وان نایت لاس.

مسکن هام کوچک تر از دردامن.

«شب در چشمان من است
به سیاهی چشمهایم نگاه کن
روز در چشمان من است
به سفیدی چشمهایم نگاه کن
شب و روز در چشم های من است
به چشمهایم نگاه کن
پلک اگر فرو بندم
جهانی در ظلمات فرو خواهد رفت»

گاهی هم کاش واقعیت از من فرار می‌کرد.

دلم چیز هایی رو می‌خواد که کاش نمی‌خواست.

کاش شما هم می‌فهمیدید خدا بودن چه حسی داره.

شد شد، نشد می‌رم یه آنلاین شاپ می‌زنم توش معلم زبان می‌فروشم.

زندگی داره بهم پیشنهاد های بی شرمانه می‌ده.

الان باید نوه‌م وقت ناخون داشت و من با اعتراض به اینکه من نمی‌فهمم این جوونا چیکار می‌کنن، می‌بردمش آرایشگاه.

آدم هارو به زور نمی‌شه اورد، اگه بشه به زور اورد، نمی‌شه به زور نگه داشت. اگه بشه به زور هم نگه داری، انقدر زور زدی که دیگه تموم شدی.

زمان واقعا مثل دونه های شن می‌مونه. نمی‌تونی تو مشتت نگه داریش. میریزه از بین انگشتات بیرون. باید روش راه بری.

شما که متخصصید، پرچم ژاپن الان رد فلگه یا نه؟

دلم لاس بی کیفیت می‌خواد.

آقا واقعا دیگه عصبیم.
ماشین گرفتن، ۳۰۰ تومن ارزون تر شد.
گوشی گرفتم تو ده روز سه تومن ارزون تر شد
ساعت گرفتم تو سه روز ۱ تومن ارزون تر شد.

جدی توی این مملکت که همه چیز روز یه روز گرون تر می‌شه، چشم بازار رو کور کردم قشنگ.


می‌خوام یه کانال سیگنال دهی خرید بزنم. بگم هرچی من گرفتم رو شما نگیرید.

«رفت آنکه پیش پایش دریا ستاره کردی»

در محل کار برای یکدیگر نود بفرستید.

اول برای من بفرستید، اگه خوب بود می‌گم فوروارد کنید واسه دوست پسرتون.

گول زدن های الکی.