وقتی طبق معیار های خودت آدم خوبی نباشی دردناکه.

برگرد و آرزو هایی که از دستت افتادن زمین رو بردار.

یکی بود که می‌گفت ندیدن رو می‌شه تحمل کرد اما نبودن رو نه.

درسته که "خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا کن" ولی خب بیا ببخشا.

با کاه کوه می‌سازن و روش وایمیسن و فکر می‌کنن بالاتر از بقیه آدم هان.

«طعم بی تو بودن‌رو از لبِ سردت بچشم»

نوشته بود «تار ببین، تیره ببین اما چهره واقعیشون رو نبین».
یه‌کم این پا و اون پا کردم ولی دیدم نمی‌تونم نرم بهش بگم «تار ببین، تیره ببین اما چهره واقعیشون رو ببین».

گاهی وقتا نمی‌دونی طرف مقابل چی می‌خواد ولی حال هیچی رو نداری، می‌گی پاشو بیا بگرد تو زندگیم، ببین چی‌مونده، همونو بردار ببرش.

دورمون پر شده از پوچ هایی که خوب بلدن حرف بزنن.

حقیقتا اونطوری که آدم خودش خودش رو حقیر و کوچیک می‌تونه بکنه، هیچ شخص دیگه ای نمی‌تونه.

نکنه نبودنمون دنیارو قشنگ تر کنه؟

«قدر تو نداند آن کز زجر تو بگریزد»

«سهمی نیست از بودن ببرم».

«نیست عادتی به این اسیری».

«راه خود اگر جویم، پای رفتنم کو؟»

ما کی به زور اومدیم که حالا بخوایم به زور بمونیم؟ می‌دونم زحمت می‌شه جوابش، خودم می‌گم، هیچ‌وقت.

«آنی و بیش از آنی»

ما را همین خیالِ ناخوش بس.

اگر کاری داشتید یه پر سیمرغ پیدا کنید و‌ آتیش بزنید و وقتی سیمرغ رو دیدید پیامتون رو بهش بگید که اگر من هم پری آتیش زدم و پیشم اومد پیامتون رو بهم بگه.

«می‌گم عاشقم اما خودم بهتر می‌دونم که نالایقم»

اصلا رضا صادقی می‌خونه که «همه حرفْ خوب می‌زنن اما کی خوبه این وسط؟».

که حقیقتا سوال قشنگی رو مطرح می‌کنه.