توی همون بچگی یادمه کسایی بودن که وقتی می‌فهمیدن جایزه ای که مدرسه بهشون داده صرفا یه هدیه از طرف خانوادشون بوده گریه می‌کردن و غمگین می‌شدن. یعنی می‌خوام بگم چطور می‌شه الان آدما چیزایی رو نگه می‌دارن که لایقش نیستن؟

نمی‌خواید کادو ولنتاین بهم بدید؟

من دقت کردم. یکی اگر رژیم بگیره لاغر بشه منتش رو سر تو می‌ذاره.

نیاز به دوست داشته شدنو دوست داشتن رو دارم درک می‌کنم با تمام وجود.

فاصله بین شادی و غم چرا باید انقدر کم باشه؟

راستش من به کمک نیاز ندارم تا خط های قرمزی که اطرافم کشیدم رو رد کنم، نیاز به کمک دارم که داخلشون بمونم.

بیننده لایق نیست که نمایشی برای نشون دادن نیست‌.

اما بهرحال که فدای سرت که برگا می‌ریزن.

ما یبار سگ شدیم، گوشت همو که خوردیم و استخون های همو دور ننداختیم، اونو هم خوردیم.

همیشه فکر می‌کردم برای جبران وقت هست تا اینکه دیگه وقتی برای جبران نبود.

یک توصیف مناسب که کلمه مناسب براش پیدا نمی‌کردم:
Proudly Whore

نمی‌دونم بقیه صبح ها وقتی از خواب بیدار می‌شن چیکار می‌کنن ولی من نیم ساعت اول رو برای به تعادل دمایی رسیدن با محیط سَر می‌کنم.

حالا اگه واقعا یه پیچ بسازن از جنس گوشت، اسمش رو چی می‌خوان بذارن؟

چیزای کمی هستن که نرسیدن بهشون سخت تر از تلاش برای رسیدن بهشون باشه.

بیاید یه عکس از نحوه گذراندن چهارشنبه سوریتون بفرستید.

@idkwia

همه یا دارن درس می‌خونن یا کار می‌کنن :))

آدم نمی‌دونه واقعا چی می‌خواد. بعضی وقتا فکر می‌کنه می‌دونه.

کاش معنای تفریح، نسبی نبودش. یعنی یه تعریف ثابت داشت، برای هرکس و زمان متفاوت نبود.
هروقت آدم حوصلش سر می‌رفت، یه مقدار تفریح از یخچال درمی‌آورد.

نه اینکه حوصلش سر بره و هیچ ایده ای نداشته باشه چه بکنه.

نه که آدم تلاش کردن نباشم، اما اکثر تلاش هایی که بقیه ازت توقع دارن برای هیچه.