آزاد شدم

تا وقتی مردم بخوان با هم تعامل برقرار کنن اون تعامل باعث آزردگی میشه.
چرا مردم بازم دنبال همراهی همدیگه‌ان وقتی میدونن قراره رو اعصاب باشه؟

- The Eminence in Shadow

چقدر زشتم دوتا سلفی از خودم گرفتم انقدر غصه خوردم که پاک کردم

امیدوارم هیچوقت هیچ کسی نفهمه که واقعا درباره‌ش چی فکر میکنم حتی کسایی که در ظاهر هم باهاشون رابطم خوب نیست.

الان یکی که فکر میکردم بهم اهمیت میده بهم گفتش که خیلی کارات احمقانه‌ست و همه پشت سرت بهت میخندن و مسخره ت میکنن

خیلی خوشم میاد که سریال‌های کره جنوبی روی این موضوع تمرکز کرده که ازدواج و بچه دار شدن چقدر به ضرر زنانه و باعث میشه که از مسیر موفقیت منحرف بشن و پیشرفتی که میتونستن در شغل و زندگیشون داشته باشن رو از دست میدن. الان تو سریال Agency زنه دویست بار مجبور شد بخاطر بچه‌ش درخواست استعفا بده و بخاطر کار خوبش پیشنهادای زیادی میگرفت ولی مجبور بود رد کنه. درحالی که اون بچه از پدرش انتظار نداشت کنارش باشه و کارشو به خطر بندازه و یا استعفا بده ولی با مادرش چندین روز دعوا کرد و بهش توهین کرد چون صرفا زنی بود که کار میکنه. البته که بچه ها به مراقبت والدین نیاز دارن ولی خب بازم تو این مسئله تبعیض جنسیتی پدر رو کاملا معاف میکنه و زنه که باید هزینه بده.
خلاصه که اره زنه هم هی ارزو میکرد که کاش ازدواج نکرده بودم و بچه نمیاوردم و با شوهرش دعوا کرد که تو قول داده بودی که من بتونم کارمو ادامه بدم و این حرفا
ولی در نهایت مجبور شد که استعفا بده و وقتی رفت که با مدیر کل حرف بزنه اون بهش گفت که میخوام بهت ترفیع بدم و جایی که بهش میرسی حداقل ده سال دیگه باید براش کار میکردی
زنه ام استعفانامه رو جر داد و دوباره کارشو ادامه داد.
راستی اون مدیر کل هم زنه و اولین مدیر زن صنعت تبلیغات شده و بخاطر جنسیتش همش مجبوره با بقیه بجنگه تا بتونه مقامشو حفظ کنه و شخصیت اصلی سریاله

هر چی شد شد
دیگه شل کردم

بذارید شمارو هم در جریان فکتی که همین الان بهش دست یافتم بذارم:

دیدین تا می‌گی کیدراما می‌گن لی‌مین‌چُس؟

لی‌مین‌هو برای کره‌ایا دقیقا مثل ممد‌گلزار برای ایرانی‌هاست. همونقدر معروف، همونقدر محبوب(🤮) و همونقدرم بی‌مهارت و ضعیف در بازیگری.
این دو نفر جدا بازی فوق‌العاده ضعیفی دارند ولی به همون اندازه هم معروف و محبوبن بین عموم عموم‌پسند (به خودت و خودم نگاه نکن)


ولی سوالی که پیش میاد اینه که چرا؟

- پرنسس مونونوکه

وای یسریا حرف میزنن ادم یاد قرن بیستم و رقص باله و مجسمه یخی و شعر و گروه سرود کلیسا و قوی سفید و قاشق نقره میفته حالت تهوع بهش دست میده
خب نرمال حرف بزن لازم نیست انقدر خودتو رویایی و "باکلاس" جلوه بدی

وای من هیچوقت قرار نیست به جایی تو زندگیم برسم نه موفقیت شغلی نه چیز دیگه ای
و دردناکه
چون بخش زیادیش برای این نیست که من لیاقتشونو ندارم، واقعیتش من میتونم خودمو کاملا صرف کاری کنم و مطمئن بشم که درست انجامش میدم
برای اینه که من از اول هم اجازه اینو نداشتم که موفق باشم، فقط بخاطر هویتم و کسی که بدنیا اومدم، جایی که بدنیا اومدم، خانواده ای که بدنیا اومدم، جنسیتم و... نمیتونم داشته باشمش
و اینکه حتی فرصتی هم نداشته باشی ظالمانه و غم‌انگیزه. و نمیدونم چرا و با چه هدفی دارم ادامه‌ش میدم