می‌دونید؟ شاید جوابش واضح باشه اما نیست. احتمالا ادمارو بشه اینطوری تقسیم بندی کرد. که یه عده بگن مهم نیست چطوری و با کی، برام مهمه به مقصد برسم. یه عده هم ممکنه بگن مهم نیست کجا و چطور، برام مهمه با کی می‌رم اونجا.

دارم وسایل خونه رو جمع می‌کنم. نمی‌تونم. بغض و حس شکست گرفتتم. سست شدم. مثل وقتی که توی ارتفاعم.

درام نیست. هر وسیله ای که دست می‌زنم یادآور یه خاطرست که یه گوشه خونه قایمش کرده بودم.

بعد مدت ها رفتم stastitics کانال رو چک کردم. تعداد share های کانال ناامید کنندست.


آخه اگه بقیه چیزایی که فوروارد می‌کردید بهتر بود باز ناراحتی نداشت. کمی تلاش و جهد به خرج بدید.

گوشیم زنگ خورد وسطش:)))

به دو نفر زنگ زدم. یکیشون چون شماره منو نمی‌شناخت جوابم رو نداد. یکی دیگه هم چون شماره منو نمی‌شناخت جوابم رو داد.

لایف ایز عجیب.

کاش انبه از موز یاد می‌گرفت.

ولی بین میوه ها عجیب ترین «بِه» هستش.
کاش می‌دونست حاصل یه تریسام کثیف بین سیب و خرمالو و ساقه طلاییه.

جدی فکر می‌کنم اولین نفری که «به» رو کشت کرد کشاورز خوش ذوق همدانی خودمونه.

موزیک بفرستید لطفاً.
@idkwia

تو رزومه می‌شه نوشت اسپرمِ برنده بودن یا اون حساب نیست؟

بنظرتون از این سخنران انگیزشی ها کسی با اشاره به موضوع «اسپرم برنده» نگفته ما همه برنده به دنیا اومدیم و بعدش نعره بزنه؟
بنظر من که اینا تپه فتح نکرده نذاشتن بمونه.

واقعا حس ناسیونالیستی آدم ها و درک نمی‌کنم. من ایرانی هستم؟ من ترکم؟ من کردم؟ من بچه فلان محله‌م؟ اینا همش کسشعره. به راحتی می‌تونست متفاوت باشه.

تنها چیزیش که مشترکه «آدم» بودنه. بنظرم باید بیش‌تر روی اون بخش کار کنیم تا جایی که به دنیا اومدیم یا زبانی که اطرافیانمون باهاش حرف می‌زدن.

البته من که فضاییم. اینو واسه شما زمینی ها می‌گم.

ولی یه فضاییِ تنها بودن بین شما زمینی ها هم سختی های خاص خودش رو داره.

آدم نمی‌تونه درد و دل کنه.

خانمِ یخ زده برزیلی چنده الان؟ رفتم بازار. همه خانم ها یخ زده، وارداتی.

من هنوز دقیقا نمی‌دونم ری‌اکت موز که می‌ذارید، یعنی بازخورد مثبت یا منفی.

در واقع این نشون می‌ده من جنده ایمپرشن هستم. مهم نیست نظر موافق باشه یا نه، مهمه که نظر باشه.

چیه فکر کردید خودمو جاج نمی‌کنم؟ اونلی گاد کن جاج می.

از ته دل امیدوارم روانپزشک بینتون نباشه و بخونه چی می‌گم :))