اینکه توی راه زمین نشینی و بیش‌تر از توانت سعی کنی ادامه بدی سختی و درد کشیدنه‌.
اینکه بشینی روی زمین با سنگ بکوبی روی سرت هم سختی و درد کشیدنه.

کاش می‌شد بهتر مثال بزنم براتون کلی هرکی در حد توان خودش. منم می شناسید دیگه ناتوانم.
شوخی کردم. کم توانم.

بچه که بودم فکر می‌کردم بزرگتر ها چقدر عاقل و فهمیدن. ولی همون احمقن یه مقدار پیچیده تر.
مثل پژو آر دی. موتور پیکان تو بدنه پژو.

غرق شدن تو دریا نمی‌دونم چه حسی داره. از خدا که پنهون نیست، از شما چه پنهون که تا حالا غرق نشدم. کسط حرفم نپر، می‌دونم که معلومه نشدم و طبیعیه ولی بذار حرفم رو بزنم.
غرق نشدم ولی حس می‌کنم بی شباهت به حس الانم نباشه چیزی که تجربه می‌کنه آدم. ترس، سکوت، دیدن از دست رفتن همه چی، تلاش کردن و نتیجه نداشتن.

به اندازه تمام آدم های دنیا موضوع برای سکوت هست.

راهی رو تنهایی می‌رم که مقصدش تو باشی.

روز های قشنگیه برای آدم هایی که نمی‌بینن.

شوخی کردم. برای اون ها هم روز قشنگی نیست.

اگر زیبایی چیزاییه که گفتید، تمام زشتی ها برای من.

کلا قبل از جواب دادن فکر کنید تا مجبور نشید بعدش بیش‌تر فکر کنید.

نه که مهم نباشه ولی برای من نیست. شاید برای کس دیگه باشه. شما امیدت رو از دست نده.

پیتزای مخصوص گرفتم. مخصوص کسایی بود که نمی‌دونن پیتزا چیه.

«دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود»

شوخی هاتون طنز نیست، آزار دهندست.

من رفتن هام فرار کردنه.

درسته، هرچیزی که برای شماست در بهترین حالت و بهترینه (فخر فروشی) مگر اینکه صحبت راجب این باشه که کی وضع بدی داره اون موقع بدبخت ترینید (بازیِ کی از همه بدبخت تره) و در هر حال هدف یه چیزه احتمالا. ارضا شدن از طریق جلب توجه.

خیلی حرفی که گفتم از بالا بود. یه من خودم هیچ گوهی نیستم بگم تا فضا تعدیل بشه و حرف ها قابل باور تر.

دفترچه راهنما ندارید؟ سخت شدید.