نوشته: وقتی خیلی بد درد می‌گیرد، برای این است که زیاد از حد سفت چسبیده‌ام.

خیلی درسته.

ما اصولا رابطه‌ای رو دوست داریم که به رنج‌مون «معنا» بده، نه شفا.

روابط آدم با دیگران باید مثل پیاز باشه، لایه لایه. یه سری شاخص در نظر می‌گیری و آدم‌هایی که اون‌ها رو به دست آوردن به لایه جدید وارد می‌کنی. نه مثل ژله که با اولین قاشق به همه چیز برسه. نه مثل خربزه که بعد از اولین لایه برسه. نه مثل نارگیل که با زور چکش هم نرسه. پیاز عزیزان، پیاز!
-حُماه

غم‌انگیزترین چیز؟ اینکه تک به تک لحظات‌مون رو درگیر فکر گذشته و یا ترس از آینده می‌کنیم، و مدام خودمون رو محروم می‌کنیم از بودن در لحظه و استفاده‌ ازش.

‏من همیشه به اون‌ آدم‌هایی که حساس نیستن حسادت می‌کنم. هیچی رو جدی نمی‌گیرن، وحشت نمی‌کنن، وقت‌شون رو با فکر کردن بیش از حد تلف نمی‌کنن، دل‌بستگی ندارن. من به این آدم‌ها حسودیم می‌شه، آخه من به همه چی خیلی اهمیت می‌دم، خیلی زیاد.
-Elham

رنج کشیدن، سخته. اما باید به عنوان بخشی مداوم از زندگی پذیرفتش و ازش فرار نکرد. در واقع، رنج از بین نمی‌ره. این توئی که باید مقاوم‌تر و محکم‌تر بشی.

کاش وقتی کسی شروع می‌کنه به صحبت کردن براتون، در نهایت یه سؤال ازش بپرسین که بتونین بهترین عملکرد رو داشته باشین، اونم این هست که: الان صرفاً همدلی من رو می‌خوای یا ازم راهکار می‌خوای؟

وقتی خدا برات بخواد، بنده خدا کاری از دستش برنمی‌آد.

فکت: وقتی به سنی برسی که مامان می‌گفت تو اون سن هر غلطی دلت خواست می‌تونی بکنی، نمی‌کنی.
می‌افتی پی کار و رشد و زندگی‌.

داشتن رابطه سالم و درازمدت همیشه ارزش ناراحتی کوتاه‌مدت رو داره.

بهترین توصیف.

مراقب خودت باش، جزو جملات دستوریه نه سؤالی عزیز من. که یعنی در واقع، تو چاره‌ای جز مراقبت کردن از خودت نداری.

تنهایی خوبه، اما به وقت و اندازه‌ای که باید.

ژِن نووری خودایه.

تو قشنگی. درست مثل خودت. آره، من نمی‌تونم زیبایی تو رو به چیزی تشبیه کنم؛ چون نمی‌تونه حق مطلب رو ادا کنه.

می‌دونم عطش رسیدن داری اما عجله نکن. عجله خسته‌ات می‌کنه. از ادامه‌دادن منصرفت می‌کنه. فلسفه‌ی لاکپشت رو فراموش نکن. آهسته و پیوسته همیشه جوابه. دیر یا زود بالاخره اتفاق می‌افته. اینو توی جمله‌ی "حرکت از تو، برکت از من" بهت تضمین کرده. پس صبور باش و دست از تلاش‌کردن نکش که بالاخره اتفاق می‌افته. درست همون‌طور که توی انجیل نوشته شده: "زیرا هر که بخواهد به دست آورد، هر که بجوید یابد و هر که بکوبد دَر به رویش گشوده خواهد شد."

آدم بودن هم سخت هم تلخه.

چرا باید فکر کنیم معجزه باید خیلی چیز خاص و عجیب‌ و غریبی باشه؟ به نظرم معجزه، سلامتیه. معجزه، زندگیه. معجزه، نفس‌هاییه که می‌کشی.

مثل مورچه سمج و سرسخت باش؛ که اگه هزار بار خونه‌ت رو خراب کردن، از نو بسازی. دوباره و دوباره.

‏یکی از بی‌موردترین سؤال‌هایی که بشر
از آغاز پیدایشش بارها پرسیده: چایی می‌خوری؟!
-Nazanin