به امید اینکه تیم مردمی و خوب پیروزی امشب بگای سگ بره.

کسی که خودش رو بعد از چندین و چند سال زندگی نشناخته، بقیه رو می‌شناسه؟

از پیچیدگی های بیهوده خسته می‌شم.

می‌دونید؟ حل هر مسئله ای لذت بخش نیست.
درگیر پیچیدگی هایی هستم که نباید باشه.

دیدن زیبایی ها ناراحتم می‌کنه.
داشتنشون خوشحالم می‌کنه.

من اکثر کار های یک آدم برام اهمیتی نداره.
یعنی برام مهم نیست که داره بهم ضرر می‌رسونه یا سود.
وقتی برام مهم می‌شه که حس کنم داره زرنگ بازی در میاره.
آدمای زرنگ رو دوست ندارم. کسکشن، به خودشون می‌گن زرنگ.

اگر کادر درمانی هستید که واکسن زده، یا طی سه ماه اخیر کرونا گرفته و خوب شده. بهتون تبریک می‌گم، شما می‌تونید همسفر باشید یا بیاید بریم بیرون این هفته توی تهران.

برای اطلاعات بیش‌تر به @idkwia پیام بدید.

وسواس کرونا کشت مارو. آخرشم یه کرونای تخمی می‌گیرم.

من بارها می‌میرم. هربار که چیزی رو می‌خوام و نمی‌شه می‌میرم. یه بخشی از وجودم می‌میره. شنیدید می‌گید طرف هزارتا جون داره؟ شاید چون هزارتا خواسته داره. آدمی که به تمام خواسته هاش نرسه همون آدم مرده‌است.

چی دارم می‌گم؟

اومدم تلگرامم رو چک کردم و کلی پیام جواب داده نشده. شما به بزرگی خودتون ببخشید.
جاش موزیک گوش بدید.

دلم برای نداشته هام تنگ شده.

خواب اومده منو ببره ولی بابام گفته جواب غریبه هارو ندم.

کاش وقتی ماه کامل می‌شد خون آشام می‌شدم.

چرا گرگینه نه؟ که باید بگم باید یه فرقی بین ما فضایی ها و شما زمینی ها باشه.

@idkwia
یه چیزی بگید. یه چیزی بفرستید. برای جواب شنیدن صبر نکنید.

اگه الان یهو همه دست بزنن بگن کل زندگیت یه نمایش بود، ببینم جلوم کلی آمدن که دارن سالن تئاتر رو ترک می‌کنن، حسرتی وجود نداره نازنینم. کاش موقع رفتن راضی باشن، من فکر می‌کردم واقعیه. بازی نمی‌کردم.

می‌خوام لپتاپم رو بشکونم، گوشیم رو پرت کنم از پنجره بیرون. خودم رو چی؟ زورم به خودم نمی‌رسه.

الان فقط می‌خوام بنویسم و مهم نیست حتی فیلترشکن گوشیم روشن نیست و realtime نمی‌بینید اینارو. اشکال نداره، تا قبل از این نون و تره (طره) بود، از الان نون و کره.

(بگید که شنیدیدش و از خانواده موزی - که موزی نوشته می‌شن ولی مؤذی خونده می‌شن و خانواده اَملَشی چیز هایی یادتون هست).

هرچند آخه نون و کره؟ به سال سختی برای نون و کره؟

هر بار از خانواده عصبی می‌شم، حالم از خودم بهم می‌خوره.

چوبِ دوسر عسل.

حتی قدم زدن تو مزرعه آتیش گرفته ماریجوانا هم آرومم نمی‌کنه (حالا شما شرایط رو مهیا کن که انسان جایز الخطاست، شاید آروم کرد).

آدمی که زورش به خودش نرسه ترسناک نیست. جالب نیست. بیچارست.

می‌دونم پیام هاتون رو جواب ندادم، ولی الان انقدر سگم که فقط برای کسی که می‌خواد دعوا کنه آدم مناسبیم.

متاسفانه نه قرار بود به عدالت برسیم و نه رسیدیم و حتی اصلا مگه عدالتی هم هست؟
دیزاین اکثر غذا ها تو کافه ها یجوره. یعنی گوه بذاری تو بشقاب بدی بهشون، یه چیزی بهت تحویل می‌دن با همون دیزاین بشقاب میوه یا چمیدونم، انگار پنکیک جلوته.

ولی در نهایت همون گوهه. یه چیزایی رو برامون دیزاین کردن شبیه عدالت.