"عايشه خانم جانم ، شنيده‌ام غصه می‌خوری به خدا قسم یک موی كثيف تو را به هزار نفر آدم اجنبی نمیدهم، اگر بدانی چقدر محبت به تو دارم هرگز غصه نمی‌خوری، اين دفعه اينطور اتفاق افتاد تورا به سرِ من به جانِ من، قسم می‌دهم غصه نخور، آسوده خاطر باش والله از برای اين كه تو غصه می‌خوری اوقات ندارم ؛ جواب نامه خوب بنويس من آسوده بشوم، يک انگشتر الماس برليان برای تو فرستادم از حاجی سرور بگير، تو عايشه جانِ من هستی، تو را به يک دنيا برابر نمیكنم!"