«می‌خوام رو همه‌ی تاس هام بوس بندازی.»

آدم برای رفتن دلیل نمی‌خواد. پا می‌خواد.

شوخی کردم، آدم برای رفتن هیچی نمی‌خواد.
آدم فکرش هم رها کنه بره کافیه.

هرچه بیش‌تر زمان می‌گذره انگار بیش‌تر می‌فهمم عمرمون یه ساعت شنی هستش که هی داره خالی تر می‌شه [البته که از همینجا زنبورِ بی عسل بودن خودم رو اعلام می‌کنم. که همتون هم از روابط بین زنبورِ بی عسل -و حتی کم عسل- با اون عالمِ بی عمل هستید].

چیزی که درگیرم می‌کنه این وسط، چیزی نیست که الان می‌خوام. همش دارم فکر می‌کنم ببینم ۴۰ سال دیگه کجا وایساده باشم راضیم؟
به نتیجه نمی‌رسم.

ولی خب مرد مومن، تو از لحظه خودت قافلی، گیر آینده ای؟ نمی‌‌گی این زمان آخرش خِرت رو می‌گیره می‌گه حالا دیگه نوبت منه؟ از الان خودت راضی باش. شاید تونستی از آیندت هم بشی.

پی دوست داشتن بقیه می‌گردید وقتی خودتون رو دوست ندارید.

آدمی که کنار ۱۰ نفر حس تنهایی بکنه،‌کنار ۴۰۰نفر دیگه این حس رو نداره؟ داره عزیزان.داره.

اینطوریه که من تصمیم می‌گیرم بعد از مدت ها بگایی، جواب بقیه رو بدم، با بقیه صحبت کنم.

زیباییش اینجاست وسط اون صحبت گوشیم زنگ می‌خوره، بعد از پایانش تصمیم می‌گیرم تا مدت زیادی حرف نزنم

برگردم بخوابم و هر وقت تموم شد بیدارم کنید.

آدم ها فقط بودن رو بلدن، حضور داشتن رو بلدن. اما چرا حضور دارن، قراره چیکار کنن؟ میسپارنش به شانس.

درسته که آدم جایی نمی‌مونه که جاش نباشه ولی خب زندگی کوتاه تر از اینه که کلش رو بخوابم دنبال جای خودمون باشیم.

تنها چیزی که از معنیش می‌دونم اینه که اسمش یعنی قلبم داره می‌سوزه(آتیش می‌گیره).

که اونم اگه از پشت صحنه بیاید اشاره کنید اشتباهه، می‌فهمم همونم نمی‌دونستم.

انقدر سردمه که کاش می‌تونستم مثل لباس، بپوشمت.

کی من رو یادش هست؟ کاش بهم یادآوریش می‌کرد. فکر می‌کنم خودم رو فراموش کردم و بیش‌تر از همیشه خودم رو لازم دارم.

آدما خیلی وقت ها می‌تونن ناراحتم کنن.
اما وقتایی که بهم دروغ می‌گن تا ازشون عصبی نشم،‌ یه چیزی فرا تر از ناراحتم می‌کنن.

وقتی ازم می‌پرسن می‌نیمم حقوق درخواستی چقدره اصلا زبونم نمی‌چرخه بگم ۲۰ تومن. تلاش می‌کنما، نمی‌شه. ذهنم کوچیکه.

متاسفانه موزیک هارو با آدم هایی می‌شناسم که برام فرستادنش نه با خوانندشون.

وقتی تو کنارمی، قدم هام می‌دن معنی‌.

چند شب پیش حس کردم به فکر کردن نیاز دارم، راستش وقتی کوله‌م رو برداشتم فکر نمی‌کردم قرار باشه از جردن شروع کنم پایین اومدن تا خیابون آذربایجان وگرنه که قطعا کوله‌م رو سبک تر می‌کردم تا که هنوز که هنوزه کمر درد نداشته باشم.

اما اینا حاشیست، به چی فکر می‌کردم؟ زیبا اونم حاشیه‌ست.
آدم نیاز داره گذر زمان برای خودش رو کند کنه، آخرین باری که آنقدر پیاده راه رفتم که نه، ولی نزدیک به انقدر رو راه رفتن یادمه.
بذارید ببینم چند سال پیش می‌شه؟ شاید ۱۰ شاید ۹ سال پیش. رفتم بلوار امین تو اون خونه و خب دوست دخترم و کسی که اون زمان دوستش داشتم رو توی بغل دوست صمیمیم دیدم.

بازم که حاشیه شد. اینبار متفاوت بود، از خودم ناراحت بودم. می‌خواستم ببینم با خودم و زندگیم چند چندم و درستش کنم. بنظر نمی‌رسید عقب باشم ولی خب ناراحت بودم.

اه. باز شد حاشیه. حالا هی بگو چرا هر دکتری می‌ری می‌گه ADHD داری. حتما که نباید از دیوار بالا رفت.


بگذریم. می‌خواستم بگم داشتم دنبال درخت توت می‌گشتم. گاهی آدم نیاز داره یه درخت توت توی زندگیش پیدا کنه، ازش بره بالا، توت بچینه بخوره تا وقتی که آفتاب می‌زنه.

گاهی یه توت مارو نجات می‌ده.

من می‌رم بخوابم ولی کاش خوابم نبره.

کاش می‌شد چشمام رو از جا لباسی برداری، تنت کنی و با چشمای من و جای من ببینی.