▫️ در سال‌هایی نه‌چندان دور، تبلیغ معنای مشخصی داشت. کالا معرفی می‌شد، خدمت توضیح داده می‌شد، و مرزی کم‌وبیش روشن میان «اطلاع‌رسانی» و «نمایش» وجود داشت. پزشک، معلم، وکیل یا مهندس اگر دیده می‌شد، از مسیر تخصص دیده می‌شد و اگر تبلیغ می‌کرد، ناگزیر بود در چهارچوب‌های حرفه‌ای و اجتماعی حرکت کند. رسانه محدود بود، پرهزینه بود و مهم‌تر از همه، قضاوت‌پذیر بود.

▫️ ظهور شبکه‌های اجتماعی، و به‌ویژه اینستاگرام، این معادله را به‌تدریج و سپس ناگهانی بر هم زد.
در ابتدا، این فضا وعدهٔ دموکراتیزه‌کردن صداها را می‌داد؛ هرکس می‌توانست بدون واسطه دیده شود، تجربه‌اش را بگوید و مخاطبش را پیدا کند. اما آن‌چه به‌مرور جای این وعده را گرفت، نه آزادی بیان، بلکه اقتصاد توجه بود؛ اقتصادی که در آن نه حقیقت، نه دانش، و نه حتی اخلاق، بلکه «توقف نگاه» واحد ارزش شد.

▫️ الگوریتم‌ها بی‌طرف نیستند؛ آن‌ها ترجیحات انسانی را تقویت می‌کنند. طبق نظریهٔ «شرطی‌سازی کنش‌گر» اسکینر، رفتاری که پاداش بگیرد، تکرار می‌شود. اینستاگرام دقیقاً همین کار را کرد: هر محتوایی که شوک‌آورتر، ساده‌تر، احساسی‌تر و نمایشی‌تر بود، پاداش گرفت و هر محتوایی که نیاز به تأمل، دانش پیش‌زمینه یا صبر داشت، به حاشیه رانده شد. در چنین سیستمی، حرفه‌ها ناچار شدند خود را با منطق پلتفرم تطبیق دهند، نه پلتفرم با منطق حرفه.

▫️ اینجا بود که پزشک، به‌تدریج از «مرجع تخصصی» به «شخصیت رسانه‌ای» تغییر شکل داد. نه الزاماً از سر خودشیفتگی، بلکه اغلب از سر بقا. نظریهٔ «نمایش خود» اروینگ گافمن توضیح می‌دهد که انسان‌ها در فضاهای عمومی، نسخه‌ای نمایشی از خود ارائه می‌کنند که متناسب با انتظار مخاطب است. وقتی مخاطبِ اینستاگرام انتظار سرگرمی دارد، نه دانش، نقش حرفه‌ای نیز ناچار به تغییر می‌شود. پزشک شروع می‌کند به ساده‌سازی افراطی، شوخی با مفاهیم بالینی، اغراق در تجربه‌ها و گاهی شکستن آگاهانهٔ مرزهای شأن حرفه‌ای، فقط برای آن‌که دیده شود.

▫️ اما این تغییر صرفاً یک تغییر فردی نیست؛ یک تغییر ساختاری است.
از منظر جامعه‌شناسی، آن‌چه در حال رخ‌دادن است، فرسایش «سرمایهٔ نمادین» حرفه‌هاست؛ مفهومی که پیر بوردیو آن را به‌عنوان اعتبار، اعتماد و مشروعیتی تعریف می‌کند که یک گروه اجتماعی در طول زمان انباشت می‌کند. وقتی پزشک برای جلب توجه، زبان بلاگری را جایگزین زبان حرفه‌ای می‌کند، شاید در کوتاه‌مدت مخاطب بگیرد، اما در بلندمدت همان سرمایه‌ای را مصرف می‌کند که قرار بود پشتوانهٔ اعتماد عمومی باشد.

▫️ مسئله فقط پزشکان نیستند. اینستاگرام، بلاگرها را نیز به الگوی موفقیت تبدیل کرده است؛ الگویی که در آن دیده‌شدن معادل ارزشمندی است. در چنین فضایی، مقایسهٔ اجتماعی دائمی (بر اساس نظریهٔ فستینگر) فشار شدیدی ایجاد می‌کند: اگر دیگری با محتوای سطحی‌تر، شوخی‌آمیزتر و پرریسک‌تر دیده می‌شود، چرا من نشوم؟ نتیجه، مسابقه‌ای نزولی است که در آن هرکس کمی بیشتر از شأن خود عقب می‌نشیند تا عقب نماند.

▫️ آن‌چه این روند را خطرناک‌تر می‌کند، عادی‌شدن آن است. وقتی پزشک، بلاگرگونه حرف می‌زند و بلاگر، ژست متخصص می‌گیرد، مرزها مخدوش می‌شوند. جامعه‌ای که نتواند تفاوت میان دانش و نمایش را تشخیص دهد، در بحران، مرجع قابل اتکایی نخواهد داشت. این همان نقطه‌ای است که مسئله از «سبک محتوا» به «مسئلهٔ اجتماعی» تبدیل می‌شود.

▫️ راه‌حل، ترک اینستاگرام یا نفی رسانه‌های جدید نیست؛ این ساده‌لوحانه است. راه‌حل، بازتعریف آگاهانهٔ نسبت حرفه با رسانه است. پذیرش این واقعیت که همهٔ محتوا قرار نیست وایرال شود، همهٔ پیام‌ها قرار نیست محبوب باشند و اعتبار، لزوماً با عدد فالوئر سنجیده نمی‌شود. حرفه‌ای‌بودن، انتخابی است که هزینه دارد؛ هزینهٔ دیده‌نشدنِ سریع، اما سودِ ماندگاری اعتماد.

▫️ اگر اینستاگرام منطق خود را دارد، حرفه‌ها هم باید منطق خود را حفظ کنند.
مسئله این نیست که دیده شویم یا نه؛
مسئله این است که وقتی دیده می‌شویم، چه چیزی از ما دیده می‌شود.

🔹 بر اساس مصوبه هیئت وزیران، در صورت افزایش نرخ کالاهای سلامت به دلیل حذف ارز ترجیحی، بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران موظف است مابه‌التفاوت نرخ جدید با مبلغ پایه ۲۸۵۰۰ تومان را به حساب سازمان برنامه و بودجه کشور واریز کند.

🔹 سازمان برنامه و بودجه نیز حداکثر تا پانزدهم ماه بعد، با اعلام وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، نسبت به تخصیص اعتبار به ذی‌نفعان اقدام خواهد کرد.

🔹 این تصمیم در راستای حفظ قدرت خرید خانوارها و تامین مالی کالاهای اساسی حوزه سلامت اتخاذ شده است.

🔹دولت در این مصوبه مشخص نکرده این مبلغ به شرکت‌های دارویی می‌رسد یا مردم استفاده کننده از دارو‌هایی که ارز ترجیحی آن حذف می‌شود./فارس