خیلی‌ها اعتقاد دارن که برای زبان خوندن، به صورت خودخوان اهمال‌کاری می‌کنن و اصطلاحاً نیازمند به یک دست زور بالا سرشون برای خوندن و پیش بردن زبان هستن. معرفی می‌کنم: حدیث هستم، یک عدد دستِ زور. برای شروع فعالیت کافیه بهم پیام بدی:)
@Hadiss2122

یکی از جملاتی که تراپیستم خیلی وقت پیش بهم گفته و همیشه موقع سرزنش کردن خودم کمکم کرده اینه که “تو اون زمان و تو اون شرایط همینقدر بلد بودی و اندازه تجربه‌ت عمل کردی پس به خودت سخت نگیر.”
-Mina

پدرهای عزیز، می‌دونیم که روزگار سختی رو می‌گذرونین. می‌دونیم که زیر بار مسئولیت، کمر خم کردین. می‌دونیم که دردهاتون رو بیرون از خونه جا می‌ذارین که یه وقت خانواده متوجه حجم خستگی‌تون نشن. می‌دونیم که ستون و امنیت خونه بودین و هستین. در کنار هدیه‌های مادی‌ای که براتون در نظر گرفتیم، قول می‌دیم که حداقل سعی کنیم خستگی‌هاتون رو ببینیم و درک کنیم. سعی می‌کنیم انتظارات‌مون رو کم‌تر کنیم و احترام گذاشتن بهتون رو بیشتر. این رو بدونین گاهی هم ما می‌تونیم تکیه‌گاه باشیم برای شما و این هیچ ایرادی نداره. دوستون داریم دوست‌داشتنی‌ترین از خود گذشته‌ها.

+آخه دست خودم نیست.
-باید یاد بگیری دست خودت باشه.

حرف زدن از بعضی آسیب‌هایی که دیدی، درست مثل این می‌مونه که قلبت رو دردمندانه از سینه‌ت‌ بکشی بیرون و در معرض دید بذاری.

خیلی‌ها دونده‌های قهاری هستن، اما تو یه مسیر اشتباه.

به نظرم ترس برادر مرگ نیست. فکر می‌کنم ترس، خودِ مرگه.

به واسطه جمعه، انگار شرطی شدیم روزهای تعطیل دیگه هم درست مثل جمعه برامون سنگین باشه و غمگین باشیم.

نوشته: وقتی خیلی بد درد می‌گیرد، برای این است که زیاد از حد سفت چسبیده‌ام.

خیلی درسته.

ما اصولا رابطه‌ای رو دوست داریم که به رنج‌مون «معنا» بده، نه شفا.

روابط آدم با دیگران باید مثل پیاز باشه، لایه لایه. یه سری شاخص در نظر می‌گیری و آدم‌هایی که اون‌ها رو به دست آوردن به لایه جدید وارد می‌کنی. نه مثل ژله که با اولین قاشق به همه چیز برسه. نه مثل خربزه که بعد از اولین لایه برسه. نه مثل نارگیل که با زور چکش هم نرسه. پیاز عزیزان، پیاز!
-حُماه

غم‌انگیزترین چیز؟ اینکه تک به تک لحظات‌مون رو درگیر فکر گذشته و یا ترس از آینده می‌کنیم، و مدام خودمون رو محروم می‌کنیم از بودن در لحظه و استفاده‌ ازش.

‏من همیشه به اون‌ آدم‌هایی که حساس نیستن حسادت می‌کنم. هیچی رو جدی نمی‌گیرن، وحشت نمی‌کنن، وقت‌شون رو با فکر کردن بیش از حد تلف نمی‌کنن، دل‌بستگی ندارن. من به این آدم‌ها حسودیم می‌شه، آخه من به همه چی خیلی اهمیت می‌دم، خیلی زیاد.
-Elham

رنج کشیدن، سخته. اما باید به عنوان بخشی مداوم از زندگی پذیرفتش و ازش فرار نکرد. در واقع، رنج از بین نمی‌ره. این توئی که باید مقاوم‌تر و محکم‌تر بشی.

کاش وقتی کسی شروع می‌کنه به صحبت کردن براتون، در نهایت یه سؤال ازش بپرسین که بتونین بهترین عملکرد رو داشته باشین، اونم این هست که: الان صرفاً همدلی من رو می‌خوای یا ازم راهکار می‌خوای؟

وقتی خدا برات بخواد، بنده خدا کاری از دستش برنمی‌آد.