نمی‌دونم چی می‌خوام. نمی‌دونم چی می‌خواید. هرچند از آدمی که نمی‌دونه خودش چی می‌خواد نمی‌شه توقع داشت بدونه بقیه چی می‌خوان.

از دیشب هی همش می‌گم چرا انگشتم گز گز می‌کنه خوب نمی‌شه. بعد ۴ ساعت یادم افتاد سیگار رو با دستم خاموش کردم و سوخته.

به خاموش کردن سیگار با دست علاقه خاصی داشت وِی.

اینم منم.(یعنی کانال برای منه) قرار بود روزمره تر باشه. گم شدم بین شلوغی ها و نبودن ها. ولی خب ایشالا که راه خودش رو پیدا می‌کنه.

گذشته اگر دست از سر من برداره، من خودم دست از سرش برنمی‌دارم.

اگر شد که شد. نشد هم لابد نباید می‌شد.

گاهی زنبور بی عسلم و گاهی عسل بی زنبور.

نه یعنی نه.
اما اینو خودتون هم یاد بگیرید که وقتی می‌گید نه یعنی نه.

شما تو رودربایستی گیر می‌کنید می‌دید؟ نه یعنی نه ولی انصافا اینجوری هم تو رودربایستی گیر نکنید، آره یعنی نه دیگه واقعا سخته :))

نهایتا نباید از اشتباهات پشیمون باشی چون توی اون زمان فکر می‌کردی کار درستیه ولی خب دیگه افتخار کردن به اشتباه ها نمی‌دونم دیگه چه کار احمقانه ای هستش.

حسین پناهی یه شعری داره که می‌گه:
شب در چشمان من است
به سیاهی چشمهایم نگاه کن
روز در چشمان من است
به سفیدی چشمهایم نگاه کن
شب و روز در چشم های من است
به چشمهایم نگاه کن
پلک اگر فرو بندم
جهانی در ظلمات فرو خواهد رفت

--------------
خواستم بگم وقتی منو نگاه می‌کنی من هم توی سیاهی چشمات هستم.

اگه اومدن گفتن خوابتو دیدن ولی یادشون نمیاد چه خوابی، شما ببند روی wet dreams.

دلتون تنگ نیست، ادای تنگ هارو در میاره.

تعامل کردن با آدم ها یکی از تخمی ترین نیاز های آدمه. هم ازش فراری ای هم نداشته باشیس اذیت می‌شی.

اگه کسی می‌گه تنهایی اذیت کننده نیست، بعید می‌دونم تنهایی رو تجربش کرده باشه.

یکی رو دیدم توی خیابون که هیچی دیگه رفتم از مغازه چاقو و پرتقال خریدم دستمو بریدم.

هر انتخابی یه سری پیامد و عواقب داره. همین. سادست ولی یادش می‌ره آدم.

گاهی اوقات می‌ خوام همه چیز رو بذارم پشت سرم و برم. نمی‌دونم کجا اما برم. با کی؟ هیچکس. پیش کی؟ هیچکس.

این آهنگه dream on‌یه جاهاییش با کمی تحریف می‌گه که:
«sing with me
...
Maybe tomorrow the good lord take you away»

شوق به رسیدن گاهی بیش‌‌تر از خودن رسیدن لذت داره.

اشیا گمشده جایی پیدا می‌شن که توقعشون رو نداری. اگه می‌دونستی کجان، گم نشده بودن.

حتی آدم های گم‌ شدتون.