جنگ که شد میگفتیم هرکس یه‌جور واکنش میده و کاری نداشته باشیم چون ما کاره‌ای نبودیم. ولی اینجا هر واکنش ما به شدت مهمه چون همه‌چیز به خودمون بستگی داره. سکوت فقط یک معنا داره. اینکه نخوای سایدت رو مشخص کنی خودش سایدت رو مشخص میکنه.

کاش این کابوسی که از بدو تولد درونش گرفتار شدیم تموم بشه.

اگر سکوت کنی، تو هم بخشی از همون دستی هستی که سرکوب می‌کنه.

.

داریم تو دووم آوردن رکورد می‌زنیم.

احتمالا امشب تمام بی‌خانمان‌های جهان، با دیدن خبر کالابرگ ۷ دلاری مردم ایران، یه نفس عمیقی میکشن و میگن خدایا ببخشید که ناشکری میکردیم و میگفتیم خیلی بدبختیم، بازم شکرت که ایرانی نیستیم.

خدایی اگر بود، خدای قادری اگر وجود داشت، باید در اینجای تاریخ از خجالت آب می‌شد، می‌مرد، تموم می‌شد.

هر پوند ۲۰۰ هزار تومن. یک ساکن بریتانیا هزینه سه وعده‌ی غذاییش از کل خرج و مخارج یک جوان ایرانی در یک ماه بیشتر در میاد:)

«جای گلوله‌‌ای در بدنم درد می‌کند که به من اصابت نکرده است.»

آقا مشکل اتصال اگر دارید این سرویس رو من تضمین می‌کنم، هم قیمتش مناسبه هم چندین آپشن مختلف برای اتصال داره که تو شرایط مختلف بهتون یه اتصال پر سرعت رو ارائه می‌ده. قبلا هم معرفیش کردم و خیلیاتون مشتری ثابتش شدید. گفتم الان هم بگم که یه وقت اگر کسی نمی‌تونه متصل بشه دستش تو پوست گردو نباشه.

رباتش خیلی هم راحته بلافاصله بهتون به صورت خودکار پس از خرید اشتراک رو می‌ده و نیازی نیست منتظر بمونید و طول بکشه فرایندش.

بیرون از اینجا، تو خیابون‌ها یه داستان دیگه‌ای در جریانه فراتر از گاسیپ‌های روزمره‌نویس‌های تلگرامی.

الان امیدوار شو، امیدوار باش... تهش چی می‌خواد بشه؟ بازم ناامید بشی؟ یعنی مثل تمام این روزهایی که پشت سر گذاشتی؟ الان امیدوار باش، شاید شد.

سالگرد هواپیمای اوکراینی... روزی در تقویم هست که شما خونینش نکرده باشید؟

اگر اینترنت قطع شد، تنها نمیمونیم و از توی کوچه صدای هم رو میشنویم چون “وقتی انقلابه خودش به خونه‌ت میرسه”. مراقب خودتون باشید. و شجاعتمون رو همیشه ستایش میکنم، هرمقداری که باشه.

چپول و عقل دو خط موازین. هیچوقت با هم برخورد نخواهند داشت.

" زن، زندگی، آزادی" هیچ‌وقت حذف نمی‌شه، نه از ذهن ما و نه از تاریخ. شجاعت امروزمون رو مدیون روزهای گذشته هستیم. مدیون آدم‌های دیروزی که ازشون فقط اسم مونده و یک سنگ سرد. برای رقم خوردن کار ناتمام گذشته، امروز باید کنارهم باشیم.

از بعد از ۱۴۰۱ مگر می‌شه زن، زندگی، آزادی رو حذف کرد؟ ما از اون روز تا الان با هزاران شیوه‌ی مختلف در سطوح شخصی و اجتماعی با عقایدی که بر علیه این شعارن جنگیدیم. زن، زندگی، آزادی دیگه یک شعار نیست، بخشی از وجود تک‌تک ماست. این شعار از هیچ‌جای تاریخ این کشور پاک نمی‌شه. نه تا وقتی که افرادِ نسل ما زنده‌ باشن. نذارید تفرقه‌ی احمقانه‌ای رو به وجودتون بیاندازند که تهش به باقی موندن کسی که زن، زندگی، آزادی رو در کنار خیلی از چیزهای دیگه زیر پا می‌گذاره، ختم بشه.

ما یه‌ بار خونه‌مون رو ساس گرفت.
مجبور شدیم کل وسایل خونه رو بریزیم دور. وسایلی که باهاشون خاطره داشتیم. مبلمان و تخت‌های بچگی فدا شدن و قد یه جهیزیه‌ی کامل افتادیم تو خرج و قسط و دوباره از نو ساختن.
یادم نمیاد وقتی داشتم سم ساس می‌ریختم از خودم بپرسم این‌ ساس‌ها برن، چی بیاد؟

اینترنت رو زدن. برای آگاهی از ادامه داستان باید شیرجه بزنی به دل ماجرا.