⚠️ هشدار؛ این شکلات‌ها را نخورید!

🔹تبیان نوشت: در روزهای اخیر، شکلات‌هایی با بسته‌بندی‌های جذاب در صفحات فروش آنلاین دیده شده که در ظاهر بی‌خطرند، اما حاوی مواد محرک افزایش‌دهنده‌ میل جنسی هستند

🔹سوءاستفاده‌گران می‌توانند با استفاده از چنین خوراکی‌هایی، ذهنیت و امنیت روانی افراد را مختل کرده و زمینه‌ی آسیب‌های جدی‌تر و تجاوز را فراهم کنند.

@funical

🔴 تاکنون هیچ موردی از بازگشت مرگ مغزی گزارش نشده است/ تایید مرگ مغزی، تصمیم حداقل ۵ پزشک است.

🌟 جمالیان عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس گفت: تایید مرگ مغزی تنها نظر یک پزشک نیست بلکه حداقل ۵ پزشک از رشته‌های مختلف با انجام معاینات تخصصی، مرگ مغزی بیمار را تایید می‌کنند، از نظر علمی تاکنون هیچ موردی از بازگشت مرگ مغزی گزارش نشده بنابراین اهدای عضو نه تنها جان افراد دیگر را نجات می‌دهد، بلکه آرامش روانی خانواده اهداکننده را نیز بهبود می‌بخشد.

@funical

🔴 سخنگوی استانداری تهران:
با خروج اتباع غیرقانونی ۳ هزار کلاس درس در استان تهران آزاد شد

@funical

❤‍🩹 آزار اینترن‌ها و دستیاران؛ کهنه‌ی همیشه تازه

✍ دکتر بابک خطی

یک رزیدنت یا اتند آزارگر از آسمان نمی‌آید؛ او کسی است که قبلا استیجر، اینترن و رزیدنت سال یک بوده‌ است.
اما چه می‌شود، کسی که خود طعم تحقیر و آزار را چشیده‌، چنین به آزار بقیه راضی می‌شود؟

علت اصلی را باید در دادن اختیارات غیرلازم و بدون مسوولیت در فضای دستیاری جستجو کرد، امری که زمینه سوءاسفاده را پدید می‌آورد و چرخه خشونت را شکل می‌‌دهد.
شاید کسانی بگویند اگر من جای آن رزیدنت یا اینترن بودم هرگز زیر بار زور یا توهین نمی‌رفتم.
اما واقعیت این است که خود این افراد هم در شرایط  یکسان معمولا رفتار مشابه دارند و حتی اگر فرض کنیم فرد شجاعی نوع دیگری رفتار بکند، باز هم چاره کار نیست و یک سیستم سالم اتفاقا بیشترین حمایت را از ضعیف‌ترین بخش‌‌های خود دارد.

هرچند در فضای مسموم کنونی که تصمیم‌گیری درمورد بخش مهمی از زندگی یک رزیدنت سال یک یا اینترن، از ساعات رفتن به خانه گرفته تا شرکت در امتحانهای ارتقاء را به عهده استاد یا رزیدنت‌ سال بالا می‌گذارد، امکان شکستن قویترین افراد نیز وجود دارد، بدون اینکه گناه یا ضعفی متوجه‌شان باشد.
محیط بیماری که متاسفانه حتی افراد سالم تحت خشونت نیز به دلیل ذات سرایت پذیر خشونت در محیط‌های بسته و سرکوب شده، در معرض تبدیل شدن به عامل خشونتگری و تداوم چرخه آزارگری قرار دارند.
بنابراین انتظار منصفانه عمل کردن از رزیدنت‌ سال بالا یا اتند‌، نه به سادگی ممکن و نه باز چاره اصلی کار است.

این در حالی است که در گروه‌های آموزشی آزارگر، مدیران گروه یا برخی اتندها، بخش اصلی مشکل و از حامیان محیط پادگانی هستند.
چرا که در چنین محیطی و تحت پوشش شعار شایع اما دروغین "اینطوری آدم بهتر کار یاد می‌گیرد" می‌‌توانند برای خودشان جایگاهی خداگونه و دست نیافتنی تعریف کنند و به ایگوی بیمار و آسیب دیده‌شان، خوراک ذهنی برسانند.
ذهنی که معمولا پر از عقده‌های کودکانه و مورد عدم توجه قرار گرفتن از سوی والدین و همسالان بوده، در مواردی از آن سابقه تجاور و تعدی در کودکی و نوجوانی هم دیده می‌شود و از این منظر خود افراد آزارگر را نیز باید قربانیانی دانست که نسبت به ترمیم زخم‌های روان و درمان خود اقدام نکرده‌اند.

در محیط‌ آموزشی-درمانی دستیاری تنها راه‌حل، وجود قوانین درست و ضمانت برای اجرای آن است تا در سایه‌اش بدترین افراد هم مجبور به رعایت قوانین و افسار زدن بر ذهن بیمار خود یا مراجعه برای درمان باشند و این به مراتب منطقی‌تر از آن است که تنها به خوب بودن یا خوب عمل‌کردن افراد امید ببندیم یا انتظار شجاعت از حلقه‌های ضعیف‌ زنجیر داشته باشیم.

راه‌حل عملی این مساله نیز چندان پیچیده نیست: چرا که کوریکولوم‌های آموزشی ما با تمام اشکالات، اگر درست اجرا شوند می‌توانند جلوی قسمت عمده‌‌ای خشونت‌ موجود را بگیرند و در گام‌های بعد طبعا می‌توان به وضع قوانین موثرتر و بهینه کردن محیط آموزش و درمان پرداخت.
اقدامی که در صورت وجود کمترین اراده‌ در مدیریت عالی وزارت بهداشت باشد با یک برنامه کوتاه تا میان مدت قابل انجام است.
اما چرا تاکنون و فارغ از جهت سیاسی دولت‌ها، شاهد تغییری در اوضاع نبوده‌ایم؟!

طی تمام دهه‌های اخیر وزارت بهداشت و  مدیریت اداره‌ کشور، از طرفی ارزشی برای آموزش پزشکی قائل نبوده، از طرف دیگر می‌خواهد بدون هرگونه هزینه و پرداخت دستمزد منصفانه از بخش درمان، کسب درآمد کند و رزیدنت‌ها و در قدم بعد پزشکان طرحی‌  نیروهای بی‌جیره و مواجب اجرای این برنامه هستند.
رزیدنت‌هایی که چند سال به طور تقریبا مجانی، بیمارستان‌های آموزشی را می‌گردانند و بعد پزشک ضریب کا شده، با کمترین حقوق اداره بیمارستانهای دولتی را بر عهده می‌گیرند
کسانی که پس از پایان طرح و کسب بیشترین تجربه، هرگز طرف رابطه استخدامی یا حتی قرارداد منصفانه غیراستخدامی با دولت نمی‌شوند و عملا اخراج می‌شوند و در ادامه نیز درصورت خوش‌شانسی و بیکار نماندن به بخشی از نیروهای تحت استثمار بخش خصوصی تبدیل می‌شوند.

اجرای این برنامه استثماری، نیروی کار مطیع و مجانی می‌طلبد و ایجاد محیط خفقان و آزار در بخش آموزش دستیاری بخشی از این سیاست کلی برای کنترل فضا و سرکوب کردن هرگونه صدای حق‌طلبی و اعتراض است.
چرا که تنها در این فضا می‌توان از یک دستیار بیش از ۱۱۰ ساعت در هفته کار کشید و بدترین برخوردها و توهین‌ها را نثارش نمود.

دلیل خالی بودن صندلی‌های رزیدنتی و موج مهاجرت کادر درمان را نیز باید در فضا و این نوع برخورد‌ها جستجو کرد.
فضایی که بهشت سوسیوپت‌ها و صاحبان اختلال شخصیت خواهد بود و موج اخیر خودکشی در جامعه پزشکی را به راه انداخته است.

🗓 ۲۴ آبان ۱۴۰۴


@funical