اگه من قرار بود خودمو تعریف کنم می‌گفتم می‌خواست تلاشش رو بکنه.

خاطرات دریا

بیا حواست رو پرت من کن به اندازه متوجه نشدن طلوع خورشیدِ لب ساحل.

حس می‌کنم امید رو از تو جعبه پاندورا برداشتن، بجاش مارو انداختن توش.

کاش تلگرام خودش براساس عکس پروفایل به زیبایی طرف نمره می‌داد بعد برای چنل می‌تونستی minimum requirement تعریف کنی برای ورود.

برای اینجا می.شد مثلا ۹/۱۰.


الان مجبورم دستی ریموو کنم هی.

می‌شه من بی معنا باشم ولی شما دوستم داشته باشید؟ چیم از علیرضا آذر کمتره آخه.

حافظ می‌گه «یار ما این دارد و آن نیز هم».

برادر این ترسناکه. من یارم اگه جفتش رو داشت جیغ می‌زدم.

انقدر گفتم زیباترینم، می‌ترسم عکس خودم رو بزارم رو پروفایل اون اکانته.

محو ببینید.

دلم می‌خواد یه چیزی رو خرد کنم. هرچی دم دستم میاد، گرونی مانع می‌شه.

زندگی پر از چیزهایی هستش که آدم های خوشحال رو می‌تونه خوشحال تر کنه ولی آدم غمگین رو فقط لبخند میاره رو لبش و بعدش دوباره همونه.

گاهی یادمون می‌ره هدف کدومه و مسیر کدوم.

آخه چندتا پستی و بلندی رو آدم باید تجربه کنه تا یاد بگیره هم همه چیز خوب نمی‌مونه هم بد.

چند وقت پیش ها که نه، چند وقت قبل ترش یادمه یه فیلمی دیدم در مورد تموم شدن دنیا بود. کاری نداریم چطور و کجا که اصلا اعتقاد دارم ما زودتر از این دنیا تموم می‌شیم.
صرفا سکانس آخرش از نظرم زیباترین چیزی بود که دیدم.

یه شهاب سنگی داشت میومد بخوره زمین و زمین کلا نابود می‌شد. مردم خبر نداشتن. چند ثانیه آخرش جای اینکه بیاد نشون بده این شهاب سنگه از کجا میاد و چطوره، رفت سرک کشید تو زندگی مردم جاهای مختلف دنیا، رفت یجا نشون داد زن و شوهری که دعوا می‌کنن، بجای دیگه دو نفر در حال سکس، یجای دیگه یه بچه تازه بدنیا اومد و خانوادش داشتن می‌خندیدن از شادی، یکی هم میز شام خانواده بود، یکی هم داشت دعا و نمازش رو می‌خوند.


نه که دید منو تغییر داده باشه که ما اصلا دیدی ندارم. مثل این می‌مونه به بچه ای که تو رحم مادرشه بگی دماغش قراره عمل بشه. دماغی نیست هنوز. هنوز آره شکل می‌گیره. نگاه من به زندگیم و واکنشم به اطرافم عنوزتو مرحله آزمون و خطاست.

ولی باعث شد به این فکر کنم که مهم نیست مقصد کجاست. آدم راهش باید قشنگ باشه.

دلم دوتا خانم بدکاره می‌خواد.
شایدم سه تا. باید با دلم بیش‌تر صحبت کنم ببینم چیه حرفش.

نام نجات دهنده‌ت رو از آینه که نه، اون رو بشکون. بیا از عکس پروفایل من بپرس.

می‌پرسن واقعا؟ معلومه که نه. من تمام خانم هایی که می‌شناسم کارشون خوبه. بدکاره نداریم.

محدودیت چیه. آدم ها باید آزاد باشند خودشون رو نشون بدن. وگرنه وقتی توی دستت زنجیر باشه، بحث انتخاب مطرح نیست. اجباره.

دو شغله‌ست.
روزا زیباست، شبا زیبای خفته.

حرف کافیه. بیاید عکس قدی بدید. مرسی.

واکنشم به نشدن ها گفتن یه کلمه ای باباست.

نمی‌دونم از بی‌خیالی میاد یا از اینکه می‌دونم نه اینجوری باقی می‌مونه و نه اونجوری.

زندگی کلا بحث انتخاب های آدمه.‌ همین الان هر کدوم ما احتمالا با یه زنجیره ۵-۶ تا انتخاب درست به هرچیزی که می‌خوایم می‌رسیم.

همیشه کلی راه جلوی آدم میاد. ما هم مستعد، اکثر وقت ها انتخاب درست رو نمی‌کنیم (نه که بقیه‌اش اشتباه باشه). موضوع اینه که این انتخاب هارو زندگی تا لحظه مرگ جلوی آدم می‌ذاره.
پس نه اونجوری موند. نه اینجوری می‌مونه.


من برم بخوابم.

در مورد پیام ها هم عذر می‌خوام. اون اکانتم لاگین کنم چک می‌کنم حتما.

گشنمه.
دلم خانم می‌خواد.