ای زلفِ تو هر خَمی کمندی!
چشمت به کرشمه، چشم‌بندی

مَخرام بدین صفت، مبادا
کز چشمّ بدت رسد گزندی

ای آینه ایمنی که ناگاه
در تو رسد آهِ دردمندی؟

یا چهره بپوش یا بسوزان
بر رویِ چو آتشت سپندی

دیوانهٔ عشقت ای پری‌روی!
عاقل نشود به هیچ پندی

تلخست دهانِ عیشم از صبر
ای تُنگِ شکر بیار قندی

ای سرو به قامتش چه مانی؟
زیباست ولی نه هر بلندی

گِریم به امید و دشمنانم
بر گریه زنند ریشخندی

کاجی ز درم درآمدی دوست
تا دیدهٔ دشمنان بِکندی

یا رب چه شدی اگر به رحمت
باری سوی ما نظر فکندی؟

یکچند به خیره عمر بگذشت
من‌ِبعد بر آن سرم که چندی

بنشینم و صبر پیش گیرم
دنبالهٔ کارِ خویش گیرم...

#سعدی

@FUM_Poem

کانون شعر و ادب با همکاری انجمن علمی زبان و ادبیات عربی و دفتر ارتباط با فرهنگستان زبان و ادب فارسی برگزار می‌کند:
سومین نشست از سلسله شب‌های اشعار جهان
شب شعر عربی، شب اول؛ بدر شاکر السیاب

با حضور سرکار خانم دکتر بهار صدیقی و جناب آقای دکتر احمدرضا حیدریان شهری، اعضای محترم هیئت علمی گروه زبان و ادبیات عربی.

⏲یکشنبه، ۱۴۰۴/۱۰/۷، ساعت ۱۲/۳۰
🏫دانشکده ادبیات، تالار رجایی

أُمسِيَةٌ شِعريّةٌ عربيّةٌ
تُنظِّمُ الجمعيّةُ العِلميّةُ للُّغةِ العربيّةِ وآدابِها
أُمسيةً شِعريّةً يُتلى فيها الشِّعرُ وتُهدى فيها القوافي،
بِمُشاركةِ الطَّلبةِ المُهتمّينَ بالأدبِ العربيِّ وإلقائهم الشِّعريّ.
وتتشرفُ الجمعيّةُ بدعوةِ جميعِ مُحبّي الشِّعرِ والأدبِ العربيِّ
لِحضورِ هذه الأمسيةِ الأدبيّة والمشاركةِ في أجوائِها الثقافيّة. 📜
🗓 الأحد 7 دي / 28 ديسمبر
⏰ الساعة 12:30
الکلیة الآداب (دکتر شریعتی)، قاعة رجایی

#کانون_شعر_و_ادب
#انجمن_علمی_زبان_و_ادبیات_عربی

@FUM_Poem
@arabic_ferdowsi
@kanoonnews
https://news.1rj.ru/str/persiannnnnn1337

فایل صوتی سومین نشست از سلسله نشست‌های شب‌های شعر جهان، شب سوم، شب اول شعر عربی، بدر شاکر السیاب با سخنرانی سرکار خانم دکتر بهار صدیقی و جناب آقای دکتر احمدرضا حیدریان شهری، استادان محترم گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه فردوسی مشهد.

یکشنبه، ۷ دی ۱۴۰۴
دانشکده ادبیات، تالار شریعتی.

#کانون_شعر_و_ادب
#انجمن_علمی_زبان_و_ادبیات_عربی

@FUM_Poem
@arabic_ferdowsi
@kanoonnews
https://news.1rj.ru/str/persiannnnnn1337

آن روزها رفتند
آن روزهای خوب
آن روزهای سالم سرشار
آن آسمان های پر از پولک
آن شاخساران پر از گیلاس
آن خانه‌های تکیه‌داده در حفاظ سبز پیچکها، به یکدیگر
آن بام‌های بادبادکهای بازیگوش
آن کوچه‌های گیج از عطر اقاقی‌ها

آن روزها رفتند
آن روزهایی کز شکاف پلکهای من
آوازهایم، چون حبابی از هوا لبریز، می‌جوشید
چشمم به روی هر چه می لغزید
آن را چو شیر تازه می‌نوشید
گوئی میان مردمک‌هایم
خرگوش ناآرام شادی بود
هر صبحدم با آفتاب پیر
به دشتهای ناشناس جستجو می‌رفت
شبها به جنگل‌های تاریکی فرو می‌رفت...

۸ دی، سالروزِ میلادِ فروغ فرخزاد، شاعر نامدار معاصر

#فروغ_فرخزاد

۸ دی ۱۳۱۳
۲۴ بهمن ۱۳۴۵


#کانون_شعر_و_ادب

@FUM_Poem

آقای امیری…
ما عادت داریم صدای شما پیش از جمله‌هایمان برسد؛
همان «قربون شما… چشم… همین الان… خواهش می‌کنم»
که ما مانده بودیم چطور ممکن است کسی این همه مهربانی‌ را خرجِ روزمرۀ آدم‌ها کند.
حالا چند روزی‌ست تلفن ما زنگ نمی‌خورد.
هیچ صدایی از شما نمی‌آید تا از طباطبایی‌ها برایمان بگویید.
راستش را بخواهید با اینکه بعضی حرف‌هایتان را نمی‌فهمیدیم، اما یقین داشتیم پشت آن‌ها دریایی است.
ما منتظریم
تلفن‌مان دوباره زنگ بخورد
و شما بگویید که امروز حواستان بوده،
که احوالپرسی ما گرم نبوده و نگران حالمان شده‌اید.
بگویید «کَل‌ها شانس دارند» و بلند بلند بخندید
ما نگران شما هستیم،
اما بیشتر از شما نگرانِ دلِ خودمان.
دل‌هایمان تنگ شده و جان‌هایمان، کنار تخت سفید بیمارستان جا مانده‌اند.
آقای امیری…
هر نفس دعاهای ما به نام شما گره خورده و
هر بغض ما از نبودن‌تان سنگین است.
مجتمع، دل‌ها و چشم‌های ما، همه، منتظر برگشتن شماست.

ما دلتنگیم
و
منتظر

#برای_شفای_آقای_امیری_ما_دعا_کنید

در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز
چه توان کرد؟ که سعیِ من و دل باطل بود

بر هر دردی دوا پدید آید اما بر درد فقدان ابدی یکی از شریف‌ترین افراد این روزگار هرگز مرهمی پیدا نیست. افسوس و هزار افسوس دانشگاه فردوسی مشهد و خاصه مجتمع کانون‌های دانشگاه در سوگ از دست‌رفتن مردی غمین است که منتهای مهربانی و خصال نیک بود؛ زنده‌نام سید علی امیری مردی از تبار ادب، معرفت، حرمت. دمی از رویش لبخند توام با احترام دور نمی‌شد‌. بر خرد و کلان، دانشجو و غیر دانشجو چون می‌رسید دست بر سینه خویش می‌نهاد و به حرمتی تمام تعظیم می‌کرد و با لحنی که یکسر از قلبی پر ز مهر برمی‌خاست می‌گفت: قربان شما. آقای امیری کانون‌ها به ابدیت پیوست. این پیوستن به ابدیت نتیجه درگذشتن از دنیا نه که ثمره خُلق نیک ایشان بود که در ذهن و ضمیر یکایک کسانی که با آن نازنین‌مرد مهربان‌روی خوش‌خوی مراوده داشتند برای همیشه باقی مانده است.

دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش
بیچاره ندانست که یارش سفری بود