم که دوستی پرسیده بود «وسط سکس چی می‌چسبه؟» والا هیچی مثل یه بشقاب سیراب شیردون خوردن حال نمی‌ده وسط سکس.

آخه سواله؟

اون سوالي باش ك قابل حل برا ادماي سطحي بين نباشي

اون سوالی باش که آدمای سطحی بین اشتباه حل می‌کننت.همونی که تو نگاه اول می‌گن این چه سوال چرت و آسونیه و ازش می‌گذرن ولی تا خود صبح هم نمی‌تونن حل کننت.

اینکه اشتباه های خودتون رو یادتون می‌ره و برای بقیه رو‌ یادتون می‌مونه اسمی نداره؟

یه بخشی از داستان شیطان و دوشیزه پریم بودش که یه نفر داشت تو دلش با خدا حرف می‌زد و کفر می‌گفت ولی شیطان که اون کنار وایساده بود از این کارش ناراحت شد. چرا؟ چون بعد سال ها اولین باری بود که داشت با خدا حرف می‌زد، مهم نبود چی می‌گه.

خواستم بگم تا وقتی از کسی ناراحتم یعنی بیش‌تر از اینکه ازش بدم بیاد، ازش خوشم میاد. اون روزی که بدم بیاد نادیده می‌گیرم نه اینکه ناراحت بشم.

داخل پرانتز یا براکت یا کروشه اینو در نظر داشته باشید که کتاب قشنگیه، وقت کردید بخونید «شیطان و دوشیزه پریم» رو.

منصفانه نیست که یه عده تعدادِ کشورهایی از دنیا که دیدن بیش‌تر از تعداد شهر هایی هستش که من دیدم.

متاسفانه چند وقت یبار یادم می‌ره که چرا فراموش کردمتون.

چیزی ندارم برای باختن.تهش یا می‌برم یا همین می‌مونم.

متاسفانه تحملِ هرچی دارم جز ناز خریدن یا تحمل آدمای کسشعری که تو رو چیزی جز وسیله ای برای گذر زمانشون نمی‌بینن‌.

گروه اول حوصله سربر هستن چون کاری که باید زود تموم بشه رو‌الکی طولانی می‌کنن و از این طولانی تر شدن و اینکه کسی نازشون رو بکشه لذت می‌برن.

گروه دوم هم که خب ارزش وقت گذاشتن ندارن، دارن؟ اینطور بنظر نمی‌رسه. اینکه ازشون خوشت بیاد یا نه بستگی به ارزشی داره که برای خودت قائلی.

خودتون رو قشنگ تر از بقیه گول می‌زنید.

ولی بدترین رفتارم رها کردنه، یه دفعه با یه دلیل کوچیک دیگه چیزی برای موندن نمی‌بینم، نفس کشیدن سخت می‌شه اصلا برام و بیا اینجوری ببینش که ممکنه در حال پرت شدن از دره باشم دستامو گرفته باشی اما اون وسط یه کاری بکنی ناراحتم کنی اون موقع خودم دستت رو ول می‌کنم و مهم نیست چقدر میوفتم پایین.

کنجکاوی هامون برای شناختن نیست، برای فضولیه.