تقریبا دست رو هر چیزی بذاری، اگه درست توش دقیق شی، (و اگه پیدا کنی یه ادم درست حسابی تو اون فیلد رو)، چنین چیزهایی پیدا میکنی، کنار آدمی که پیانو میزنه بشینی، اون لحظه متوجه نیستی چه خاری ازین آدم بگا رفته برای اینکه دو دستش هماهنگ شه، واقعا هم در مغز آدم باید فعل و انفعالاتی انجام بشه که بشه این دو دست هماهنگ بشن، اما نگاه میکنی دستاشو، حس میکنی آروم دارن میلغزن، میخوام بگم نشونه هست، اما برای خود من نشونه اصلی اینه، اگه کسی رو نگاه میکنم که داره کاری رو انجام میده، اگه جوری انجام میده که ساده به نظر میرسه، آبم میاد و میفهمم بلده داره چیکار میکنه، میشه بسط اش هم داد، بسط دادنش میشه چیزی که من اسمشو میذارم خاصیت هرمی، از یه ادمی بپرسی داره چیکار میکنه، شغلش چیه، اگه واقعا کار خاصی داره انجام میده، خیلی خلاصه جواب میده، یه چیزی میگه در حد "کس موش چال میکنم"، بعد ازش بیشتر بپرسی، بیشتر میگه، بیشتر میگه، بیشتر میگه، تهش درمیاد که بابا این کاری که این ادم داره میکنه، کلی جزئیات درش نهفته است که این ادمه بهش مسلطه، یعنی جوابهاش اینجوریه که اولش خلاصه است، و هر چی بیشتر عمق میزنی، بیشتر جوابهاش جالبتر میشه. اما برعکسش چجوریه، برعکسش اینجوریه که در جواب سوال اولت، کلی عبارت تخصصی بکار میبره، جواب طولانی میده، بعد هر چی بیشتر ازش میپرسی جوابهاش بیشتر بیربط میشه، جوری که اخرش میبینی داره کس موش چال میکنه.

May the 4th be with you.

StarWarsDay.

یکجوری از انتخاب هاتون مطمئنید که انتخاب های اشتباه قبلی یادتون رفته.
آدم که انقدر به خودش مطمئن نمی‌شه.

دلم برای با لالایی به خواب رفتن تنگ شده.

شاید به مقصد نرسیم. مسیر رو بهتر انتخاب کنیم.

روز ها به کارهایی می‌گذره که یادم نمیاد.
شب ها به تلاش برای یادآوری روزها.

کلمه «باشه» واقعا کاربردیه. این کلمه زیباست، از بحث کردن می‌گذره، از تلاش اضافی می‌گذره، توضیحی نمی‌دع، می‌گه بیا این حق مال تو، برو باهاش هرکاری می‌خوای بکن، من حوصله ندارم.

امروز خوابی رو دیدم که نباید می‌دیدم، توی خواب حسی داشتم که نباید می‌داشتم، آدمی تو خوابم بود که نباید می‌بود، کاری کردم که نباید می‌کردم. وقتی بیدار شدم تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود:
امروز خوابی رو دیدم که نباید می‌دیدم.

من از خودراضی نیستم، اما هر وقت از جایی رفتم، بنظرم اونایی ضرر کردن که ترکشون کردم نه من.

یکی پرسید چرا؟
چون من خوبم. حتی بهتر از خوب.

خجالت از آپشن هایی هستش که مناسبه یک آدم داشته باشه.
خجالتی بودن خوب نیستا، اما هیچوقت خجالت نکشیدن بده.

کلا آدم زود خسته بشو ای هستم.

تا یه جایی ادامه می‌دم،‌ راه مناسب نبود برمی‌گردم.

فی الواقع من زود خسته نمی‌شم. بقیه تو خسته کننده بودن پرتلاش و حرفه ای هستن.

فقط می‌دونم داره حالم از چین، آمریکا، روسیه، ایران، اسراییل، عراق و هر کشور تخمی دیگه ای که صبح و شب اسمش توی اخباره بهم می‌خوره.

با یک سری از آدم ها تا مثل خودشون نباشی نمی‌فهمن چقدر مزخرفن.

فقط مشکل اینه که اگه مثل خودشون باشی، خودت می‌فهمی چقدر مزخرفی.

به امید اینکه تیم مردمی و خوب پیروزی امشب بگای سگ بره.

کسی که خودش رو بعد از چندین و چند سال زندگی نشناخته، بقیه رو می‌شناسه؟

از پیچیدگی های بیهوده خسته می‌شم.

می‌دونید؟ حل هر مسئله ای لذت بخش نیست.
درگیر پیچیدگی هایی هستم که نباید باشه.

دیدن زیبایی ها ناراحتم می‌کنه.
داشتنشون خوشحالم می‌کنه.

من اکثر کار های یک آدم برام اهمیتی نداره.
یعنی برام مهم نیست که داره بهم ضرر می‌رسونه یا سود.
وقتی برام مهم می‌شه که حس کنم داره زرنگ بازی در میاره.
آدمای زرنگ رو دوست ندارم. کسکشن، به خودشون می‌گن زرنگ.