خیلی از خانواده‌هایی که عزیزی را به خاطر خودکشی از دست می‌دهند، خود را سرزنش می‌کنند و از خود می‌پرسند: «چطور متوجه نشدیم که ممکن است چنین اتفاقی بیفتد؟»

حالا یک پژوهش تازه که نتایج آن در ژورنال JAMA منتشر شده، نشان داده که در بسیاری از این موارد، هیچ علامت واضحی از پیش وجود نداشته.

در این مطالعه مشخص شده که بیش از ۵۰ درصد افرادی که به دنبال خودکشی جان خود را از دست داده‌اند، هیچ سابقه‌ای از افکار یا اقدام قبلی نداشته‌اند. حتی بسیاری از آن‌ها به افسردگی یا اختلالات روان هم مبتلا نبوده‌اند!

این موضوع باعث شده محققان به دنبال عوامل خطری بروند که تا امروز توجه کمتری به آنها شده؛ عواملی مانند دردهای مزمن، التهاب و برخی بیماری‌های جسمی مثل مشکلات تنفسی (و البته قاعدتا باید عوامل اجتماعی را هم در نظر داشت).

تا امروز بیشتر برنامه‌های پیشگیری از خودکشی، روی شناسایی و درمان افسردگی تمرکز داشته‌اند. اما یافته‌های تازه نشان می‌دهند که این مسیر، همه‌ی افراد در معرض خطر را شناسایی نمی‌کند. به همین خاطر، خیلی‌ها ممکن است از زیر رادار ابزارهای غربالگری فعلی عبور کنند.

در کنار این موضوع، پژوهشگران حالا به دنبال کشف عواملی هستند که از افراد در برابر اقدام به خودکشی محافظت می‌کنند. برای مثال، می‌خواهند بدانند چه چیزهایی باعث می‌شود برخی افراد با وجود فشارهای شدید زندگی، باز هم تاب‌آور باقی بمانند؟

اگر بتوانیم این عوامل محافظ را بهتر بشناسیم، شاید بتوان راه‌های موثرتری برای پیشگیری از خودکشی پیدا کرد.

دو زن کانادایی همجنسگرا که با یکدیگر ازدواج کرده و سرپرستی دو پسر ۱۰ و ۱۲ ساله را بر عهده گرفتند، به دلیل آزار و اذیت آنها مجرم شناخته شدند. پسر ۱۲‌ ساله پس از مدت ها تحمل شکنجه و آزار، جان خود را از دست داد و پسر ۱۰‌ساله نیز به خانواده‌ی دیگری سپرده شد. بر اساس تحقیقات صورت‌ گرفته از سوی پلیس کانادا، کانی ۴۲ ساله و هامبر ۳۶ ساله به مدت سه سال، هر دو کودک را مورد آزار و شکنجه قرار داده‌اند.

این رویداد بار دیگر نشان می‌دهد که بیماران جنسی با اختلالات روانی شدید مواجهه هستند و می‌توانند تهدیدی جدی برای امنیت کودکان باشند. این مورد، اولین نمونه از این دست وقایع نیست