جوانان امروزه در مقایسه با گذشته، زودتر به دوران بلوغ وارد می‌شوند.

در دهه 1860 در اروپا، میانگین سنی که دختران برای اولین بار قاعدگی خود را تجربه می‌کردند، حدود 16 سال و 6 ماه بود. تا سال 1950، این سن به حدود 13 سال کاهش یافت. بر اساس یک مطالعه مروری که در 2020 انجام شد، در دهه‌های 1970 به بعد، در ده‌ها کشور، سنی که دختران وارد دوران بلوغ می‌شوند، به طور میانگین هر دهه حدوداً 3 ماه کاهش یافته است. همچنین، تحقیقات نشان داده است که در برخی کشورها، جوانان پسر نیز زودتر بالغ می‌شوند.

یک مطالعه انجام شده توسط محققان در دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه هاروارد، روند کاهش سن شروع قاعدگی را در 70,000 زن بررسی کرده است و نتایج نشان می‌دهد که بلوغ زودرس به ویژه در بین اقلیتهای نژادی و افراد با درآمد کمتر، بیشتر است. مطالعات زیادی نشان داده‌اند که دخترانی که اضافه‌وزن یا چاقی دارند معمولاً زودتر از دختران با وزن متوسط اولین قاعدگی خود را تجربه می‌کنند، اما محققان بر این باورند که این تنها بخشی از پدیده را توجیه می کند.

در پی شیوع بیماری COVID-19، افزایشی در بلوغ زودرس در سراسر جهان مشاهده شد، که در بسیاری از موارد با افزایش وزن همراه بود. تحقیقات اولیه نشان می دهند که عوامل روان‌شناختی و محیطی نقش مهمی در این پدیده داشته‌اند.

بیشترین نگرانی‌ها مربوط به پیامدهای سلامتی می‌شود که ممکن است به دنبال شروع زودرس بلوغ ایجاد شوند، از جمله بیماری‌های قلبی-عروقی، دیابت، سندرم تخمدان پلی‌کیستیک، عوارض بارداری، سرطان سینه و رحم. به طور کلی، هر چه اولین قاعدگی دختران زودتر آغاز شود، اختلالات سلامت روان، از جمله افسردگی و اضطراب نیز افزایش می‌یابد.

پژوهش‌های بیشتری لازم است تا بتوان درک کرد که چگونه عوامل اجتماعی، محیطی و فیزیولوژیکی بر شروع زودتر دوران بلوغ تأثیر می‌گذارند و چگونه می‌توان آثار و خطرات بالقوه آن را به حداقل رساند.

منبع: لنست