⬅️تاریخ انقضای یک دارو در واقع بیانگر آخرین تاریخی است که شرکت دارویی تولید کننده دارو, نهایت potency و قدرت اثر آن را تضمین می کند. به طوری که انتظار می رود پس از گذشت این تاریخ, قدرت اثر دارو کم کم رو به کاهش بگذارد.

انجمن پزشکی امریکا (AMA) در این راستا پژوهشی را انجام داد که طی آن به بررسی اثربخشی داروهای مختلف پس از گذشت تاریخ انقضای آنها پرداخت. طی این پژوهش مشخص شد که 88 درصد داروها به طور متوسط تا 66 هفته پس از گذشت تاریخ انقضا همچنان از نهایت اثربخشی برخوردار بودند.

چرا که شرکت های دارویی معمولا تاریخ انقضای دارو را بر اساس پیش فرض نگهداری دارو در شرایط نامناسب تعیین می کنند تا در صورت نگهداری در شرایط نامطلوب, همچنان تاریخ انقضای دارو قابل استناد باشد.

و اما در کنار تاریخ انقضای دارو, تاریخ دیگری نیز تحت عنوان Beyond use date درج می گردد. چرا که پس از باز کردن محفظه ی محافظ دارو دیگر تاریخ انقضا قابل استناد نبوده و این تاریخ دوم -که همواره پیش از تاریخ انقضاست- فاصله زمانی معینی را جهت استفاده از دارو تعیین می کند.

❓اما آیا استفاده از دارو پس از تاریخ انقضا خطر مسمومیت دارویی به دنبال دارد؟

به جز در مورد یکی از فرمولاسیون های قدیمی تتراسایکلین که پس از گذشت تاریخ انقضا موجب نوعی آسیب توبولار (سندرم فانکونی) برگشت پذیر می شود, خیر. حقیقت آن است که به جز این یک مورد هیچ گونه گزارشی مبنی بر ایجاد مسمومیت دارویی به علت گذشتن تاریخ انقضای دارو وجود ندارد و گذشتن تاریخ انقضا به خطرات مصرف یک دارو چیزی نمی افزاید بلکه تنها از قدرت اثر آن می کاهد.
و به همین علت است که مصرف دارو پس از گذشت تاریخ انقضا توصیه نمی شود.

https://www.drugs.com/article/drug-expiration-dates.html

اگر سن مادر در هنگام بارداری آخرین فرزند ش بالاتر از ۳۳سال باشه احتمال اینکه از ۹۵٪ همسالان خودش بیشتر عمر کنه افزایش پیدا میکنه! حتی در صورت بارداری بعد از سن ۳۳ سال، احتمال بقا مادر تا سن بالاتر بیش از دو برابر مادران زیر ۲۹ ساله!
عجیب‌تر اینکه مطالعات مختلفی هست که میگن سن بالای مادر هنگام بارداری آخر و افزایش بقای مادر ارتباط داره! حتی با افزایش تعداد فرزندان بقای مادران را هم افزایش می‌کنه. مادرانی که بیش از ۳ فرزند داشتن شانس زندگی طولانی‌تری داشتن! حالا حرف این نیست که بچه دار بشید حتما😁 ولی اگه بچه دوست دارید از حرف مردم و اینا نترسید. اگر دیر ازدواج کردید هم خیلی نگران نباشید. مثلا دهه شصتیا الان تو این برهه هستن برای بارداری در صورتی که در جامعه ممکنه برای دیر بچه‌دار شدن حرف بشنون. گوش ندید به این حرفا کاری که دوست دارید رو بکنید

برای مطالعه بیشتر
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC4270889/

✔️ گروهی از دانشمندان چینی از دانشگاه پزشکی گوانگژو با مشارکت همکارانی از دانشگاه تولین آمریکا با استفاده از شواهد مشاهده ای و ژنتیکی دریافتند تنهایی آنقدر که قبلا تصور می‌شد برای سلامتی خطرناک نیست. در این مطالعه جدید، تیم تحقیقاتی شواهدی یافت کرد که نشان می‌دهد بسیاری از بیماری‌هایی که تصور میشود ناشی از تنهایی هست، به احتمال زیاد ناشی از علل دیگری از جمله التهاب و تغییر در سطوح هورمون ها می باشد. این تیم دریافت اکثر این بیماریها، در ارتباط با تنهایی رخ داده اند نه بخاطر آن.

✔️ تحقیقات قبلی نشان دادند که زندگی به تنهایی میتواند سبب ایجاد اختلالات روانی مانند افسردگی، اضطراب و بی‌خوابی شود. همچنین گزارش شده که تنهایی با فشارخون بالا، اختلالات گوارشی و حتی مرگ زودرس مرتبط است.

✅ Yannis Yan Liang et al, Observational and genetic evidence disagree on the association between loneliness and risk of multiple diseases, Nature Human Behaviour (2024). DOI: 10.1038/s41562-024-01970-0

احتمالاً برای شما هم پیش آمده که دقایقی قبل از زنگ خوردن آلارم، از خواب بیدار شده باشید؛ بدون هیچ صدای خارجی یا محرک مشخصی. انگار بدن‌تان خودش متوجه شده که زمان بیدار شدن رسیده است.

این تجربه شاید در نگاه اول عجیب به نظر برسد، اما در واقع اتفاقی نیست. عامل اصلی این پدیده «ساعت درونی» بدن شماست. اما این ساعت چگونه کار می‌کند؟

در مغز ما تجمعی از سلول‌های عصبی وجود دارد که به آن «هسته‌ی سوپراکیاسماتیک» گفته می‌شود. این مجموعه نقش ساعت اصلی بدن را ایفا می‌کند.

نورون‌های این ناحیه، گذر زمان را دنبال کرده و با هماهنگ‌سازی ریتم‌های درونی بدن، از جمله ریتم شبانه‌روزی (سیرکادین)، فرآیندهایی مثل خواب، دمای بدن و احساس گرسنگی را تنظیم می‌کنند.

داشتن برنامه‌ی خواب و بیداری منظم، همراه با روتین‌های ثابت غذا خوردن و فعالیت بدنی، به ساعت بدن کمک می‌کند تا الگوی زندگی شما را یاد بگیرد.

به مرور، بدن پیش‌بینی می‌کند که هر فعالیت معمولاً در چه ساعتی انجام می‌شود و بر همان اساس، ترشح هورمون‌های مرتبط را تنظیم می‌کند.

برای مثال، در ساعات ابتدایی صبح و همزمان با نزدیک شدن به زمان بیدار شدن، سطح هورمون کورتیزول در خون دچار جهش می‌شود. این هورمون نقش مهمی در افزایش هوشیاری و آماده‌سازی بدن برای شروع روز دارد.

در افرادی که هر روز تقریباً در ساعت مشخصی از خواب بیدار می‌شوند و با نور طبیعی روز مواجه هستند، ساعت بدن به‌تدریج یاد می‌گیرد که زمان بیداری آن‌ها چه ساعتی است.

در نتیجه، پیش از آنکه آلارم به صدا درآید، بدن آرام‌آرام وارد فاز بیداری می‌شود: دمای بدن افزایش پیدا می‌کند، ترشح ملاتونین (هورمون خواب) کاهش می‌یابد و سطح کورتیزول شروع به بالا رفتن می‌کند.

البته ماجرا همیشه این نیست! اگر چند دقیقه قبل از آلارم بیدار می‌شوید و احساس سرحالی و انرژی دارید، احتمالاً ریتم شبانه‌روزی‌تان به‌خوبی تنظیم شده است.

اما اگر اغلب زودتر از آلارم بیدار می‌شوید و همچنان احساس خستگی و خواب‌آلودگی دارید، این می‌تواند نشانه‌ای از کاهش کیفیت خواب باشد.

در چنین شرایطی، بهتر است به بهداشت خواب‌تان توجه بیشتری کنید و عادات خواب و بیداری خود را بازبینی کنید. در برخی موارد هم ممکن است نیاز باشد برای بهبود وضعیت خواب، از پزشک کمک بگیرید.

چند وقتی است که گزارش‌هایی از یک پدیده‌ی نگران‌کننده افزایش یافته: افرادی که بعد از درگیریِ افراطی با چت‌بات‌ها، علائمی شبیه به روان‌پریشی (Psychosis) پیدا کرده‌اند یا علائم قبلی‌شان تشدید شده است.

این ماجرا را در رسانه‌ها با اسم‌هایی مثل «سایکوز چت‌جی‌پی‌تی» یا «سایکوز هوش مصنوعی» می‌بینید. اما اجازه دهید یک نکته‌ی مهم را همان ابتدا مطرح کنیم:

فعلاً تعریف علمی دقیق یا تشخیص رسمیِ پزشکی برای آن وجود ندارد و اطلاعات تجربی‌مان کم است. با این حال، کیس‌هایی که روایت شده‌اند، الگوهای مشترکی دارند: هذیان‌های بزرگ‌منشی، پارانویا، و گاهی رنگ‌وبوی مذهبی یا عاشقانه.


ماجرا از کجا جدی شد؟
پای داستان‌های واقعی وسط است؛ داستان‌هایی که در بعضی گزارش‌های رسانه‌ای (مثل بلومبرگ و لس‌آنجلس تایمز) به پرونده‌های خانواده‌هایی می‌رسد که می‌گویند عزیزشان بعد از تعاملات طولانی با چت‌بات‌ها دچار وخامت سلامت روان شده‌اند. آنها تفکرات هذیانی‌‌شان تشدید شده، از زندگی روزمره کناره‌گیری کرده، و حتی در برخی روایت‌ها ماجرا به خودکشی ختم شده است.

 
مقیاس استفاده از چت‌بات‌ها، ترسناک است
یکی از علت‌های اصلی نگرانی این است که این ابزارها در حاشیه‌ زندگی قرار نگرفته‌اند و رشدشان آنقدر سریع بوده که الان وسط زندگی مردم‌اند. بیش از ۸۰۰ میلیون نفر در هفته از ChatGPT استفاده می‌کنند و هر هفته بیش از ۲.۵ میلیارد پیام ارسال می‌شود! و تازه مهم‌تر اینکه خیلی‌ها برای نیازهای عمیقاً شخصی سراغش می‌روند.

جالب است بدانید که ۲۲ درصد از جوانان ۱۸ تا ۲۱ ساله مشخصاً برای «توصیه‌های سلامت» روان از چت‌بات‌ها استفاده می‌کنند (همان سنی که شروع روان‌پریشی هم می‌تواند در آن دیده شود).


آیا چت‌بات «باعث» روان‌پریشی می‌شود؟
فعلاً شواهد قطعی نداریم که بگوییم «خودِ چت‌بات‌ها» به صورت مستقیم باعث ایجاد روان‌پریشی می‌شوند. اما
طبق داده‌های ناشناس‌سازی‌شده‌ی منتشرشده توسط خود شرکت OpenAI، در یک هفته‌ی معمولی سیستم: حدود ۵۶۰,۰۰۰ کاربر را با نشانه‌های احتمالی روان‌پریشی یا مانیا شناسایی می‌شود و حدود ۱.۲ میلیون کاربر هم با نشانه‌های تمایل به خودکشی.

 
چه کسانی بیشتر در خطرند؟
برخی روانپزشکان یک الگوی تکراری را گزارش کرده‌اند: طی چند ماه اخیر با بیمارانی مواجه شده‌اند که تجربه‌ی روان‌پریشی‌شان به شکل معناداری با استفاده‌ی افراطی از چت‌بات‌ها گره خورده بود.

البته آنها می‌گویند که «هوش مصنوعی تنها عامل نبوده». در این بیماران چیزهای دیگری هم دیده می‌شود از جمله از دست دادن شغل، مصرف الکل یا محرک‌ها، سابقه‌ی اختلالات خلقی، استرس، کم‌خوابی و انزوا.

اما وجه مشترک اصلی آنها غوطه‌وری طولانی‌مدت در مکالمه با هوش مصنوعی بود.

حتی در یک مورد، گفت‌وگو درباره‌ی فیزیک کوانتوم که به شکلی عادی شروع شده بود، کم‌کم به چیزی شبه‌مذهبی تبدیل شده بود.


یک تفاوت عجیب: سرعتِ شعله‌ور شدن
نکته ترسناک اینجاست که علائم در چندین مورد تنها طی چند روز تعامل مداوم شدت یافته بود. این سرعت با روند معمول «اولین دوره روان‌پریشی» که به طور میانگین ۲۲ ماه طول می‌کشد، تفاوت فاحشی دارد.

انگار استفاده از هوش مصنوعی سبب می‌شود که بروز علائم روی دور تند بیفتد.


چت‌بات دقیقاً چه می‌کند که خطرناک می‌شود؟
این مدل‌ها «فکر» نمی‌کنند؛ هدف‌شان پیش‌بینی متن است، نه تشخیص، نه درمان و نه ‌به‌چالش کشیدن باور غلط. نتیجه‌اش این است که برای ادامه‌ی مکالمه، ممکن است ناخواسته به یک ذهن آسیب‌پذیر خوراک بدهند.

چند مکانیسم که احتمالا بیشترین تاثیر را دارند به این شرح است:

1.  الگوهای تاریک (Dark Patterns) 
    برخی بات‌های «همدم» با تاکتیک‌های احساسی (مثل القای گناه یا ترسِ از دست دادن) کاری می‌کنند کاربر بماند و گفتگو را ادامه دهد. گفته شده این الگوها می‌توانند درگیری را تا ۱۴ برابر بالا ببرند.
   
2.  چاپلوسی/موافقت‌گرایی (Sycophancy) 
    هوش مصنوعی تمایل دارد تایید کند. یک مطالعه در Nature نشان داده آن‌ها ۵۰٪ بیشتر از انسان‌ها اعمال کاربران را تایید می‌کنند. اگر کاربر یک باور عجیب مطرح کند، احتمال همراهی بالا می‌رود.
   
3.  انسان‌انگاری (Anthropomorphism) 
وقتی جواب‌ها روان و همدلانه‌اند، کاربر حس می‌کند طرف مقابل «یک موجود زنده» است. این می‌تواند به باورهای خداگونه/اسطوره‌ای درباره‌ی هوش مصنوعی دامن بزند.
   

4.  آینه‌واری (Mirroring) 
    بات‌ها لحن و احساسات خود کاربر را بازتاب می‌دهند. در شرایط گفتگوی واقعی، یک انسان ممکن است با شما مخالفت کند، اما چت‌بات معمولاً چنین نمی‌کنند.
   
5.  فروپاشی منطقی در مکالمات طولانی 
    گاهی در گفت‌وگوهای طولانی، انسجام سخن هوش مصنوعی از بین می‌رود و تناقض‌ها بیشتر می‌شوند؛ و همین می‌تواند ذهنِ از قبل آشفته را آشفته‌تر کند.
   

پزشک باید چه کند؟ (راهنمای عملی)

پیشنهادهای کاربردی به این شرح است:

  ۱. افشای دیجیتال را عادی کنید: 
شما به عنوان پزشک در مورد کیفیت خواب یا مصرف مواد سوال می‌پرسید، درست مثل آنها در مورد هوش مصنوعی هم بپرسید: «برای حرف زدن درباره‌ی احساسات‌تان از چت‌بات‌ها استفاده می‌کنید؟»
   
  ۲. آموزش روانی (Psychoeducation): 
    شفاف توضیح دهید که این ابزارها «فکر» نمی‌کنند و فقط متن را پیش‌بینی می‌کنند.
   
  ۳. مرزبندی: 
    محدود کردن زمان استفاده، مخصوصاً وقتی بیمار بی‌خواب است، تنهاست، یا در پریشانی شدید قرار دارد.
   
  ۴. علائم هشدار را جدی بگیرید: 
    کناره‌گیری از روابط واقعی، یا باور به اینکه چت‌بات «زنده است» یا «بینش ویژه دارد»، زنگ خطر است.
   
   ۵. تقویت اتصال انسانی: 
    تاکید کنید که هوش مصنوعی جای درمانگر/دوست واقعی را نمی‌گیرد.

البته همه چیز سیاه نیست. یک مطالعه‌ی بالینی از محققان دارتموث نشان داده «چت‌بات‌های درمانی» که با طراحی دقیق و نظارت بالینی ساخته می‌شوند، می‌توانند علائم افسردگی و اضطراب را کاهش دهند.

اما تفاوت کلیدی اینجاست که مدل‌های عمومی برای «درمان» و بهبود «سلامت روان» کاربر ساخته نشده‌اند.

▫️ اظهارات رئیس کل سازمان نظام پزشکی درباره «ویزیت یک میلیون تومانی» کافی بود تا شبکه‌های اجتماعی و برخی سیاست‌مداران شروع به تهمت و تخریب بی‌شرمانه کنند. اما اجازه دهید صریح بگویم: واقعیت خطرناک‌تر از تیترهاست.

▫️ خدمات پزشکی در ایران سال‌هاست با دستمزدهای تحقیرآمیز، تعرفه‌های سرکوب‌شده و فشار بیمه‌های ناکارآمد سرپا نگه داشته شده‌اند. این‌که پزشک بخواهد قیمت واقعی را اعلام کند، نه جنایت است و نه «مافیا»، بلکه پاسخ طبیعی به سال‌ها تحقیر اقتصادی و حرفه‌ای است.

افسانه «مافیا»؛ ابزار زرد رسانه‌ای برای فرار از مسئولیت

▫️ ساده‌ترین راه برای حمله به پزشک: برچسب «مافیا».

اما آیا کسی به فکر این سوالات هست؟

❓چرا پزشکان عمومی و رزیدنت‌ها با حقوقی نزدیک به خط فقر کار می‌کنند؟

❓چرا مهاجرت پزشکان به بالاترین حد تاریخی رسیده؟

❓چرا بیمارستان‌های دولتی خالی از متخصص است؟

▫️ اگر مافیایی واقعی وجود داشت، باید پزشکان پولدارترین اقشار می‌بودند، نه فرسوده‌ترین. این‌که پزشکی شرافتمندانه کار کند و جامعه را رها نکند، جرم نیست؛ حق است.

رسیدگی صنفی به تخلفات؛ اصل جهانی، نه دسیسه

▫️ رسیدگی به تخلفات پزشکان توسط نظام پزشکی، یک استاندارد جهانی است. وکلا، مهندسان و خبرنگاران هم توسط صنف خود رسیدگی می‌شوند.
مشکل، شفافیت و عملکرد ضعیف نیست، وجود نهاد صنفی نیست.

▫️ افزایش بی‌ضابطه ظرفیت پزشکی = بمب ساعتی برای جان مردم

▫️ پذیرش دانشجوی پزشکی بیشتر بدون استاد، بیمار آموزشی و بودجه کافی، تولید پزشک بی‌کیفیت است.
این یک تهدید مستقیم برای سلامت مردم است و شعار عدالت نمی‌تواند آن را پنهان کند.

دفاع از نظام پزشکی = دفاع از جان مردم

▫️ نظام پزشکی امروز محجور مانده، چون حاضر شده حقیقت را بگوید:
پزشکی ارزان و دستوری دوام ندارد

▫️ بیمه‌ها ستون فقرات شکسته نظام سلامت‌اند
سیاست‌گذار از مسئولیت فرار کرده و هزینه را به پزشک و بیمار منتقل کرده است

▫️ حمله به نظام پزشکی مستقیم به ضرر سلامت مردم است.
این یک واقعیت تلخ است، نه شعار.
و کسانی که با «توهین و هیاهو» به دنبال امتیاز سیاسی هستند، باید بدانند که خطر واقعی برای مردم و کشور خودشان است، نه پزشکان.