ولی من دقت کردم به واکنش های آدم ها.
اصلا مهم نیست چی می گی، مهم اینه که چطوری می‌گی.

ایراد من توقع داشتنه. حالا چه از بقیه، چه از خودم.

اشتباه کردم، ناراحتم اما هم من می‌دونم و هم شما بچه های گلِ تو خونه که این نه اولین اشتباه زندگیم بوده و نه احتمالا آخرین.

نه که نباید ناراحت بود، نه که نباید تلاش بیش‌تر کرد، نه که نباید گذشت، نه که هزاتا چیز دیگه فقط اینکه پیش میاد. نمی‌شه کاریش کرد.

متاسفانه زندگی بالا و پایین داره، متاسفانه ما آدما بالا و پایین داریم، متاسفانه دوستامون بالا و پایین دارن. که البته بستگی به دیدت داره، همین جمله رو وفتی کسی تو قعر زندگیش وایساده رو احتمالا بعنوان خبر خوش می‌تونی بهش بگی.

این صحبت ها برای آدمی که می‌ره و نیست کافی نیست، هست؟ بگذریم. بذارید ناکافی بمونم.


برام موزیک محلی بفرستید. که ایشالا که همتون ساکن جنوبید.

ای لولی بربط زن، چه اهمیتی داره که تو‌ مست تری یا من؟

@abitpsycho

شمع و گل و پروانه، ما را که برد خانه؟
-اسنپ.

توی همون بچگی یادمه کسایی بودن که وقتی می‌فهمیدن جایزه ای که مدرسه بهشون داده صرفا یه هدیه از طرف خانوادشون بوده گریه می‌کردن و غمگین می‌شدن. یعنی می‌خوام بگم چطور می‌شه الان آدما چیزایی رو نگه می‌دارن که لایقش نیستن؟

نمی‌خواید کادو ولنتاین بهم بدید؟

من دقت کردم. یکی اگر رژیم بگیره لاغر بشه منتش رو سر تو می‌ذاره.

نیاز به دوست داشته شدنو دوست داشتن رو دارم درک می‌کنم با تمام وجود.

فاصله بین شادی و غم چرا باید انقدر کم باشه؟

راستش من به کمک نیاز ندارم تا خط های قرمزی که اطرافم کشیدم رو رد کنم، نیاز به کمک دارم که داخلشون بمونم.

بیننده لایق نیست که نمایشی برای نشون دادن نیست‌.

اما بهرحال که فدای سرت که برگا می‌ریزن.

ما یبار سگ شدیم، گوشت همو که خوردیم و استخون های همو دور ننداختیم، اونو هم خوردیم.

همیشه فکر می‌کردم برای جبران وقت هست تا اینکه دیگه وقتی برای جبران نبود.