همه آدما به سختی برمی‌خورن (هرکس تو زندگی خودش، به اندازه خودش درد داره) ولی خب موضوع اینه که تفاوت آدما توی برخوردیه که با این سختی ها می‌کنن.

هرچقدر من خسته کننده نیستم، بقیه آدم ها خسته‌کننده شدن.

خسته شدم.
رستورانی که بصورت روزانه ازش خرید می‌کنم، سر هزار تومن باهام چونه می‌زنه.


آدمی که بخاطرش کاری می‌کنم، سرم منت می‌ذاره.


آدمایی که یه کم مهربون می‌شی فکر می‌کنن اونا گرگن و تو گوسفند.

آدمایی که تو بهش خوبی می‌کنی ولی ربطش می‌ده به هرچیزی جز اینکه صرفا می‌خواستی یه کار خوب بکنی.


نه که من خوب باشم، اما دو سه باری خوبی کردم. و طی همون دو سه بار به این سوال برخوردم که اصلا کی لیاقت خوبی رو داره؟

شما که دیسلایک می‌کنی دقیقا خود شما. اگه از روی نمک داری این کارو می‌کنی و خیلی نمک دوستی، یه مقدار نمک می‌زنم سرش.

شعور داشته باشید آدم کی عصبیه و کی نه.

یکی از چیزای دیگه که واقعا خسته‌م می‌کنه،‌ فهمیده نشدنه. شب به خیر.

جستجو نکنید که کدوم آدم ها در زندگیتون هیچ نقشی ندارن و اضافین.
نتیجه‌اش غمگین کننده و حیرت آوره.

بهترین زندگی رو کبک داره وقتی زمستونه.

در اکثر موارد شما یه آدم رندوم احمق از تو خیابون برداری ببری بذاری سر یه مسئولیت، بهتر از کسی که قبلا گذاشتن اونجا کار می‌کنه.


بطور مثال شما از جوب یه نفر رو بردار ببر بگو برو موبایل بانک و اینترنت بانک صادرات رو طراحی کن. قول می‌دم نتیجه بهتره.

دیروز صبح داشتم با یکی حرف می‌زدم، گفت یه کار نکن بزنم زیر میز.

زدم میز رو خورد کردم که بگم چیزی که بعد تهدید بمونه، خیلی بدتر از اینه که هیچی نمونه.

sapnu puas

همیشه از این گروه بدم میومد. هنوزم میاد. و می‌گفتم بی معنان.

ولی قبلا درک نمی‌کردم چرا یکی باید بهشون گوش بده اما الان می‌فهمم.

راستش از آدم ها ناامید تر از این شدم که براشون تلاش کنم.

انگار که یا راهمون یکیه یا نیست که اگر نیست، خدا به همراهتون.
بحث و تلاش نداره.

الان که دارم چایی می‌خورم بیش‌تر قدر خانم هایی با پوست شکلاتی رنگ رو می‌دونم.

الان من چاییم رو با چی بخورم؟

می‌گه مگه نمی‌گی فضایی ای؟ باید بگردی دنبال یه دختر فضایی.
می‌گم نه دختر زمینی می‌خوام، از وقتی سیب زمینی خوردم فهمیدم این زمینی ها بعضی چیزاشون خوبه. یبار دخترِ درختی خوردم مزه علف می‌داد.

یاد فیلم k-pax میوفتم وقتی خودمو فضایی می‌دونم.

حالا بیاید در مورد معنی‌دار بودن و نبودن صحبت کنیم.


اساسا (با لحن اون یارو روانشناسه تو ساختمان پزشکان بخونید) نمی‌گم آدم دنبال معنی نباشه. ولی می‌گم دستش کوتاه تر از اونه که بتونه درگیر پیدا کردن مفهوم توی همه چیز باشه و تا قبل از پایان عمرش به نتیجه برسه.

حس می‌کنم گاهی باید رها کرد (با تشکر از رهای عزیز)، گاهی مثل سیاهی لشکر بود، گاهی فکر کرد فیلم نامه ای در کار نیست، از اینجا به بعدش باید فی‌البداهه باشه.

دلم دوتا خانم مکارّه می‌خواد.

دلم می‌خواد گول بخورم.

از خنده هات تصویری ندارم، نه که بگم قشنگ نبودن، نه. ولی فقط یه تصویر محو یادمه و یک حس خوشایند.

انگار که وقتی می‌خندی چشمات رنگی تره، دیدی اون برقی که بخاطر جمع شدن اشک از خنده تو چشمای آدم ایجاد می‌شه؟ بعد از اون طرف شنیدن صدای خندت نیش آدمو باز می‌کنه.


اینا زیباترین حواس پرتی هان تا خنده هات رو یادم نباشه اما اون حس خوب رو چرا.

کاش یه شازده کوچولو جیبی داشتم.
ولی خب شال گردنش رو بد می‌بنده. هربار جیبم سوراخ می‌شه سر این مسخره بازیاش.

چشمام دارن منو می‌برن به تاریکی.
بیا نور باش، نذار چشمام بسته بشن.