به سمت بیابان می‌روند و مقصد در ذهنشان جنگل است.

خواب با چشمانم بیگانه نیست. دوست های بدی نیستن. اما اخیرا این ضرب المثل رو شنیدن که می‌گن دوری و دوستی.
دارن از دور به دوستیشون ادامه می‌دن.

گوش شنوا هم ندارن. خواستم گوش هام رو بهشون قرض بدم اما نگاه کردم دیدم کو گوشِ شنوا که بدم بهشون؟ سعی کردم با زبون اشاره بفهممونم بهشون. اما چشمام بستن خودشون رو. می‌گفتن خواب منتظرمونه. ما خیانت نمی‌کنیم.

دو چشم و یک خواب. خدا بدهد شانس به این خواب.

پنجره را که می‌بستم چشمم به موج های دریای طوفانی خورد. زیبا بود. من را یاد مو های صاف و اتو کشیده‌ت انداخت. دریای طوفانی یادآور مو هایت نبود. آن دریا نشان دهنده قلب من بود وقتی مو های زیبایت را می‌دیدم.

اما محبوب من، ما در خانه کوچکمان نه دریا داریم و نه پنجره ای رو به دریا.

هر ماجرای مهم و هیجان‌آوری هم که برایش تعریف میکردی، تهش مکث می‌کرد و توی چشم‌هایت نگاه می‌کرد و می‌گفت: «ارزششِ نداره!»

کلا عقیده‌اش این بود که ارزش ندارد!

«هیچ تلاش و تقلایی در زندگی ارزش نتیجه‌ای که می‌دهد را ندارد.»

@abitpsycho

دوست داشتن هم مقوله عجیبیه. فکر کن یکی بیاد که از خودت مهم تر بشه برات.‌
از بیرون ترسناکه ولی گویا از درون ماجرا یطور دیگه دیده می‌شه و وقتی برای خودت پیش میاد حس می‌کنی قشنگه.

همونطور که عرض کردم خدمتتون، دوست داشتن ترسناکه.

قبلا روز اول کلاس می‌پرسیدن استاد ۹.۵ رو ۱۰ نمی‌دید؟ اما نسل جدید نیاز به نحوه عمل متفاوتی داره خب. الان استندآپ کمدین شدن و توی جشن های دانشگاه اجرا می کنن و یه شوخی ریز با اینکه یه دختری رو دیدن توی زمان دانشگاه که خوب بوده و بلافاصله نگاهی به روحانی حاضر در مجلس (شما هر جهتی رو بنگری همیشه یکی هست) می‌گن حاج آقا قصدمون ازدواج بود.

صحبت هایم بهانه‌ است،حرف زدن بهانه است. شنیدنِ شما مقصود است.

رفته باشی تمام دار و ندارت رو جمع کنی بریزی توی یه جعبه و یه ربان قرمز بزنی روش و هدیه کنی بهش ولی موقع جمع کردنش ببینی در حال دزدین یه هزارتومنی از جیبته. آدم می‌شکنه. نه بخاطر دزدی، بخاطر خودش.

غیر مستقیم صحبت نکنید. یکبار یکی غیر مستقیم‌ با من صحبت کرد و من پنج سال ناپدید شدم‌ چرا که داشتم توی جنگل های آفریقا و حومه دنبال نخودِ سیاه می‌گشتم که پیدا نشد‌ که نشد. البته تونستم یه چندتایی نخود بنفش پیدا کنم که پر های همه ریخته بود و باعث شد دیگه نتونن پرواز کنن و متاسفانه بعد از هبوط آدم از بهشت به زمین این دومین شکست بزرگ انسان ها بود و از اون روز بود که انسان ها توان پرواز کردن خودشون رو از دست دادن.

پس شل کنید و اگر این سیب رو می‌بینید سیب رو بندازید دور و حرفتون رو بزنید.

تمام چیزی که می‌خوام به هیبت دماوند و تو خالی بودن پنبه هستش.
همه چیز می‌خوام و هیچ چیز نمی‌خوام.

حس گمشمدگی می‌کنم با اینکه می‌دونم کجام.

«مجازاتمان کن، چرا که از ایمان می‌گوییم و باز نومیدیم»

توئیت‌های حاوی مضامین ناامیدی لزوما به معنی لوزربودن فرد نیست. استانداردها مهم‌ان. اون چیزی که برای تو موفقیت حساب می‌شه برای من شکست یا درجازدنه.

فاق‌بلند [👤] [➕]
@Twitter_Farsi

شما رو دیدم، زندگی رو دیدم، خودم رو دیدم، سایه کثافت روی این زندگی رو دیدم، و تنها چیزی که به ذهنم می‌رسه اینه که:
بیرون باید کشید از این ورطه رخت خویش.

نمی‌شناسم. حس می‌کنم هیچکس رو دیگه نمی‌شناسم. هیچکس رو نمی‌فهمم.

نمی‌دونم، حس می‌کنم هیچ چیز رو نمی‌دونم.

آدمی که توی تاریکی دستمال از روی چشماش برداره باز هم نمی‌تونه ببینه. انگار که از یه خواب بیدار شدی و توی خواب دیگه ای هستی.