صبر انتخاب نیست، ضرورته.

تو شرایط سخت، مدام به خودم یادآوری می‌کنم هیچی موندگار نیست حتی این حالِ بد.

عجب روزهای ناجالبی.

توی شرایط سخت همش فکر می‌کنم اگر این شرایط تموم شه و فشار برداشته شه باید چیکار کنم؟بدون استرس و انجام فعالیتی معین حس می‌کنم بی معنی و ناچیزم.

روزی ۸ ساعت ‌می‌خوابم و ۱۶ ساعت باقی‌مونده رو خمیازه می‌کشم.

یه نفر هنوز اون جوکی که از تو شنیده رو تعریف می‌کنه، یه نفر هنوز همون کلمه‌ای رو می‌گه که از تو شنیده، یه نفر هنوز وقتی یاد خاطره با تو می‌افته لبخند می‌زنه، یه نفر هنوز آهنگی که تو بهش معرفی کردی گوش می‌کنه، یه نفر هنوز به خاطر یه جمله‌ت، امیدشو از دست نداده، یه نفر هنوز وقتی اسمت میاد، تحسینت می‌کنه و ازت الگو می‌گیره، یه نفر عشق رو از تو یاد گرفته. می‌دونم بعضی روزها حس می‌کنی دیده نمی‌شی، اما یه جایی، یه وقتی، اثر گذاشتی و هنوز هم اون اثر هست.

کسی قول فردا رو بهت داده؟ همون کاری که فکر می‌کنی باید فردا انجام بدی رو همین امروز انجام بده.

تو کُل تاریخ، چِرت‌تر، پیرکُن‌تر و ظالمانه‌تر از کنکور نداشتیم و نخواهیم داشت.

اما اصلیِ اونه که داوطلبانه به‌خاطرش تغییر می‌کنی.

حتی وقتی ذهن تلاش می‌کنه که چیزی رو فراموش کنه، بدن و جسم ما اون تجربه رو ذخیره کرده! بدن با واکنش‌های فیزیکی خودکار مثل لرزش، انقباض عضلات، یا اضطراب بی‌دلیل، نشون می‌ده که هنوز اون آسیب رو به یاد داره!

اگه می‌خواین یک‌ بار برای همیشه زبان رو شروع کنین و ادامه بدین و رهاش نکنین؛ می‌تونین بهم پیام بدین و تو کلاس‌ها اعم از آنلاین یا آفلاین شرکت کنین. اگرم دنبال کسی هستین که براتون برنامه‌ریزی کنه که بتونین زبان رو به صورت خودخوان پیش ببرین، بازم می‌تونین بهم پیام بدین. اینجا برای هر شرایطی راه‌حل داریم.
@Hadiss2122

من خودم انتخاب می‌کنم که برای من مهم باشی ولی خب رفتار تو تعیین می‌کنه این ارزش گذاری ادامه دار باشه یا نه.

می‌دونی؟ من تا زمانی دلم برای حرف‌های قشنگ می‌ره که کنارش تو رفتار و عمل هم همون حرف‌ها رو ببینم.

‏+قشنگ‌ترین چشم‌ها؟
-چشم‌های سیر، سیر از همه‌چیز!
-Lidia

تو این لحظه، خیلی می‌فهممت آذر.

اندرس اریکسون استاد روانشناسی دانشگاه فورد آمریکا پس از سال‌ها پژوهش، یه کتاب جنجالی نوشته به اسم "قله". تو این کتاب می‌گه: چیزی به اسم استعداد ذاتی وجود نداره، همش حاصل تمرینه! در واقع استعداد رو حاصل تمرین درست می‌دونه.
-Dr.mohammad.garavand nia

لاو لنگویج من بوس بوسی کردنِ فراوونه.

«من خیلی چیزها ندارم. خیلی چیزها رو تجربه نکردم. خیلی آدم‌ها رو نمی‌شناسم. خیلی جاها رو ندیدم هنوز. هنوز بعضی وقت‌ها تو یه سری شرایط که قرار می‌گیرم روحم چروک می‌شه‌. گاهی از درون احساس می‌کنم برگشتم به چهار سالگی. اما در عوض با چیزهایی که دارم خوشحالم. تجربه‌هام درسته خیلی سخت بودن اما تهش شیرینیش تو خاطرم مونده. آدم‌هایی که می‌شناسم رو دوست دارم و گاهی قامتم بزرگ‌تر از بلندترین سرو شهر می‌شه‌. بنظرم معنی زندگی همینه. تمام این نداشتن‌ها و داشتن‌ها. خوشی‌ها و ناخوشی‌ها.»

همه داستان رو نیما یوشیج گفت:
چايت را بنوش
نگران فردا نباش
از گندمزار من و تو مشتى كاه مى‌ماند براى بادها.

ما آدم‌ها یه جوری می‌خوایم سریعاً به خواسته‌هامون برسیم، انگار ادامه حیات‌مون وابسته به به‌دست‌آوردن اون چیزه. حالا جالبه وقتی به‌دستش می‌آریم با خودمون می‌گیم: همه‌ش همین؟ و خیلی زود یادمون می‌ره بی‌قراری‌هامون رو.

بعد از نوشیدن دوغ آبعلی، فقط خوابیدن می‌چسبه.