این پژوهش با بررسی ژن‌های بیش از ۳۰۰۰ انسان‌ امروزی، میگه بین ۹۳۰ تا ۸۱۳ هزار سال قبل، جمعیت گونه انسان به حدود ۱۲۸۰ نفر #انسان رسیده بوده!
یعنی انسان‌ها برای حدود ۱۰۰ هزار سال، در تقلا برای بقا بودن و فاصله چندانی تا #انقراض نداشتن.

https://www.science.org/doi/10.1126/science.abq7487


@funical

یه آقایی هست سفیر هست وقتی دبیر سفارت در یوگسلاوی بوده یوگسلاوی فرو می پاشه بعدا میشه سفیر ایران در لیبی و معمر قذافی سقوط میکنه بعدا باز میشه سفیر ایران در سوریه بشار اسد هم سقوط میکنه

@funical

هواشناسی: تو هفته جدید اغلب مناطق کشور برفی خواهد بود

@funical

دخترای استیجر تا میفهمن رزیدنت مجرد داره میاد

@funical

_ چرا پدرتون رو نیاوردین برای عمل؟
    _ آخه خواهرم از تهران زنگ زد، صلاح ندونست پدرم عمل بشه.
    _ خوب حالا برای چی آوردینش؟
    _آوردیم دارو براش بنویسید.
    _ دارو که داره، تازه براش نوشتم.
    _ نه، خواهرم گفت یه داروی دیگه بنویسید براش؟
‏_ چه دارویی؟
‏    _ نمی‌دونم.
‏    _ خوب زنگ بزنید از خواهرتون بپرسید.
‏    _ اون چه میدونه؟ مگه دکتره؟!

@funical

حدود ۵ دقیقه به بیمار مشاوره دارویی دادم، تهش گفت چقدر خوبه فروشنده ها[داروخانه] هم اطلاعات پزشکی دارند!!!

@funical

در باب یادگیری آناتومی :)

@funical

چرا «پیشگیری» از ابتلا به بیماری‌ها در ذهن‌مان اولویت ندارد؟

✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند

همه می‌دانیم مصرف قند و نمک برای سلامت‌مان خوب نیست، نباید دخانیات مصرف کنیم و ورزش مهم است. اما اغلب ما به این توصیه‌ها عمل نمی‌کنیم!
چرا با وجود داشتن «آگاهی»، در عمل جور دیگری رفتار می‌کنیم؟

مغز ما هم فریبکار است و هم برخی تنظیماتش برای دنیای فعلی مناسب نیست و متاسفانه سرعت آپدیت سیستم‌عاملش هم بالا نیست! مغز ما (به طور ناخودآگاه) هنگام بررسی عوامل خطرساز، چند عامل کلیدی از جمله شدت خطر و هزینه‌ی مقابله را بررسی می‌کند و بر اساس آن تلاش می‌کند شما را قانع کند.

برای فهمیدن بهتر ماجرا آن را به سه بخش تقسیم می‌کنیم:

۱- شدت خطر چقدر است؟
شیوع یک بیماری سبب می‌شود که میزان خطرش را سبک و سنگین کنیم. ابتلا به کووید۱۹ حدود «یک درصد» شانس مرگ داشت. به همین خاطر بسیاری افراد آن را جدی نگرفتند. اما اگر در محل زندگی شما ویروس ایبولا شایع شود که حدود ۵۰ درصد کشندگی دارد، اکثرا آن را جدی می‌گیرند.

۲- احتمال بروزش چقدر است؟
اگر در ذهن‌مان احتمال بروز مشکل را پایین در نظر بگیریم، نسبت به آن بی‌تفاوت خواهیم بود. هر کدام از ما یک دایره اجتماعی خاص داریم. مثلا اگر در خانواده‌ و دوستان شما شخص مبتلا به دیابت وجود نداشته باشد و عوارض وحشتناک این بیماری را ندیده باشید، خطرش را بسیار کم‌تر از واقعیت ارزیابی می‌کنید. همین موضوع در مورد دیگر مشکلات هم صدق می‌کند. عدم مواجهه و ندیدن عوارض‌شان سبب می‌شود که بیماری را دست‌کم بگیریم. اما اگر به یک کلینیک یا بیمارستان مراجعه‌ کنید و با مبتلایان این بیماری‌ها کمی گپ بزنید، احتمالا نظرتان عوض خواهد شد! در مورد کسانی هم که در رانندگی بی‌احتیاط هستند، پیشنهاد می‌کنم سری به اورژانس حوادث رانندگی بزنند تا بعد از آن محتاط‌تر شوند.

۳- چه زمانی ممکن است با مشکل مواجه شویم؟
اضافه وزن، رژیم غذایی نامناسب و فشار خون بالا همه مشکلاتی هستند که به این زودی‌ها یقه‌ی ما را نمی‌گیرند و معمولا چندین سال یا حتی چند دهه با عوارض‌شان فاصله داریم.

متاسفانه مغز انسان در این بخش هم باگ دارد و بیشتر به «زمان حال» فکر می‌کند و خطراتی که قرار است در آینده رخ دهند را بسیار دست‌کم می‌گیرد.

این موضوع را می‌توانید حتی در شعر خیام هم پیدا کنید:
تا کی غم آن خورم که دارم یا نه
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه
پر کن قدح باده که معلومم نیست
کاین دم که فرو برم برآرم یا نه

چه کسانی نگاه بلند مدت دارند؟
با این وجود، برخی افراد حواس‌شان به آینده است و نگاه بلند‌مدت دارند. اغلب آنها جزو گروه‌هایی هستند که در زندگی‌شان دارای ثبات‌اند و از نظر مالی و شغلی وضعیت مناسبی دارند. داشتن یک خانواده‌ی حمایت کننده‌ هم جزو عواملی است که سبب می‌شود افراد به آینده‌ی سلامت‌شان فکر کنند.

بنابراین گروهی از افراد هم وجود دارند که به‌سلامت خودشان اهمیت می‌دهند، اما متاسفانه در عمل دارای منابع لازم برای تغییر رفتارشان نیستند.

چرا دارو و درمان را دوست داریم؟
در سمت دیگر داستان، اغلب افراد صبر می‌کنند تا به یک بیماری دچار شوند و بعد سراغ دارو و درمان می‌روند، چون این بخش ماجرا مطابق الگوی ذهنی‌مان است:

خوردن قرص و زدن آمپول این حس را به ما می‌دهد که یک مشکل «موجود و فعال» را حل کرده‌ایم. به همین خاطر با ذهنیت‌مان جور در می‌آید و با علاقه انجامش می‌دهیم. تازه درخواست سرم هم می‌کنیم و با این کار حس می‌کنیم خیلی به خودمان حال داده‌ایم!

توجه به «درمان» به یک علت دیگر هم برایمان لذت‌بخش است: وقتی بیماری‌مان را درمان می‌کنیم، به این معنی است که در حال رفع مشکلی هستیم که «قطعا در بدن‌مان وجود دارد». اما «پیشگیری» در ذهن‌مان کم ارزش است.

در نتیجه مغز ما به این بهانه‌ها فریب‌مان می‌دهد و توصیه‌های سلامتی را بی‌خیال می‌شود:

- شیرینی نخورم!؟ حالا مگر چقدر احتمال دارد که در آینده دیابت بگیرم.

- امروز بی‌خیال ورزش می‌شوم چون کارم زیاد است.

- ویپ خیلی کم‌ضررتر از سیگار است. تازه مگر قرار است چقدر عمر کنم؟

همه مثل خیام فکر نمی‌کنند و برای مثال سعدی جزو شاعران آینده‌نگر بود و «پیشگیری» را پیشنهاد کرده است. لطفا شما هم مراقب فریبکاری‌های ذهن خودتان باشید و پیشگیری را جدی بگیرید:

سر چشمه شاید گرفتن به بیل
چو پر شد نشاید گذشتن به پیل

@funical

وقتی از اینترنِ طب اورژانس میپرسی
"چی خوشحالت میکنه" ؟!

@funical

وقتی دنبال آموزشیم ولی هیچ استادی رو نمیتونیم پیدا کنیم که آموزش بده!!!

@funical

یه نکته ای بگم واسه دوستانی که میخوان لباشون رو فیلر(ژل) بزنن
تقریبا تمام عکسای بیفور افتری که توی پیج پزشکان میبینید بلافاصله بعد از تزریق هستن که لب ها متورم و قرمز و خوشرنگن.
طی ۲ هفته بعد تزریق به میزان زیادی این تورم کم میشه و حجم لب کوچیک میشه.
میزان ماندگاری فیلر هم کاملا به متابولیسم بدن خودتون بستگی داره و فیلر های با کیفیت و اصل معمولا ماندگاری طولانی ندارن‌.


@funical

دیشب دختر ۱۶ ساله نیمه های شب با دوستش به درمانگاه مراجعه کرد
حالش خراب بود و بیمار طور
حرف نمی زد و فقط بغض و اشک داشت
کاغذی را روی میز گذاشت
تست بارداری مثبت بود
فشارش را گرفتم
پایین بود
دوستش میگفت چتد روزی است به خاطر تهوع شدید نمی تواند غذا بخورد

گفتم خب الان مشکل این تست چیه؟ باردار هستی

توضیح داد که با پسری رابطه جنسی داشته  و این به قول او بلا دامن گیرش شده

پرسیدم چرا از وسایل پیشگیری_ کاندوم_ استفاده نکردی

جوابش برای من مثل آب سرد بود که کاندوم چیه؟

باور کنید گوشی موبایلش از من پزشک پیشرفته تر و گران تر بود ولی حتی از آن اینترنت فیلتر شده هم یاد نگرفته بود پیشگیری از بارداری چیست...

اوج صحنه تراژیک برای من که تا قبل از او مریض های مشکوک به کوید و آنفولانزا را داشتم درمان می کردم این بود که آن دختر به پای من افتاد و خواهش و التماس که داروی سقط بنویس برایم ....هرچه میگفتم دارو بیمارستانی است حق تجویز نداریم و این کار به این راحتی ها نیست باورش نمی شد...می گفت خودم را می کشم....یک عالمه صغری و کبری چیدم که آره این راه برو و متخصص مراجعه کن ...

نمی دانم وقتی از اتاق پزشک بیرون می رفت توجیه شده بود یا نه.....ولی فحش و نفرینی بود که در دلم به مسئولان میگفتم که آموزش جنسی را برای این دختر ممنوع کردند و نتیجه اش شاید به پایان زندگی او منجر شود....


@funical

مجله بیزنس‌ویک مقاله‌ای نوشته درباره تبدیل شدن یه شهر کوچیک مکزیک تو مرزش با آمریکا به شهر دندانپزشکی! گفته دندونپزشکای این شهر فهمیدن که ۶٩ میلیون آمریکایی بیمه دندانپزشکی ندارن و اومدن تو شهر فسقلی Los Algodones توی ٢٠ سال، ٣۵٠ کلینیک دندانپزشکی راه انداختن که به آمریکاییهایی‏که این پولا برای خدمات دندانپزشکی براشون مفته، خدمات توریسم دندانی بدن. قیمتهایی مثل ۵٠$ برای پر کردن دندون و ٢۵٠$ برای درمان کانال ریشه باعث شده خیلیا از کانادا و آمریکا که از هزینه ها و صف‌های طویل انتظار درمان تو کشورشون خسته‌ان خودشونو به این شهر تو مرز مکزیک و آریزونا برسونن


@funical

مرد ۳۹ ساله‌ی آشپزی بود که دیروز بستری شده، ازش پرسیدم شغل آشپزی چطوره؟
گفت: مثل پزشکی میمونه، هرچی یادبگیری باز کمه.


@funical

ابتکار یه معلم ریاضی برای جلوگیری از تقلب
خیلی هوشمندانه و خلاقانه بود. خوشمان آمد :))


@funical

بفرست برای اون دوستت که الان جراحیه

@funical

دروغی به نام کمبود متخصص :


مقایسه سرانه پزشکان متخصص در ایران و کانادا

(اعداد در پرانتز تعداد کل و اعداد بدون پرانتز تعداد پزشک متخصص در هر یک میلیون نفر جمعیت)

تخصص زنان و زایمان
• 🇮🇷 ایران: ۳۰۰ (۶۰۰۰)
• 🇨🇦 کانادا: ۵۵.۲ (۲۰۹۹)

تخصص جراحی عمومی
• 🇮🇷 ایران: ۵۸ (۴۶۲۳)
• 🇨🇦 کانادا: ۵۰.۳ (۱۹۱۱)

تخصص کودکان
• 🇮🇷 ایران: ۳۱۵ (۶۳۰۰)
• 🇨🇦 کانادا: ۶۸.۸ (۲۶۱۳)

تخصص داخلی(بدون احتساب فوق تخصص ها)
• 🇮🇷 ایران: ۷۸.۹ (۶۶۳۰)
• 🇨🇦 کانادا: ۷۹.۹ (۳۰۳۷)


https://membersearch.irimc.org/searchresult

www.cma.ca/sites/default/files/pdf/Physician%20Data/01-physicians-by-specialty-province-e.pdf


پ ن:امار سایت نظام پزشکی با توجه به اطلاعاتی که از دکتر سلحشور گرفتم اپدیت نیست و از این تعداد بیشتر است و همکاران زیادی  پرونده خودشان در سایت نظام پزشکی را اپدیت نکرده اند./قوانین صنفی

@funical