شفاف‌سازی‌های بیتا>>>>>>

کلاس فردام کنسل شد اخیش

حسودی حسودی

آخیش فردا کلاس دارم

استاد گفت گپو باز کن PDF فلان چیزو بیار من درس بدم و این کصشرا منتظر بود بالاسرم داشت نگاه میکرد.
منم یادم نبود گوشیو وسط صحنه کیس تو کیدراما بستم تا اثرانگشتو زدم شروع کرد اهنگ خوندن و و بوسیدن و ناله شجشجچش جوری برنامه هارو بستم که پیشرفت عظیمی در دنیای تکنولوژی رخ داد

حوصله ام سر رفته بیدار شو

امروز تعطیل بودم زیاد خوابیدم

هشت ساعت😂

دارم کم کم به جایی میرسم که دیلیمو حذف کنم بعد از چند روز افلاین بودن برگردم درباره دیلیت زدن اکانتم تصمیم بگیرم

وقتی به زندگیم فکر میکنم روابطم با ارزش ترین چیزایی هستن که میشه بهشون توجه کرد. میشه گفت بزرگترین سرمایه ست. چون من یک فرد اجتماعی نیستم. از آدما خوشم نمیاد. از آدما میترسم و ازشون متنفرم. خب البته که از لفظ آدم‌ها، منظورم خودِ مفهومِ کلیِ انسان بودنه؛ نه هویتی که تک تک افراد دارن. خلاصه خیلی روی سلامت روانم ریسک کردم که به آدمای دیگه نزدیک بشم و توجهشون رو جلب کنم و تا مرحله‌ای پیش برم که قابل اتکا بنظر برسم.
ولی واقعیت اینه که این بزرگترین سرمایه، خیلی متزلزله. باید همواره برای نگهداریش تلاش کرد و هزینه داد و وقت گذاشت. میزان استرسی که این تلاش و هزینه، هر روز و هر لحظه روی روانت میذاره و ترس از دست دادن، ترس طرد شدن و .. خیلی سنگینه؛ و این باعث میشه که پیش خودم بگم، از دست دادن سرمایه بیشتر اذیتم میکنه یا نگه داشتنش؟
البته که دارم خودمو گول میزنم. اون مشکل اصلی نیست؛ مشکل درواقع خودِ منم.
من ریشه‌ی این آلودگی ام. کل این جریان دلیلی جز هوسِ من نداشته. من بودم که از خلا احساسی تو زندگیم ترسیده بودم و با ناامیدی برای دوست داشته شدن دست و پا میزدم.
پس تنها یک راه برای حل مشکل هست؛ نابودیِ من.

بهش توجه نکنید خواستم فقط خودمو خالی کنم

چقد رلیتبل