انقدر از آدمای اطراف بی‌خبریم که فقط موفقیت هاشون رو می‌بینیم.
پاره شدن هاشون رو نه. ریسک هاشون رو نه. تصمیم های عجیب و احمقانشون رو نه.

ببینید آرزو های آدم منتظر آدم واینمیستن تا بهشون برسی. اونا هم حرکت می‌کنن.

گاهی اوقات برای همیشه از دستشون می‌دی. راستش من یک سری از آرزو هام رو زیر فرش و لای برگه های دفتر یادداشتم قایم کرده بودم، نمی‌دونم چرا، بعضی هاش از ترس. بعضی هاش از کوچیکی خودم، بعضی هاش از بزرگی آرزو هام.

این دفتره رو که باز کردم ورق بزنم تا برگردم پیش آرزو هام، افتادن زمین شکستن، بعضی عاش حتی خشک شده بودن.
بین خودمون می‌مونه؟ حتی بعضی ها دیگه آرزوی من نبودن. زمانش گذشته بود.

راستش آرزو ها صبر نداشتن، واینستادن. آرزو برای قایم کردن نیست، برای رسیدنه.

لبخند رضایت.

ما بهش می‌گیم «مادر» ولی برای خیلی ها وسیله کسب درآمده. هرچند روز یبار مادرشون رو به حراج می‌ذارن.

گوشیم خراب شد، برای اینکه گوشی فروش نتونه نود از توش برداره، سه ساعت بالاسرش بودم. آخرشم گفتم بزن کل دیتای گوشی رو فلش کن هیچی نباشه.

مسولیت پذیری تا کجا؟ حالا نه شماره تلفن دارم، نه هیچ کدوم از برنامه ها، نه عکسهایی که گرفتیم.

و خب تا اطلاع ثانوی به @idkwia هم دسترسی ندارم.

سیم کارت ایران نیست، تا پیداش کنم، لاگین کنم طول می‌کشه

نخاله های زندگیتون رو بندازید بیرون، قول می‌دم تازه بعدش چشما باز می‌شه، جایی که اون نخاله ها اشغال کرده بودن رو می‌بینی.

از آدم هایی که ازم توقع دارن خسته شدم.

یکی از دوستام رو با ۳۰ کیلو گل گرفتن، تو خونه مجردی دوست دختر ۱۸ ساله‌اش تو قم.

واقعا خیلی از این شهر دور بودم. عجیب شده.

عدد ۳۰ کیلو اغراق نیست.
بین فروشنده ها پخش می‌کرده گویا.

اگه ارومیه بشی روت ارس می‌کشم؟

جدی معنیش چیه؟ یعنی باعث رونق و پیشرفتت می‌شم؟ یا یعنی دورت می‌زنم از روت رد می‌شم؟

خوبه نگفته پرنده بشی روت قفس می‌کشم.

کسشعر.

آزاده بشی روت کفن می‌کشن؟

یدونه از این تبلیغات فیشینگ و دزدی، منو پاره کرده. هر روز یه اس‌ام‌اس با یه لینک جدید میاد، فلان فاکتور شما پرداخت شد، لینک رو باز کنید.


راستش بار اول حواسم نبود ممکن بود لینک رو باز کنم (لینک های کوتاه شده لزوما برای دزدی پسورد نیستن، بعضی اوقات باگ جدید پیدا می‌شه، شما از طریق همون لینک باز کردن هم امکان اجرای کد مخرب می‌دی روی گوشیت).

خواستم بگم مراقبت کنید. هیچکسی پولی جای شما نداده و نمی‌ده.
هیچکس هم پول خیرات نمیکنه.

«تو بده تکیه به دیوار، همه تن دیوارم»

در خیابان های قم. [درشهر طور]

یه آهنگ رپ دیگه هم بود، اونو شانو خونده بود.
مضمون همچین چیزی بود:
قسم به همین شبا، ماهت می‌شم / تو تاریکی نورِ راهت می‌شم.


ولی خب ارومیه بشی روت ارس می‌کشم.

دیگه از بانوی فرشاد نگم براتون.

علف بشی روت کاغذ می‌کشم.