من همین که عادت کنم پیام هام رو بخونم برد کردم.
هدف های پوچ‌.

از که خدا که پنهون نیست ولی از شما پنهون بمونه بهتره.

می‌گذره؟ تجربه ثابت کرده نه تنها نمی‌گذره بلکه می‌مونه پاره می‌کنه.

من در تو دنبال خودم می‌گشتم.

«هزار و یک گلی چیدم ز صحرا. یکیش مانند یاروم بو نمیده»

من که هیچوقت نود نمی‌خوام. ببینم نوده چشمامو می‌بندم اصلا.

دیروز خدا بودم، امروز بنده خدا. بالاخره زندگی بالا و پایین داره.

این استراحته رو هم بکنم و دیگه فقط کار کار کار.

ترم یکی ها مادر ترم بالایی هارو گاییدن؟ در غیر این صورت درک نمی‌کنم گیر دادن ها و با مزه بازی هایی که با «ترمی یکی» می‌شه.

خدا بودن بهم میاد.

بعنوان یک خدا، خیلی به بنده هام رو دادم.

می‌خوام دوره حرف نزدن برگذار کنم.

به دو سه نفر نیاز دارم تا ازشون استفاده ابزاری بکنم.

از زیبایی های این دنیا راضی نیستم.

نارضایتی قلبی دارم نسبت به کارهام.

کارهام شبیه یه فیلم نامه از اصغر فرهادی می‌مونه که اوایل داستان رهاش می‌کنه و نوشتن رو ادامه نمی‌ده.