مهم‌ترین نقش میکروبیولوژی در داروسازی، تولید آنتی‌بیوتیک‌ها است. بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌ها از میکروارگانیسم‌هایی مثل قارچ‌ها و باکتری‌ها به دست می‌آیند. برای مثال، پنی‌سیلین که یکی از اولین و مهم‌ترین آنتی‌بیوتیک‌ها بود، از قارچ پنی‌سیلیوم نوتاتوم کشف شد. بدون دانش میکروبیولوژی، کشف و تولید این داروها غیرممکن بود. همچنین، تولید واکسن‌ها هم بر پایه میکروب‌های ضعیف‌شده یا کشته‌شده یا اجزای آن‌ها است. این کار مستقیماً به دانش میکروبیولوژی وابسته است تا بتوان عامل بیماری‌زا را شناسایی، کشت و آماده‌سازی کرد.

میکروبیولوژی در کنترل کیفیت داروها نقش حیاتی دارد. داروها باید کاملاً عاری از هرگونه آلودگی میکروبی باشند تا از بروز عفونت در بیماران جلوگیری شود، به خصوص داروهایی که به صورت تزریقی یا چشمی استفاده می‌شوند. داروسازان با استفاده از روش‌های میکروبیولوژیکی، سترون‌سازی (استریلیزاسیون) داروها را کنترل می‌کنند و از رشد باکتری‌ها، قارچ‌ها یا سایر میکروارگانیسم‌ها در آن‌ها اطمینان حاصل می‌کنند.

با پیشرفت میکروبیولوژی و مهندسی ژنتیک، امکان تولید داروهای پیچیده‌تر مانند انسولین و هورمون رشد انسانی فراهم شده است. در این فرآیند، ژن تولید یک پروتئین دارویی به باکتری‌ها (مانند اشریشیا کولی) وارد می‌شود و این باکتری‌ها به عنوان "کارخانه‌های زیستی" شروع به تولید آن پروتئین می‌کنند. این روش، انقلابی در تولید داروهای زیستی ایجاد کرده و جایگزین روش‌های سنتی و پرهزینه شده است.

امروزه، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های جهانی در حوزه سلامت، مقاومت آنتی‌بیوتیکی است. میکروب‌ها به مرور زمان نسبت به آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم می‌شوند و این داروها اثربخشی خود را از دست می‌دهند. میکروبیولوژیست‌ها با بررسی سازوکارهای این مقاومت، به داروسازان در کشف و توسعه آنتی‌بیوتیک‌های جدید و موثرتر کمک می‌کنند. این همکاری مستمر برای مقابله با ابرمیکروب‌ها (superbugs) ضروری است.

- مبانی میکروب‌شناسی و بیماری‌زایی عفونت‌ها
- تست‌های میکروبی دارویی و عوامل ضد میکروبی
- ایمنی‌شناسی و بیوتکنولوژی
- کنترل کیفیت و الزامات مقرراتی در تولید دارو
به‌طور تخصصی